லிங்கபுராணம்

ஒரு காலத்தில், பரமபிரம்மமான விஷ்ணு பகவான் தன்னுடைய ஆன்மீக ஒளியில் திகழ்ந்துகொண்டிருந்தார். “எல்லாம் செய்யப்பட வேண்டியது, ஏற்கனவே செய்யப்பட்டது, தற்போது நடைபெறுவது—சொர்க்கம், அந்தரिक्षம், பூமி—இவை அனைத்திற்கும் நான் உலகத்துக்கு அப்பாற்பட்ட பரம பதமாக இருக்கிறேன்,” என்று அவர் அறிவித்தார். அவ்வாறு உரைத்த பின்பு, பரம பகவான் விஷ்ணு மீண்டும் பேசினார்: “ஆராய்ந்தோய், நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? இனிமேல் எங்கு செல்ல விரும்புகிறாய்? உன் தங்கும் இடம் எது? நீ யாரென்று உண்மையில் சொல், நீயே இவ்வுலகத்தின் வடிவம். நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?” வைகுண்டனாகிய விஷ்ணு இவ்வாறு கேட்டபோது, பிரம்மா—பிதாமகன்—சம்புவின் மாயையால் மூடப்பட்டு, ஜனார்த்தனனை உணராமல் பதில் அளித்தார். “நீ எப்படி இருக்கிறாயோ, நானும் அப்படியே தான்; நான் முதன்மை படைப்பாளர், உயிரினங்களின் அதிபதி,” என்று பிரம்மா, விஷ்ணுவை பெரிதாக அறியாமல் கூறினார். பிரம்மாவின் வார்த்தைகளை கேட்டு, உலகங்களின் ஆதாரமான விஷ்ணு ஆச்சரியமாக எண்ணினார். ஆர்வத்தால் நிரம்பிய யோகியின் வடிவில், அவர் பிரம்மாவின் வாயிலாக உள்ளே சென்றார்; அந்த பதினெட்டு தீவுகளும், அவற்றின் கடல்களும், மலைகளும் உடன் சென்றன. அந்த பிரமாண்ட ஒளியுடன், நான்கு வர்ணங்களும் நிறைந்த உலகங்களுக்குள்ளும், பிரம்மாவின் தண்டின் முடிவுவரை, அந்த ஏழு சாச்வத உலகங்களுக்குள் அவர் நுழைந்தார். பிரம்மாவின் வயிற்றுக்குள், வலிமைமிக்க விஷ்ணு எல்லாவற்றையும் பார்த்தார். “அஹா, இவரது தவத்தின் சக்தி எத்தனை பெரியது!” என்று அவர் மீண்டும் மீண்டும் வியப்புடன் கூறினார். பல்வேறு உலகங்களிலும், பல்வேறு இருப்பிடங்களிலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சுற்றிப் பார்த்தும், அந்த முடிவை காண முடியவில்லை. பின்னர், பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து வெளியே வந்த நாராயணன், உலகத்தைத் தாங்குபவர், பாம்பின் ராஜாவின் மேல் தங்குபவர், பிரம்மாவிடம் உரைத்தார்: “பெரியவரே, நீயே ஆதியும், இடமும், நடுவும், காலமும், திசைகளும், ஆகாயமும்; உமது வயிற்றின் முடிவை நான் காணவில்லை, பாவமில்லாதவரே.” இவ்வாறு சொன்ன ஹரி, மீண்டும் பிரம்மாவிடம் கூறினார்: “பாக்கியசாலியாய், எனது வயிறும் இப்படியே சாச்வதமானது. உன்னுடைய உலகங்களைப் போலவே, என் வயிற்றுக்குள்ளும் விலக்கமறியாத உலகங்கள் உள்ளன. உனக்கு விருப்பமிருந்தால், உன்னால் நுழைந்து அவற்றைக் காணலாம்.” இந்த இனிமையான வார்த்தைகளை கேட்ட பிரம்மா மகிழ்ந்தார். பிரம்மா, உறுதியோடு, மீண்டும் அந்த மகோன்னதனாகிய பகவானின் வயிற்றுக்குள் நுழைந்து, அந்த உலகங்களைப் பார்த்தார். ஆனால், அவர் எங்கும் சுற்றியும் ஹரியின் முடிவை காணவில்லை. இறுதியில், விஷ்ணு, பிரம்மாவின் செயலை உணர்ந்து, அனைத்து வாசல்களையும் மூடினார்; “இப்போது நன்கு ஓய்வெடுப்பேன்,” என்று எண்ணினார். அப்போது, வாசல்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மா, தன் வடிவை நுண்மையாக்கி, நாபி வழியாக ஒரு வாசலைக் கண்டார். அந்த தாமரையின் தண்டு வழியாக பின்பற்றி, பிரம்மா பார்த்தார்; அந்த தாமரையிலிருந்து நான்கு முகங்களுடன் அவர் வெளிப்பட்டார். அந்த தாமரையில் அமர்ந்த