லிங்கபுராணம்

பத்மத்தில் இருந்து தோன்றிய பிரபுவை நோக்கி, ஒரு மகான் அருளுடன் சொன்னான்: “ஓ பகவனே, ஒரு வரம் கேட்டுக் கொள்; பகைவர்களை அழிப்பவரே, என் மகனாகப் பிறந்து, பேரானந்தத்தை அடைவாய்.” மேலும், “ஓ பகவனே, நல்வாழ்த்துச் சொற்கள் கூறு; நீயே எங்கள் மஹாயோகி, புகழுக்கு உரியவர், பரணவத்தின் (ஓம்) சாரமாய் இருப்பவன்,” என்று பெருமிதத்துடன் புகழ்ந்தான். அன்றிலிருந்து, வெள்ளை தலையணியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட எல்லாப் பிரபுவும் ‘பத்மயோனி’ என்ற நாமம் கொண்டு புகழ்பெறுவாய் என ஆசீர்வதிக்கப்பட்டார். “ஓ பிரம்மா, ஏழு உலகங்களின் அதிபதியே, என் மகனாகப் பிறந்துவா,” என்று கூறி, அந்த மகானவருக்கு வரம் அளித்த பின்பு, அந்த புணிதமானவர் மனமகிழ்ச்சி கொண்டு, பொறாமை இல்லா ஹிருதயத்துடன், “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொன்னார். அப்போது, சூரியோதய முகம் போன்ற பிரமாண்டமான வடிவமொன்றை அருகில் காண, அது மிகவும் வியப்பூட்டும் உருவமாய், நாராயணர் அதை நோக்கி: “அளவிட முடியாத, பெரிய வாயும், கூர்மையான பற்களும், முடி எதுவும் இல்லாத தலை, பத்து கரங்களும், திரிசூலம் சின்னமாய், எல்லா திசைகளிலும் கண்களும், உலகங்களின் அதிபதி, வித்தியாசமான உருவம், முன்ஜை அரைக்கட்டையோடு நிற்கும் அந்த உருவம் யார்?” என்று வினவினார். அவர் சத்தமாகக் கர்ஜித்து, வலுவான உருவத்துடன், பெரிய எழுந்த லிங்கத்துடன், அந்த ஒளிக்குடும்பமாய், பிரபையோடு வந்தார். அந்த உருவம் அனைத்து திசைகளையும் ஆகாயத்தையும் நிரப்பி நெருங்க, விஷ்ணு பிரம்மாவை நோக்கி சொன்னார்: “அவரது பாதங்கள் கடலைத் தாண்டும் போது, அதன் நீர் வலுவுடன் ஆகாயம் வரை எழுகின்றன; அந்தக் கடுமையான மூலப் பொருள்களால் நீயும், வாசனை உணர்வால் எழும் காற்றும் நடுங்குகின்றன.” “என் நாபியில் இருந்து சுதந்திரமாக எழுந்த அந்தப் பெரிய தாமரை அசைந்தது; அப்போது, ஆரம்பமற்ற, முடிவை தரும் அதிபதி பவா வந்தார்.” பவாவும் நானும் புலம்பாடல்களோடு அந்த நந்திக் கொடியைத் தாங்கும் பிரபுவை அணுகினோம். ஆனால், கோபமடைந்த பிரம்மா, தாமரைப் போல் கண்கள் கொண்ட கேசவனை நோக்கி, “நீ உன்னை, உலகங்களின் அதிபதியை, அனைத்தையும் நிரப்புபவனை அறியவில்லை; நீயும், உலகங்களை உருவாக்கும் என்னையும் அறியவில்லை. நம்மை விட உயர்ந்த சங்கரன் யார்?” என்று கேட்டார். இந்த கோபத்தால் பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி, “இப்படிச் சொல்லாதே, மங்களமானவரே; அந்த மகாத்மாவை இழிவாகப் பேசாதே; அவர் யோகத்தின் பெரும் தலைவன், தர்மத்தின் வடிவம், கடக்க இயலாதவன், வரங்களை அளிப்பவன். இந்த உலகத்தின் காரணன், புராதனன், அழியாதவன், எல்லா விதைகளின் விதை, ஒற்றை ஒளி,” என்று பதிலளித்தார். “சங்கரன் குழந்தையாக விளையாடுபவன்; அழியாத முதன்மைத் தத்துவம், கருவாய், அவ்யக்தம், ப்ரக்ருதியின் இருளும் அவனே. என் பெயர்கள் எப்போதும் பலனை தரும்; ஆனால், அந்த சிவன் யார் என்பதை துன்புறும் தவசிகள் காண்பர். அவர் விதை, நீ விதைதாரன், நான் நித்திய கருவாய் இருக்கிறேன்,” என்று நாராயணர் விளங்கினார். இதைக் கேட்ட பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மா