லிங்கபுராணம்

ஆவ்ரு'ணோத்தி ததாகாஶம் ஸ்பர்ஶமாத்ரம் த்விஜோத்தமாஃ ஆவ்ரு'ணோத்ரூபமாத்ரம் து வாயுர்வாதி க்ரியாத்மகஃ

ஓ சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே, ஆகாயம் தொடும் நுண்மத்தை மூடியது; செயலில் வல்ல காற்று உருவின் நுண்மத்தை மூடியது.

ஆவ்ரு'ணோத்ரஸமாத்ரம் வை தேவஃ ஸாக்ஷாத்விபாவஸுஃ ஆவ்ரு'ண்வாநா கந்தமாத்ரம் ஆபஃ ஸர்வரஸாத்மிகாஃ

தேவன் அக்கினி நேரடியாக ருசியின் நுண்மத்தை மூடினான்; எல்லா ருசிகளும் கொண்ட நீர் மணத்தின் நுண்மத்தை மூடின.

க்ஷ்மா ஸா பஞ்சகுணா தஸ்மாத் ஏகோநா ரஸஸம்பவாஃ த்ரிகுணோ பகவாந்வஹ்நிர் த்விகுணஃ ஸ்பர்ஶஸம்பவஃ

அதனால் பூமி ஐந்து குணங்கள் கொண்டது; அதிலிருந்து குறைவான ருசிகள் உடையவை தோன்றுகின்றன; பகவான் அக்கினி மூன்று குணங்கள் கொண்டவன்; தொடுதலிலிருந்து தோன்றும் காற்று இரண்டு குணங்கள் கொண்டது.

அவகாஶஸ்ததோ தேவ ஏகமாத்ரஸ்து நிஷ்கலஃ தந்மாத்ராத்பூதஸர்கஶ் ச விஜ்ஞேயஶ் ச பரஸ்பரம்

அதன்பின், ஆகாயம் ஒரு குணம் கொண்ட, பகுத்தறிய முடியாத தேவனாகும்; நுண்மங்களிலிருந்து உருவான பொருட்களின் படைப்பும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாக அறியப்பட வேண்டும்.

வைகாரிகஃ ஸாத்த்விகோ வை யுகபத்ஸம்ப்ரவர்ததே ஸர்கஸ் ததாப்யஹம்காராத் ஏவமத்ர ப்ரகீர்திதஃ

வைகாரிகம் என்ற சாத்த்விகம் ஒரே நேரத்தில் செயல்படுகிறது; இப்படியே, அஹங்காரத்திலிருந்து படைப்பு நிகழ்கிறது என்று இங்கு கூறப்பட்டது.

பஞ்ச புத்தீந்த்ரியாண்யஸ்ய பஞ்ச கர்மேந்த்ரியாணி து ஶப்தாதீநாமவாப்த்யர்தம் மநஶ்சைவோபயாத்மகம்

அதிலிருந்து ஐந்து அறிவு உறுப்புகள், ஐந்து செயல் உறுப்புகள், இரண்டும் சேர்ந்து செயல்படும் மனம், ஒலி முதலியவற்றை அறிய உருவாகின்றன.

மஹதாதிவிஶேஷாந்தா ஹ்ய் அண்டமுத்பாதயந்தி ச ஜலபுத்புதவத்தஸ்மாத் அவதீர்ணஃ பிதாமஹஃ

மகத்திலிருந்து குறிப்பிட்ட பொருட்கள் வரை, அவை அண்டத்தை உருவாக்குகின்றன; அந்த அண்டத்தில், நீரில் புட்பம் தோன்றுவது போல, பிதாமகன் அவ்விடம் தோன்றினார்.

ஸ ஏவ பகவாந் ருத்ரோ விஷ்ணுர்விஶ்வகதஃ ப்ரபுஃ தஸ்மிந்நண்டே த்விமே லோகா அந்தர்விஶ்வமிதம் ஜகத்

அந்த பரமன் ருத்ரனே விஷ்ணுவாகவும், உலகெங்கும் நிறைந்த தலைவனாகவும் இருக்கிறார். அந்த அண்டத்துக்குள் இந்த உலகங்கள் எல்லாம், இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் உள்ளன.

அண்டம் தஶகுணேநைவ வாரிணா ப்ராவ்ரு'தம் பஹிஃ ஆபோ தஶகுணேநைவ தத்பாஹ்யஸ்தேஜஸா வ்ரு'தாஃ

அண்டத்தை வெளியே பத்து மடங்கு பெரிய நீர் சூழ்ந்துள்ளது; அந்த நீரையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய அகம் சூழ்ந்துள்ளது.

தேஜோ தஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ வாயுநா வ்ரு'தம் வாயுர்தஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ நபஸா வ்ரு'தஃ

அந்த அகத்தை வெளியே பத்து மடங்கு பெரிய காற்று சூழ்ந்துள்ளது; அந்த காற்றையும் வெளியே, பத்து மடங்கு பெரிய ஆகாயம் சூழ்ந்துள்ளது.

