லிங்கபுராணம்

புனிதர்களே, இந்த உலகின் ஆரம்பத்தில், பரமசிவன் தனது திருஅருளால் ப்ரக்ருதியை நோக்கினார். அப்போது, அவள் 'சைவி' எனும் தன்மையைப் பெற்றாள். முன்பு வெளிப்படாதவளாக இருந்த ப்ரக்ருதி, இப்போது சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களோடும் ஒளிவிடத் தொடங்கினாள். அந்த சைவி ப்ரக்ருதியிலிருந்தே இந்த பிரபஞ்சம் தோன்றியது. அவள் வெளிப்படாத நிலையிலிருந்து தனிப்பட்ட உருவங்களுக்குத் தாய் ஆனாள். 'அஜா' என அழைக்கப்படும் இந்த சைவி ப்ரக்ருதி, உலகத்தைத் தாங்கும் சக்தியாக நினைவுகூரப்படுகிறாள். அந்த பிறவிப்படாத தாய், சிவப்பு, வெள்ளை, கருப்பு என மூன்று நிறங்களிலும், பல உயிர்களின் ஒரே தாயாக விளங்கினாள். பரமசிவன், தனது சொந்த ரூபத்தில் மகிழ்ந்து, அவளுடன் இணைந்தார்; அவளே அனைத்து உயிர்களின் மூலமும் தாயும் ஆனாள். மற்றொரு பிறவிப்படாதவன், அவளது இன்பங்களை அனுபவித்து விட்டு, பின்னர் விலகினான். ஆனாலும் அந்த பிறவிப்படாத உலகத் தாய், பிறவிப்படாதவனுடன் நிலைபெற்றாள். பிறகு, அவளிடமிருந்து, பிறவிப்படாதவன் ஆணையின்படி, படைப்பின் ஆரம்பத்தில் 'மஹத்' என்ற தத்துவம் தோன்றியது. இது மூன்று குணங்களும் கொண்டது; புருஷன் அதில் ஆட்சி செலுத்தினான். படைக்க வேண்டும் என்ற ஆவலால் ஊக்கமடைந்த மஹத், வெளிப்படாத, அழியாத ப்ரக்ருதியுள் நுழைந்து, தானாகவே வெளிப்படும் படைப்பை உருவாக்கினான். மஹத்திலிருந்து, சிந்தனை மற்றும் தீர்மானத்தின் செயல்பாடு தோன்றியது. மூன்று குணங்களும் கொண்ட மஹத்திலிருந்து, ரஜஸ் குணம் மிகுந்த 'அஹங்காரம்' பிறந்தது. அந்த அஹங்காரம் தமஸ் குணத்தால் மூடப்பட்டிருந்தது; அதிலிருந்து, மஹத்திலிருந்து, சூட்சுமமான பஞ்சபூதங்கள் தோன்றின. அவையே அனைத்து உயிர்களையும் உருவாக்கும் காரணிகள். அஹங்காரத்திலிருந்து, 'சப்த' என்ற சூட்சுமத் தன்மை தோன்றியது; அதிலிருந்து அழியாத 'ஆகாயம்' (விண்ணகம்) உருவானது. ஆகாயம், சப்தத்துடன் கூடியது; அது சப்தத்தின் காரணமாகும். இந்த சூட்சுமத் தன்மைகளிலிருந்து, பஞ்சபூதங்கள் உருவானது என அறிவேன். ஆகாயத்திலிருந்து 'ஸ்பர்ச' (தொடு) என்ற சூட்சுமம், அதிலிருந்து 'வாயு' (காற்று) தோன்றியது. அதிலிருந்து 'ரூப' (உரு) என்ற சூட்சுமம், அதிலிருந்து 'அக்னி' (நெருப்பு) தோன்றியது. 'ரச' (ருசி) என்ற சூட்சுமத்திலிருந்து 'ஜலம்' (தண்ணீர்) தோன்றியது; அவற்றிலிருந்து 'கந்த' (மணம்) என்ற சூட்சுமம், அதிலிருந்து 'பூமி' (மண்) தோன்றியது. ஆகாயம், ஸ்பர்சம் எனும் சூட்சுமத்தை மூடியது; இயல்பாகவே செயலில் இருக்கும் வாயு, ரூபம் எனும் சூட்சுமத்தை மூடியது. தேவன் அக்னி, நேரடியாக ருசி எனும் சூட்சுமத்தை மூடியான்; அனைத்து ருசிகளும் நிறைந்த நீர், கந்தம் எனும் சூட்சுமத்தை மூடியது. ஆகவே, பூமி ஐந்து குணங்களைக் கொண்டது; அவளிலிருந்து