பிரம்மா, விஷ்ணுவை, “நீ கருவாய், நான் விதை; ஆனால், மஹேஸ்வரன் எப்படி விதைதாரன்? இந்த நுண்ணிய, அவ்யக்தமான சந்தேகத்தை நீ தீர்க்க வேண்டும்,” என்று கேட்டார். அப்பொழுது, உலகங்களின் அதிபதி பிரம்மாவின் பல்வேறு தோற்றங்களை அறிந்த ஹரி, இந்த உச்சமான கேள்விக்கு பதில் அளித்தார்: “இதைவிட உயர்ந்ததும், ரகசியமானதும் எதுவும் இல்லை; இது, மகானவருக்கான பரமபதம், சிவனின் ஆசனமாகும்.” ஆத்மா இங்கு இரு விதமாக நிலைபெற்றுள்ளது; அங்கு மஹேஸ்வரன் பகங்களில்லாத அவ்யக்தம், பகங்களுடன் கூடிய வ்யக்தம். அவர், மாயையின் இயல்பை அறிந்த, அடைய இயலாத, ஆழமானவர்; ஆரம்பத்தில், உன்னைப் போன்ற லிங்கத்தின் முதல் விதை எழுந்தது. அந்த விதை, என் கருவோடு இணைந்து, காலப்போக்கில், கருவுக்குள் பொன்னிற முட்டையை உருவாக்கியது. பத்து நூறு ஆண்டுகள் அந்த முட்டை நீரில் தங்கியது; ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, காற்றால் அது இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. ஒரு ஓடு ஆகாயமாக, மற்ற ஓடு பூமியாக ஆனது; அதன் தடித்த உறை, உயரமானது, அந்த பொன்னிற மலை. பின்னர், அந்தச் சேர்க்கையிலிருந்து தேவர்களின் பரமபதி, நான்கு முகங்கள் உடைய ஹிரண்யகர்ப்பன் பிறந்தார். அவர் உலகை வெறுமையாகக் காண, நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், சந்திரன், சூரியன் வரை, “நான் யார்?” என்று தியானித்தபோது, “குமாரர்களே, அப்போது நானும் தோன்றினேன்.” அழகிய தவசிகள், உங்களுக்குப் பெரிய சகோதரர்களாக இருந்த முனிவர்கள், இன்னொரு ஆயிரம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, அதே ஆதாரத்திலிருந்து உங்கள் மகன்களாக ஆனார்கள். உலகங்களில் அக்னியைப் போல் பிரகாசிப்பவர்களாக, தாமரைப்பூவின் இதழைப் போல் நீண்ட கண்களுடன், புகழ் பெற்ற சனத்குமாரரும், ஋புவும், இருவரும் தூய பிரம்மச்சாரிகளாக இருந்தார்கள். சனகன், சனாதனன், சனந்தனனும், ஒரே சமயத்தில் பிறந்தவர்கள்; அவர்கள் அறிவால் எல்லாவற்றையும் கடந்தவர்கள். அவர்கள் நேரடி ஞானத்தின் உருவாகவும், உலகத்தின் நிலைத்தன்மைக்குக் காரணமாகவும் பிறந்தவர்கள்; அவர்கள் எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடவில்லை, மூன்று வகைத் துன்பங்களும் அவர்களுக்கு இல்லை. பிறப்பு, இறப்பு, மறுபிறப்பு ஆகியவை குறைந்த சந்தோஷத்துடன், அதிக துன்பம், முதுமை, துயரத்துடன் கூடியவை. சுவர்க்கத்தில் இன்பம் குறைவு; நரகத்தில் துன்பம் உள்ளது; இதையெல்லாம் அறிந்து, விதியின் உறுதியை ஏற்க வேண்டும். ஋புவும் சனத்குமாரரும் உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதைப் பார்த்து, உன் மூன்று மகன்கள்—சனகன் முதலியோர்—மூன்று குணங்களையும் விட்டு விட்டனர். அவர்கள், பெரிய சக்தியுடன், ஞான மார்க்கத்தில் சென்றனர்; அந்த மூவருள் சனகன் முதலியோர் சென்றபோது, “சங்கரனின் மாயையால் நீ மயங்குவாய்; கால சக்கரம் திரும்பும் போது, பாபமில்லாதவனே, உன் ஞானம் மறைந்துவிடும்,” என்று அறிவுறுத்தப்பட்டது. காலச்சுழியின் முடிவில், மீதமுள்ள உயிர்கள், சூட்சமமானவர்களும், நிலமானவர்களும், எல்லாவற்றையும் ஆன தெய்வீக மாயையால் விழிப்படைவார்கள் என்று கூறப்பட்டது.