ஆகாஶேநாவ்ரு'தோ வாயுர் அஹம்காரேண ஶப்தஜஃ மஹதா ஶப்தஹேதுர்வை ப்ரதாநேநாவ்ரு'தஃ ஸ்வயம்

காற்றை ஆகாயம் மூடியுள்ளது; ஒலி அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றுகிறது; ஒலிக்கு காரணமான மகத்தும், அதுவும் முதன்மை பொருளால் மூடப்பட்டுள்ளது.

ஸப்தாண்டாவரணாந்யாஹுஸ் தஸ்யாத்மா கமலாஸநஃ கோடிகோடியுதாந்யத்ர சாண்டாநி கதிதாநி து

அண்டத்திற்கு ஏழு மூடல்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது; அதன் ஆத்மா தாமரையில் அமர்ந்தவன்; இங்கு கோடி கோடியாக அண்டங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

தத்ரதத்ர சதுர்வக்த்ரா ப்ரஹ்மாணோ ஹரயோ பவாஃ ஸ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரதாநேந ததா லப்த்வா ஶம்போஸ்து ஸம்நிதிம்

ஒவ்வொரு அண்டத்திலும் நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மாக்கள், விஷ்ணுக்கள், பவன்கள் முதன்மை பொருளால் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்; பிறகு அவர்கள் சம்புவின் அருளைப் பெறுகிறார்கள்.

லயஶ்சைவ ததாந்யோந்யம் ஆந்த்யந்தம் இதி கீர்திதம் ஸர்கஸ்ய ப்ரதிஸர்கஸ்ய ஸ்திதேஃ கர்தா மஹேஶ்வரஃ

இவ்வாறு, அண்டம் முடியும் வரை பரஸ்பரம் உருவாக்கமும் அழிவும் நடைபெறுகிறது என்று கூறப்படுகிறது; மகேஸ்வரன் தான் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றை நடத்துபவர்.

ஸர்கே ச ரஜஸா யுக்தஃ ஸத்த்வஸ்தஃ ப்ரதிபாலநே ப்ரதிஸர்கே தமோத்ரிக்தஃ ஸ ஏவ த்ரிவிதஃ க்ரமாத்

படைப்பில் அவர் ரஜஸுடன் இருக்கிறார்; பாதுகாப்பில் சத்த்வத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்; அழிவில் தமஸில் மிகுதியுடன் இருக்கிறார்; இவ்வாறு அவர் மூன்று வகையாகத் திகழ்கிறார்.

ஆதிகர்தா ச பூதாநாம் ஸம்ஹர்தா பரிபாலகஃ தஸ்மாந்மஹேஶ்வரோ தேவோ ப்ரஹ்மணோ ऽதிபதிஃ ஶிவஃ

அவர் எல்லா உயிர்களின் ஆதிகர்த்தாவும், அழிப்பவரும், காப்பவரும்; ஆகவே மகேஸ்வரன், சிவன், பிரம்மாவின் தலைவன் ஆவார்.

ஸதாஶிவோ பவோ விஷ்ணுர் ப்ரஹ்மா ஸர்வாத்மகோ யதஃ ஏகதண்டே ததா லோகா இமே கர்தா பிதாமஹஃ

சதாசிவன், பவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகியோர் எல்லாம் அவருடைய உலகளாவிய ரூபங்கள்; ஒவ்வொரு அண்டத்திலும் உலகங்களை பிதாமகன் படைக்கிறார்.

ப்ராக்ரு'தஃ கதிதஸ்த்வேஷ புருஷாதிஷ்டிதோ மயா ஸர்கஶ் சாபுத்திபூர்வஸ்து த்விஜாஃ ப்ராதமிகஃ ஶுபஃ

இது இயற்கையான படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது; புருஷன் அதைக் கண்காணிக்கிறார் என்று நான் கூறினேன்; இந்த முதன்மை, மங்களமான படைப்பு யோசனை இல்லாமல் தோன்றுகிறது.

அத ப்ராதமிகஸ்யேஹ யஃ காலஸ்ததஹஃ ஸ்ம்ரு'தம் ஸர்கஸ்ய தாத்ரு'ஶீ ராத்ரிஃ ப்ராக்ரு'தஸ்ய ஸமாஸதஃ

இப்போது, இந்த முதன்மை படைப்பின் காலம் ஒரு பகல் எனப்படுகிறது; படைப்பின் இரவு என்பது இயற்கை அழிவின் இரவாகும்.

திவா ஸ்ரு'ஷ்டிம் விகுருதே ரஜந்யாம் ப்ரலயம் விபுஃ ஔபசாரிகமஸ்யைதத் அஹோராத்ரம் ந வித்யதே

பகலில் இறைவன் படைப்பை உருவாக்குகிறார்; இரவில் அழிவை நிகழ்த்துகிறார். அவருக்கு இந்த பகலும் இரவும் உள்மையாக இல்லாமல், உருவகமாக மட்டுமே உள்ளது.