குறைந்த ருசியுள்ள பொருள்கள் தோன்றுகின்றன. புனிதமான அக்னி மூன்று குணங்களைக் கொண்டது; ஸ்பர்சத்திலிருந்து தோன்றும் வாயு இரு குணங்களைக் கொண்டது. ஆகாயம் ஒரே குணம் கொண்ட தெய்வம்; அது பிரிக்க முடியாதது. சூட்சுமத் தன்மைகளிலிருந்து உருவான பஞ்சபூதங்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்று அறிய வேண்டும். சத்த்வம் நிறைந்த 'வைகாரிக' அஹங்காரம் ஒரே நேரத்தில் தோன்றியது; இப்படியே, அஹங்காரத்திலிருந்து உருவான படைப்பும் விளக்கப்பட்டது. இதிலிருந்து ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், இரண்டையும் அனுபவிக்கக்கூடிய மனம் ஆகியவை தோன்றின. இவை சப்தம் முதலியவற்றை உணர்வதற்காகப் பிறந்தன. மஹத்திலிருந்து தனிப்பட்ட பூதங்கள் வரையிலும், இவை அனைத்தும் 'பிரம்மாண்டம்' எனும் அந்த பெரிய முட்டையை உருவாக்கின. அந்த முட்டையிலிருந்து, நீரில் புட்டும் குமிழி போல, பிதாமகன் பிரம்மா தோன்றினார். அந்த இறைவன், ருத்ரன், விஷ்ணு ஆகியோரும் பிரபஞ்சத்தில் எல்லாம் விரிந்துள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர். அந்த பிரம்மாண்டத்திற்குள் இந்த உலகங்கள் மற்றும் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் இருக்கின்றன. அந்த முட்டையின் வெளியே, அதன் பத்து மடங்கு அளவில் தண்ணீர் சூழ்ந்துள்ளது; அந்த தண்ணீரை வெளியே, பத்து மடங்கு பெரிதாக நெருப்பு சூழ்ந்துள்ளது. அந்த நெருப்பை வெளியே, பத்து மடங்கு பெரிதாக வாயு சூழ்ந்துள்ளது; அந்த வாயுவை வெளியே, பத்து மடங்கு பெரிதாக ஆகாயம் சூழ்ந்துள்ளது. வாயுவை ஆகாயம் மூடியுள்ளது; சப்தம் அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றுகிறது; சப்தத்தின் மூலமான மகத் தத்துவம், அதுவும் ப்ரக்ருதியால் மூடப்பட்டுள்ளது. அந்த பிரம்மாண்டத்திற்கு ஏழு உறைகள் உள்ளன என்று சொல்கிறார்கள். அதன் ஆத்மா, 'பத்மாஸனத்தில்' அமர்ந்திருக்கும் பிரம்மாவே. இப்படிப்பட்ட எண்ணற்ற கோடிக்கணக்கான பிரம்மாண்டங்கள் இதில் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பிரம்மாண்டத்திலும், நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மாக்கள், விஷ்ணுக்கள், பவாக்கள் ப்ரக்ருதியால் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்; பின்னர் அவர்கள் சம்புவின் அருளைப் பெறுகிறார்கள். இவ்வாறு, அந்த முட்டையின் முடிவுவரை, படைப்பு மற்றும் லயனின் பரஸ்பர நிகழ்வுகள் நிகழ்கின்றன என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. மகேஸ்வரன் தான் படைப்பும், பாதுகாப்பும், அழிவும் செய்யும் காரணன். படைப்பில் அவர் ரஜஸ் குணம் கொண்டவர்; பாதுகாப்பில் சத்த்வத்தில் நிலைபெற்றவர்; அழிவில் தமஸ் மிகுந்தவர்; இவ்வாறு அவர் மூன்று விதமாக விளங்குகிறார். அவர் உயிர்களை உருவாக்கும் முதன்மை