லிங்கபுராணம்

ஒரு காலத்தில், எல்லா உயிர்களின் அதிபதி, அளவுக்கடந்த பெருமை உடையவர், திரிசூலம் ஏந்திய பெருமான், பொன்னிற வீர ஆடைகள் அணிந்த மகாதேவன், எங்கோ ஒரு இடத்தில் இருந்து அபூர்வமாக தோன்றினார். அந்த சமயத்தில், பாம்புகளின் தலைவன் ஆன அனந்தன், ஹரி, விரைவாக நகர்ந்தார்; அவருடைய கால்கள் பூமியை அழுத்தி, அதனால் நிலம் துடிதுடித்தது. அப்போது, வானில் திடீரென தடித்த நீர் துளிகள் வேகமாக எழுந்தன; அங்கு காற்று ஒரே நேரத்தில் மிக வெப்பமாகவும், மிக குளிராகவும் வீசியது. இந்த அற்புதத்தை பார்த்த பிரம்மா, விஷ்ணுவிடம் கூறினார்: "இந்த சூடான, குளிரான துளிகள், இந்த தாமரை மலரை மிகவும் அதிர வைத்துள்ளன." "என் சந்தேகத்தை நீ தீர்த்து கூறு, அல்லது நீ இன்னும் என்ன செய்ய நினைத்திருக்கிறாய்?" என்று படைப்பின் அதிபதி கேள்வி எழுப்பினார். இதை கேட்ட விஷ்ணு, அசுரர்களை அழிக்கும், ஒப்பில்லாத செயல்கள் கொண்ட பெருமான், "என் நாபியில் வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா?" என்று மனதில் எண்ணினார். அவர் மிக அன்புடன் பேசும்போது, நான் (பிரம்மா) அவரிடம் கோபம் கொண்டேன்; மனதில் சிந்தித்து, பதில் கூறினேன்: "ஏன், பெருமா, இன்று தாமரையில் இவ்வளவு குழப்பம்? நான் என்ன தவறு செய்தேன், நீ எனக்கு இவ்வளவு அன்பாக பேசுகிறாய்?" "மனிதர்களில் சிறந்தவரே, நீ ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாய்? உண்மையை கூறு," என்று உலகங்களை நடத்தும் தேவர்களின் அதிபதி கேட்டார். பிரம்மா, வேதங்களின் களஞ்சியமானவர், தாமரைக் கண்கள் கொண்ட விஷ்ணுவிடம் பதில் கூறினார்: "உன் விருப்பத்தால் தான், முன்பு நான் உன் வயிற்றில் சென்றேன்." "நீ என் வயிற்றில் எல்லா உலகங்களையும் பார்த்தது போல, நானும் உன் வயிற்றில் முழுமையாக எல்லா உலகங்களையும் பார்த்தேன்." ஆயிரம் வருடங்கள் கழிந்த பிறகு, பாவமில்லாதவனே, நீ, போட்டி காரணமாக என்னை அடக்க விரும்பி, என்னை வெளியே எடுத்தாய். விரைவாக, எல்லா வாசல்களும் மூடப்பட்டன; அதன்பின், நான் என் சக்தியால் சிந்தித்தேன். நாபி பகுதியில், தாமரைத் தண்டு வழியாக ஒரு பாதை கிடைத்தது; உன் நோக்கத்திற்கு சிறிதும் தடையிருக்க வேண்டாம். விஷ்ணுவே, இதுவே இப்போது செய்ய வேண்டிய செயல்; இனி, நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு. அப்போது, அளவுக்கடந்த ஆத்மா கொண்ட எதிரி ஹிரண்யகஷிபு, பிரம்மாவிடமிருந்து குற்றமற்ற, விரும்பிய, புனிதமான வரம் பெற்றான். இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி, பொறாமையின்றி, அவனுக்கு அந்த வரத்தை வழங்கினார்; ஏனெனில், நான் உனக்காக அப்படி செய்ய எண்ணவில்லை. உன்னை கற்றுக்கொடுக்க விரும்பி, சந்திரிக்க, ஒரு விளையாட்டாக, விரைவாக என் உள்ளத்தின் எல்லா வாசல்களையும் மூடினேன். நீ வேறு விதமாக புரிந்து கொள்ள வேண்டாம்; நீ எனக்கு மதிக்கப்படுபவர், வழிபடத்தகுந்தவர். நான் உனக்கு எதிராக செய்த எல்லாவற்றையும் மன்னிக்க வேண்டும், புனிதமானவரே. நீ எனக்கு மதிப்பளிக்கிறாய், பெருமா, தாமரையிலிருந்து இறங்கு; உன்னை தாங்க முடியவில்லை, ஒளிவான, மதிக்கத்தகுந்தவரே. "ஒரு