திவா விக்ரு'தயஃ ஸர்வே விகாரா விஶ்வதேவதாஃ ப்ரஜாநாம் பதயஃ ஸர்வே திஷ்டந்த்யந்யே மஹர்ஷயஃ

பகலில் எல்லா மாற்றங்களும், பல்வேறு வடிவங்களும், உலகத்தெய்வங்களும், உயிர்களின் தலைவர்களும், மகரிஷிகளும் நிலைத்திருக்கின்றனர்.

ராத்ரௌ ஸர்வே ப்ரலீயந்தே நிஶாந்தே ஸம்பவந்தி ச அஹஸ்து தஸ்ய வைகல்போ ராத்ரிஸ்தாத்ரு'க்விதா ஸ்ம்ரு'தா

இரவில் எல்லாம் அழிந்து விடுகிறது; இரவு முடிவில் மீண்டும் தோன்றுகிறது; அவருடைய இரவு இப்படிப்பட்டதாகவும், பகல் அவ்வாறே மாறுபட்டதாகவும் கருதப்படுகிறது.

சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே மநவஸ்து சதுர்தஶ சத்வாரி து ஸஹஸ்ராணி வத்ஸராணாம் க்ரு'தம் த்விஜாஃ

நாலு யுகங்களின் ஆயிரம் சுற்றங்கள் முடிவில் பதினான்கு மனுக்கள் வருகின்றனர்; நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு கிருதயுகம் ஆகும்.

தாவச்சதீ ச வை ஸம்த்யா ஸம்த்யாம்ஶஶ் ச க்ரு'தஸ்ய து த்ரிஶதீ த்விஶதீ ஸம்த்யா ததா சைகஶதீ க்ரமாத்

கிருதயுகத்தின் சந்த்யை நூறு ஆண்டுகள்; அதன் பகுதியும் அதேபோல். மற்ற யுகங்களில் சந்த்யைகள் முறையே மூன்று நூறு, இரண்டு நூறு, ஒரு நூறு ஆண்டுகள்.

அம்ஶகஃ ஷட்ஶதம் தஸ்மாத் க்ரு'தஸம்த்யாம்ஶகம் விநா த்ரித்வ்யேகஸாஹஸ்ரமிதோ விநா ஸம்த்யாம்ஶகேந து

அந்த பகுதி ஆறு நூறு ஆண்டுகள், கிருதயுக சந்த்யையை தவிர்த்து; அதன்படி மூன்று, இரண்டு, ஒரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முறையே சந்த்யை பகுதியை கழித்தது.

த்ரேதாத்வாபரதிஷ்யாணாம் க்ரு'தஸ்ய கதயாமி வஃ நிமேஷபஞ்சதஶகா காஷ்டா ஸ்வஸ்தஸ்ய ஸுவ்ரதாஃ

நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களே, திரேதா, த்வாபர, திஷ்ய மற்றும் க்ருத யுகங்களில் கால அளவை நான் சொல்கிறேன். ஒரு ஆரோக்கியமான மனிதருக்கு கண் இமைப்பது பதினைந்து முறை ஆகும் போது அது ஒரு காஷ்டம் எனப்படுகிறது.

மர்த்யஸ்ய சாக்ஷ்ணோஸ்தஸ்யாஶ் ச ததஸ் த்ரிம்ஶதிகா கலா கலாத்ரிம்ஶதிகோ விப்ரா முஹூர்த இதி கல்பிதஃ

மனிதர்களுக்கு, அந்தக் காஷ்டம் முப்பது சேர்ந்து ஒரு கலையாகும்; அந்த முப்பது கலைகள் சேர்ந்து, பிராமணர்களே, ஒரு முகூர்த்தம் எனப்படுகிறது.

முஹூர்தபஞ்சதஶிகா ரஜநீ தாத்ரு'ஶம் த்வஹஃ பித்ர்யே ராத்ர்யஹநீ மாஸஃ ப்ரவிபாகஸ்தயோஃ புநஃ

பதினைந்து முகூர்த்தங்கள் இரவு ஆகும், அதேபோல் ஒரு பகலும்; பித்ருக்களுக்கு, இரவும் பகலும் சேர்ந்து ஒரு மாதமாகும், அதன் பிரிவும் மீண்டும் விளக்கப்படுகிறது.

க்ரு'ஷ்ணபக்ஷஸ்த்வஹஸ்தேஷாம் ஶுக்லஃ ஸ்வப்நாய ஶர்வரீ த்ரிம்ஶத்யே மாநுஷா மாஸாஃ பித்ர்யோ மாஸஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவர்களுக்கு, கிருஷ்ணபக்ஷம் என்பது பகல், சுக்லபக்ஷம் என்பது இரவு; முப்பது மனித மாதங்கள் சேர்ந்து பித்ருக்களுக்கு ஒரு மாதம் எனப்படுகிறது.