லிங்கபுராணம்

நாராயணன், உலகத்தின் போஷகர், பாம்புகளின் அரசன் ஆன அனந்தன் மீது தங்கியிருக்கும் அவன், தன் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டு, பிரம்மனை நோக்கி பேசினார். “பெரியவரே, நீ உலகின் ஆதியுமாக, இடையுமாக, காலமுமாக, திசைகளும், அகிலமும், எல்லாமாக இருக்கின்றாய். பாபமற்றவனே, உன் வயிற்றின் முடிவை நான் காணவில்லை,” என்று அவர் கூறினார். இவ்வாறு உரைத்த பிறகு, ஹரி மீண்டும் பிரம்மனை நோக்கிக் கூறினார்: “பாக்கியவானே, என் வயிற்றும் இப்படியே — நித்தியமானது.” பின்னர், “தேவர்களில் சிறந்தவரே, உள்ளே வந்து இந்த ஒப்பற்ற உலகங்களை காணும்,” என அழைத்தார். அந்த இனிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு, பிரம்மா மகிழ்ச்சியடைந்தார். உலகின் படைப்பாளி, மனதில் உறுதியுடன், மீண்டும் நாராயணனின் வயிற்றினுள் நுழைந்தார். அங்கே, அந்த வயிற்றில் உள்ள உலகங்களை அவர் பார்த்தார். நாராயணனின் உடலில் முழுவதும் சுற்றி வந்த பிரம்மா, ஹரியின் முடிவை காணவில்லை. படைப்பாளியின் பயணத்தை உணர்ந்த விஷ்ணு, உடனே எல்லா கதவுகளையும் மூடினார்; “இப்போது ஓய்வாக இருக்க வேண்டும்,” என்று விரைந்து எண்ணினார். அப்போது, எல்லா கதவுகளும் மூடப்பட்டதைப் பார்த்த பிரம்மா, தன் உருவத்தை மிக நுண்ணமாக்கி, நாபியில் ஒரு கதவை கண்டார். அந்தத் தாமரையின் தண்டை வழியாக, பிரம்மா அவ்வளவிலும் பார்த்தார்; அந்த தாமரையில் இருந்து நான்கு முகங்கள் கொண்டவர் தன் உருவத்தில் வெளிப்பட்டார். தாமரையில் அமர்ந்த பிரம்மா, தாமரை வாயிலின் ஒளியில் திகழ்ந்தார்; சுயம் பிறந்தவர், பாக்கியசாலி, உலகின் ஆதியாய், படைப்பாளியாக பிரம்மா பிரகாசமாக தோன்றினார். இந்த நேரத்தில், இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் முழுமையாக போட்டியிட்டபோது, அந்த கடலில் ஒரு பெரிய சண்டை எழுந்தது. அங்கிருந்து, எல்லா உயிர்களின் அதிபதி, அளவிலா பெருமையுடையவர், திரிசூலம் கொண்ட பெருமைமிகு தேவன், தங்க வஸ்திரம் அணிந்த வீரன் தோன்றினார். அனந்தன், பாம்புகளின் தலைவன், ஹரி, விரைந்து செல்லும் போது, அவரது பாதங்கள் பூமியை அழுத்தி, அதனால் பூமி துன்பமடைந்தது. திடீரென, வானில் தடித்த நீர் துளிகள் வேகமாக எழுந்தன; அங்கு, காற்று மிகவும் சூடாகவும், மிகவும் குளிராகவும் வீசியது. இந்த அற்புதத்தைப் பார்த்த பிரம்மா, விஷ்ணுவிடம் கூறினார்: “இந்த குளிரும் சூடுமாகிய துளிகள் தாமரையை மிகவும் அசைக்கின்றன.” “என் சந்தேகத்தை நீ தீர்த்து சொல், அல்லது நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாயோ அதை கூறு,” என்று படைப்பாளி கேட்டார். இதைக் கேட்ட விஷ்ணு, அசுரர்களை அழிப்பவர், ஒப்பற்ற செயல்கள் கொண்டவர், “என் நாபியில் வேறு யாராவது இருக்கிறாரோ?” என்று மனதில் எண்ணினார். அவர் மிக அன்புடன் பேசும் போது, நான் (பிரம்மா) அவரிடம் கோபமடைந்தேன்; மனதில் சிந்தித்து, பதில் அளித்தேன். “ஏன், தேவனே, இந்த தாமரையில் இன்று இவ்வளவு குழப்பம்? நான் என்ன செய்தேன், தேவனே, நீ இவ்வளவு அன்புடன் எனக்குச் சொல்கிறாய்?” “மக்களுக்குள் சிறந்தவரே, நீ ஏன் இப்படிச் சொல்கிறாய்? உண்மையைச் சொல்,” என்று