கலைஞன், அழிப்பவரும், பாதுகாப்பவரும்; ஆகவே, மகேஸ்வரன், சிவன், பிரம்மாவுக்கும் அதிபதி. சதாசிவன், பவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகியோர் அவருடைய உலகரூபங்கள்; ஒவ்வொரு பிரம்மாண்டத்திலும், உலகங்கள் பிதாமகனால் இப்படியே உருவாக்கப்படுகின்றன. இது 'புருஷன்' ஆட்சி செய்யும் இயற்கைச் சிருஷ்டி என அழைக்கப்படுகிறது; இங்கு விளக்கப்பட்ட முதல், புண்ணியமான படைப்பு, யாதொரு யோசனையும் இல்லாமல் நிகழ்கிறது. இந்த முதன்மைச் சிருஷ்டியின் காலம் ஒரு நாள் எனப்படுகிறது; படைப்பின் இரவு என்பது, சுருக்கமாக, இயற்கை லயனின் இரவாகும். அந்த இறைவன், நாளில் படைப்பை உருவாக்குகிறார்; இரவில், லயனைக் கொண்டுவந்துவிடுகிறார். அவருக்காக, இந்த நாள்-இரவு என்பது உருவகமாக மட்டுமே, உண்மையில் இல்லை. நாளில், அனைத்து மாற்றங்களும், பல்வேறு ரூபங்களும், உலகத் தெய்வங்களும், உயிர்களின் தலைவர்களும், மகா முனிவர்களும் நிலைபெறுகின்றனர். இரவில், இவை அனைத்தும் லயமாகின்றன; இரவு முடிவில், மீண்டும் தோன்றுகின்றன. அவருடைய இரவு இப்படிப்பட்டது; நாளும், இரவும் இவ்வாறு மாறுகின்றன. நாலு யுகங்களின் ஆயிரம் சுற்றங்கள் முடிவில், பதினான்கு மனுக்கள் தோன்றுகின்றனர்; நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு க்ருத யுகம் எனப்படுகிறது. க்ருத யுகத்தின் இறுதியில் நூறு ஆண்டுகள் சந்திரோதயம் (சந்திகாலம்) எனப்படுகிறது; மற்ற யுகங்களுக்கு, அந்த சந்திகாலம் முறையே மூன்று நூறு, இரண்டு நூறு, நூறு ஆண்டுகள் ஆகும். க்ருத யுகத்தின் சந்திகாலத்தை தவிர்த்து, அதன் பகுதி ஆறு நூறு ஆண்டுகள்; மற்ற மூன்று, இரண்டு, ஒன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள், அந்த சந்திகாலம் இல்லாமல் எண்ணப்படுகின்றன. நான் உங்களுக்கு, நற்பண்புடையவர்களே, திரேதா, துவாபர, திஷ்ய (கலி) யுகங்களின் கால அளவையும், க்ருத யுகத்தையும் கூறுகிறேன். ஆரோக்கியமான ஒருவருக்கு, கண் இரைச்சல் பதினைந்து முறை ஒரு 'காஷ்டா' ஆகும். மனிதர்களுக்கு, அந்த கண் இரைச்சல் காஷ்டா முப்பது 'கலா' எனப்படுகிறது; முப்பது கலாக்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு 'முஹூர்த்தம்' ஆகும். பதினைந்து முகூர்த்தங்கள் ஒரு இரவும், அதுபோலவே ஒரு நாளும் ஆகும்; பித்ருக்களுக்கு, இரவும் நாளும் சேர்ந்து ஒரு மாதம் ஆகும்; அதன் பிரிவும் விளக்கப்படுகிறது. அவர்களுக்கு, கிருஷ்ணபக்ஷம் (கருப்புக் கட்டை) ஒரு நாள்; சுக்லபக்ஷம் (வெள்ளைக் கட்டை) ஒரு இரவு; முப்பது மனித மாதங்கள், பித்ருக்களுக்கு ஒரு மாதமாகக் கருதப்படுகிறது. இவ்வாறு, உலகின் ஆரம்பம் முதல் காலம், படைப்பு, பஞ்சபூதங்கள், பிரம்மாண்டம், மற்றும் காலத்தின் பரிமாணங்கள் அனைத்தும், சிவபெருமானின் அருளால் நிகழ்கின்றன என்று அறிய வேண்டும்.