வரம் கேள், பெருமா, தாமரையிலிருந்து இறங்கு; என் மகனாக ஆகு, எதிரிகளை அழிப்பவனே, நீ பெரும் மகிழ்ச்சி பெறுவாய்," என்று அவர் சொன்னார். "நல்ல வார்த்தைகள் பேசு, பெருமா, தாமரையிலிருந்து இறங்கு; நீ எங்கள் பெரிய யோகி, புகழக்கூறத்தகுந்தவர், பிரணவத்தின் (ஓம்) சாரமே." இன்று முதல், எல்லாவற்றின் அதிபதி, வெள்ளை துகில் அணிந்தவர், 'பத்மயோனி' (தாமரையில் பிறந்தவன்) என்ற பெயரில் புகழ்பெறுவார். "என் மகனாக ஆகு, பிரம்மா, ஏழு உலகங்களின் அதிபதி." அப்படி, கிரீடம் அணிந்த பிரம்மாவுக்கு வரம் வழங்கி, ஆசிர்வாதம் செய்த பெருமான்— "அப்படி இருக்கட்டும்," என்று மகிழ்ச்சி மற்றும் பொறாமையின்றி மனதுடன் ஒப்புக்கொண்டு, அருகில், எழும் சூரியனைப் போன்ற முகம் உடைய, பெரிய தோற்றம் கொண்ட ஒருவரை பார்த்தார். அந்த அற்புதமான உருவத்தைப் பார்த்து, நாராயணன் கூறினார்: "அளவுக்கடந்த, பெரிய வாயும், கூரிய பற்களும், தலை முடி அழிந்தும்—" பத்து கரங்கள், திரிசூலம் குறியுடன், எல்லா பக்கங்களிலும் கண்கள், உலகங்களின் அதிபதி, விகாரமான, முன்ஜா புல் பட்டியுடன் நிற்கிறார்— வீறாக ஆர்ப்பரித்து, பெரிய எழும் லிங்கத்துடன், "இந்த மனிதன் யார், விஷ்ணுவே, ஒளியின் திரளாக, பெரும் பிரபையுடன்?" என்றார். அவர் எல்லா திசைகளையும், ஆகாயத்தையும் நிரப்பி, அங்கிருந்து முன்னே வந்தார்; அப்படி கேட்ட விஷ்ணு, பிரம்மாவிடம் சொன்னார்: "அவருடைய பாதங்கள் கடலை மேல் படும்போது, நீர் பெரும் சக்தியுடன் ஆகாயம் வரை எழும்புகிறது—" "மூலத் தத்துவங்களால், நீ எல்லா திசைகளிலும் துளிக்கப்படுகிறாய், பத்மயோனி; உன்னுடன், வாசனை உணர்வால் எழும் காற்று அதிர்ச்சி ஏற்படுத்துகிறது." "என் நாபியில் இருந்து சுதந்திரமாக எழும் பெரிய தாமரை அதிர்கிறது; பவா வந்துள்ளார், ஆரம்பமில்லாத, முடிவை ஏற்படுத்தும் அதிபதி." பவா மற்றும் நான், ஸ்துதி பாடி, காளை கொடியை ஏந்தும் பெருமனை அணுகினோம்; பின்னர், கோபம் கொண்ட பிரம்மா, தாமரைக் கண்கள் கொண்ட கேசவனிடம் சொன்னார்: "நீ உன்னை, உலகங்களின் அதிபதி, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவரை, அறியவில்லை; நீ என்னையும், பிரம்மா, உலகங்களை உருவாக்கும் நித்தியரை, அறியவில்லை." "இந்த சங்கரன் என்றவர் யார், எங்களை இருவரையும் தாண்டி இருக்கிறார்?" என்று கோபத்திலிருந்து பிறந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி பேசினார். "இப்படி பேசாதீர்கள், புனிதமானவரே, அந்த மகா ஆத்மாவை இழிவாகச் சொல்ல வேண்டாம்; யோகத்தின் பெரிய அதிபதி, தர்மா, கடக்க முடியாதவர், வரம் வழங்குபவர்." "அவர் உலகத்தின் காரணம், பழமையான, அழிக்க முடியாத புருஷன்; எல்லா விதைகளின் விதை, ஒற்றை ஒளி." "சங்கரன் குழந்தையாக விளையாடுகிறார்; அழிக்க முடியாத முதன்மை தத்துவம், கருவூட்டம், அவ்வெளிப்படாதது, இயற்கையின் இருள்." "என் பெயர்கள் எப்போதும் பலனை தருவன; அந்த சிவன் யார் என்பதை, துன்பத்தால் பாதிக்கப்பட்ட யோகிகள் காண்கிறார்கள்." "அவர் விதை, நீ விதைதாரி, நான் நித்திய கருவூட்டம்;" என்று சொன்ன பிறகு, பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மா பிரம்மா, விஷ்ணுவிடம் கேள்வி எழுப்பினார்.