பிரம்மா, தாமரைமடலின் ஒளியில் பிரகாசமாக, சுயம்புவாக, உலகத்தின் ஆதியாக, பிரபஞ்சத்தின் ஆதிபதியாகத் தோன்றினார். இந்நிலையில், இருவரும் ஒருவரையொருவர் முற்றிலும் எதிர்த்து, அந்த பெருங்கடலில் ஒரு பெரிய மோதல் எழுந்தது. அப்போது, எங்கிருந்தோ அளவுக்கடந்த ஆண்டவன், உயிர்களின் நாயகன், திரிசூலம் ஏந்திய பரமசிவன், பொன்னிற வீர உடை அணிந்த மஹாதேவன் தோன்றினார். அங்கு, பாம்புகளின் தலைவனான ஆனந்தன், ஹரி ஆகியோர் விரைவாக நகர்ந்தனர்; அவர்களது பாதங்களால் பூமி குலுங்கியது. திடீரென்று, வானில் தடித்த நீர்த்துளிகள் வேகமாக தோன்றின; அங்கு, காற்று ஒருபுறம் மிகக் குளிராகவும், மறுபுறம் மிகச் சுடாகவும் வீசியது. இந்த அதிசயத்தை பார்த்த பிரம்மா, விஷ்ணுவிடம் கூறினார்: “இந்த குளிரும் சூடுமாகிய நீர்த்துளிகள் தாமரையை மிகவும் அதிர வைத்துள்ளன. எனக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகத்தை நீ தீர்த்து சொல், அல்லது வேறு என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?” இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட உலகங்களை அழிப்பவனும், அசுரர்களை வெல்வோனுமான ஹரி, “என் நாபியில் வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா?” என்று எண்ணினார். அவரது அன்பான வார்த்தைகளை கேட்ட நான் (பிரம்மா), சிறிது கோபமடைந்தேன்; மனதில் சிந்தித்து இவ்வாறு பதில் அளித்தேன்: “ஏன், பகவானே, இன்று தாமரையில் இப்படியான குழப்பம்? நான் என்ன செய்தேன், கடவுளே, நீ இவ்வளவு அன்புடன் என்னிடம் பேசுகிறாய்?” “மனிதர்களில் சிறந்தவரே, ஏன் நீ இப்படிச் சொல்கிறாய்? உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்,” என்று உலகங்களின் நாதன் கேட்டார். அப்போது, வேதங்களின் இருப்பிடம் ஆன பிரம்மா, தாமரைப்பூவான கண்களை உடைய விஷ்ணுவிடம் பதில் கூறினார்: “முன்பு உன் வயிறுக்குள் நுழைந்தேன், அது உன் சித்தத்தினால்தான் நிகழ்ந்தது. நீ என் வயிற்றுக்குள் உலகங்களைப் பார்த்தது போல, நானும் உன் வயிற்றுக்குள் அந்த உலகங்களை முழுமையாகப் பார்த்தேன். ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, போட்டி உணர்வால் நீ என்னை வெளியில் எடுத்தாய். அதன்பின், எல்லா வாசல்களும் விரைவாக மூடப்பட்டன; அப்போது, என் சக்தியால் ஒரு வழியை நாபி பகுதியில் கண்டேன். உன் நோக்கத்தில் சிறிதும் தடையிருக்க வேண்டாம். இவ்வாறு, விஷ்ணுவே, இத்தகைய செயல் முறையை மேற்கொண்டு, இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறவும்.” அந்த சமயத்தில், அளவுக்கடந்த ஆவி கொண்ட ஹிரண்யகசிபு, பிரம்மாவிடமிருந்து குற்றமற்ற, அருமையான, புனிதமான வரத்தைப் பெற்றான். இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரி, பொறாமையின்றி அந்த வரத்தை வழங்கினார்; ஏனெனில், உனக்காக அத்தகைய செயலை நான் தீர்மானிக்கவில்லை. உனக்கு உபதேசம் செய்யும் நோக்கத்தில், விளையாட்டாகவே, என் உடலின் அனைத்து வாசல்களையும் விரைவாக மூடினேன். வேறு விதமாக நீ நினைக்க வேண்டாம்; நீ எனக்கு மிகவும் மதிப்பிற்குரியவனும், அர்ச்சிக்கப்பட வேண்டியவனும். நான் உன்னிடம் செய்த எதையும் மன்னிக்கவும், புனிதனே. நீ எனால் மதிக்கப்படுகிறாய், பகவானே, தாமரையிலிருந்து இறங்கி வா; உன்னைத் தாங்க எனக்கு இயலவில்லை, பிரகாசமானவரும், புணிதருமானவரே,” என்று பிரம்மா பக்தியுடன் உரைத்தார்.