உலகின் போக்கை நடத்தும் தேவன் கேட்டார். பிரம்மா, வேதங்களின் ஆதாரம், தாமரை கண்கள் கொண்ட விஷ்ணுவிடம் பதிலளித்தார்: “உன் விருப்பத்தால் தான், முன்பு நான் உன் வயிற்றில் நுழைந்தேன்.” “நீ என் வயிற்றில் எல்லா உலகங்களையும் பார்த்தது போல, நானும் உன் வயிற்றில் முழு உலகங்களையும் பார்த்தேன்.” பின்னர், ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்த பிறகு, பாபமற்றவனே, நீ, போட்டியில் என்னை அடக்க விரும்பி, என்னை வெளியே எடுத்தாய். எல்லா கதவுகளும் உடனே மூடப்பட்டன; அதன்பிறகு, பாக்கியசாலி, நான் என் சக்தியால் சிந்தித்தேன். நாபி பகுதியில் ஒரு வழி கண்டேன்; தாமரை தண்டில் இருந்து வெளிப்பட்டேன்; உன் நோக்கத்திற்கு சிறிதும் தடையில்லை என்று உறுதியாக நினைத்தேன். இவ்வாறு, விஷ்ணுவே, இதுவே செய்யவேண்டிய செயலின் வழி; இனி, நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு. அப்போது, அளவிலா ஆற்றல் கொண்ட எதிரி ஹிரண்யகசிபு, பிரம்மாவின் கையிலிருந்து குற்றமற்ற, பாசம் மிகுந்த, பாக்கியமான ஒரு வரம் பெற்றான். இதை கேட்ட ஹரி, பொறாமையின்றி, அவனுக்கு அந்த வரத்தை அளித்தார்; நான் உனக்காக இப்படிச் செய்யவேண்டும் என்று தீர்மானிக்கவில்லை. உன்னை போதிக்க விரும்பி, இயற்கையாக, ஒரு விளையாட்டாக, நான் உடனே என் உடலின் எல்லா கதவுகளையும் மூடினேன். நீ வேறு விதமாக புரிந்து கொள்ள கூடாது; நீ எனக்கு மதிக்கப்படுபவன், வழிபாட்டுக்கு உரியவன். நான் உனக்கு எதிராக செய்த எல்லாவற்றையும் மன்னிக்க வேண்டும், பாக்கியவானே. நீ என்னை மதிக்கிறாய், தேவனே, தாமரையில் இருந்து இறங்கு; உன்னை ஏற்க முடியவில்லை, என் ஒளிவான, பவித்ரமானவனே. “ஒரு வரம் கேள், தேவனே, தாமரையில் இருந்து இறங்கு; என் மகனாக ஆகு, பகைவரை அழிப்பவனே, நீ பெரிய மகிழ்ச்சி பெறுவாய்,” என்று அவர் கூறினார். “நல்ல வார்த்தைகள் கூறு, தேவனே, தாமரையில் இருந்து இறங்கு; நீ நமது பெரிய யோகி, புகழ் பெறத்தக்கவன், பிரணவம் (ஓம்) என்ற சுருக்கத்தின் சுவை.” இன்று முதல், எல்லாவற்றின் அதிபதி, வெள்ளை துர்பான் அணிந்தவன், “பத்மயோனி” (தாமரைப் பிறந்தவன்) என்ற பெயரில் புகழ்பெறுவாய். “என் மகனாக ஆகு, பிரம்மனே, ஏழு உலகங்களின் அதிபதி.” இப்படிக் crowned one-க்கு (பிரம்மா) வரம் வழங்கி, பாக்கியசாலி தேவன் — “அப்படியே ஆகட்டும்,” என்று மனம் மகிழ்ந்து, பொறாமையில்லாமல், அருகில் ஒரு முகம் எழும் சூரியனைப் போன்ற, பெரிய உருவம் வருவதைப் பார்த்தார். அந்த அற்புதமான உருவத்தைப் பார்த்த நாராயணன், “அளவிலா, பெரிய வாயும், பற்களும், தலை முடி அழிந்த, பத்து கரங்களும், திரிசூலம் குறியீடு கொண்ட, எல்லா பக்கத்திலும் கண்கள் கொண்ட, உலகின் அதிபதி, விகாரமான, முன்ஜா புல்கள் கட்டிய, பயங்கரமாக கர்ஜிக்கும், பெரிய எழுந்த லிங்கம் கொண்ட, இந்த பிரமாண்ட ஒளி, இந்த பிரமாண்ட பிரகாசம் கொண்ட மனிதன் யார், விஷ்ணுவே?” என்று கேட்டார். அவன் எல்லா திசைகளிலும், ஆகாயத்திலும் பரவி, அங்கிருந்து முன்னேறினார்; இதைக் கேட்ட பாக்கியசாலி விஷ்ணு, பிரம்மாவிடம் கூறினார்: “அவன் கடலில் காலால் படும்போது, அவன் படிகளால் நீர், பெரிய சக்தியுடன், ஆகாயம் வரை உயர்கிறது...