லிங்கபுராணம்

மஹாதேவன் அருளுடன் பேசினார்: "தேவாதிதேவர்கள், நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; என்னை, மஹாதேவனாகிய என்னை, காணுங்கள்; எல்லா அச்சங்களும் நீங்கட்டும்." அப்பொழுது அவர் தொடர்ந்தார்: "உங்களிருவரும், பேராண்மையுடையவர்கள், முன்பு என் உடலிலிருந்து தோன்றினீர்கள்; என் வலப்பக்கத்தில் இருப்பவர் இந்த உலகுகளின் பிதாமகன் பிரம்மா; இடப்பக்கத்தில் உள்ளவர், என் இதயத்திலிருந்து பிறந்த, விசுவின் ஆத்மாவான விஷ்ணு. உங்களிருவரிடமும் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்துள்ளேன்; வேண்டிய வரத்தை அளிக்கிறேன்." இவ்வாறு கூறியவுடன், பரமபரன், கருணையால் நிரம்பிய புனித கரங்களால் விஷ்ணுவைத் தொடினார். ஆனந்தமுள்ள நாராயணன், மகேஸ்வரருக்குப் பணிந்து, லிங்கத்திற்குள் மற்றும் அதற்கும் அப்பாற்பட்டவரான ஆண்டவரை அடைக்கலம் கொண்டு, பணிவுடன் பேசினார்: "நீங்கள் உண்மையில் மகிழ்ந்திருப்பீர்கள்; எங்களுக்கு ஒரு வரம் வழங்கப்படுவதாக இருந்தால், எங்களுக்கு எப்போதும் உங்களிடம் அசையாத பக்தி கிடைக்கட்டும்." சந்திரன் அலங்கரித்த தேவன், பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் தன்னிடம் அசையாத நம்பிக்கையையும் பக்தியையும் அருளினார். பின்னர், நாராயணன், தரையில் முழங்கால் மடக்கி வீழ்ந்து, உலகத்தின் ஆண்டவருக்குப் பணிந்து, அடக்கத்துடன் மென்மையாகப் பேசினார்: "தேவாதிதேவா, தேவாதிபதி, எங்களுக்குள் ஏற்பட்ட சிறந்த வாதத்திற்காகவே நீங்கள் இங்கு வந்தீர்கள்; எங்கள் முரண்பாட்டை முடிவுக்கு கொண்டு வரவே." அவரது வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரன், பணிவுடன் நின்று, கையொட்டிய ஹரியிடம், முகத்தில் சிரிப்புடன் மறுபடியும் பேசினார்: "பூமிக்கடவுளே, நீயே சிருஷ்டி, ஸ்திதி, லயத்தின் காரணன். பிள்ளையே, ஹரியே, விஷ்ணுவே, நிலைபெற்றதும் அசையாததும் அனைத்தையும் காப்பாற்று." "விஷ்ணுவே, நான் பிரம்மா, விஷ்ணு, பவனாக மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டாலும், அந்த சிருஷ்டி, ஸ்திதி, லய குணங்களால், நான் ஒரே பரமாத்மா, பகப்படாத பரமபரன்." "மாயையை விட்டுவிடு, விஷ்ணுவே; இந்த பிரம்மாவை பாதுகாக்க வேண்டும். பத்ம கல்பத்தில் அவர் உன் மகனாக இருப்பார்; நீ அவனுடைய பிதாமகனாக இருப்பாய். அப்பொழுது நீயும், தாமரைப்பூவில் பிறந்த பிரம்மாவும், என்னை இவ்வாரியாகக் காண்பீர்கள்." இவ்வாறு கூறி, பகவான் அங்குள்ள இடத்திலேயே மறைந்தார். அந்த காலத்திலிருந்து, லிங்க வழிபாடு உலகங்களில் நிலைபெற்றது; லிங்க பீடம் பரம தேவியாம் மகாதேவி; லிங்கமே பரமபரன் வெளிப்பாடாகும். லயனுக்காக அதற்கு 'லிங்கம்' என்று பெயர்; அங்கு எல்லா தேவர்களும் குடியிருக்கின்றனர். லிங்கத்தின் முன்னிலையில், லிங்க கதையை தினமும் பாராயணம் செய்வோன், அந்த பிராமணன் சிவபதத்தை அடைவான்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. பத்ம கல்ப காலத்தில், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா எவ்வாறு தோன்றினார்? அவர் வழியாக பரமபுருஷன் பவனை எவ்வாறு கண்டார்? இவை அனைத்தையும் விரிவாகக் கூற வேண்டும்: ஒரே ஒரு கடும், இருண்ட, பிரிக்க முடியாத பெருங்கடல் இருந்தது. அந்த கடலின் நடுவில், சங்கு, சக்கரம், கதையுடன், கிரீடம் சூடிய, மேக வண்ணம், தாமரைப்பாதம் போன்ற கண்கள் கொண்ட ஹரியான விஷ்ணு இருந்தார். அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஆதாரமான பரமபுருஷன், எட்டு கரங்களுடன், பெரும் மார்புடன், நாராயணராக திகழ்ந்தார்; அவர் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டார். யோகத்தில் நிலைபெற்று, யோகத்தின் அதிபதியாக, அளிக்க முடியாத சக்தியுடன், ஆயிரம் பாம்பு தலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒப்பற்ற பிரகாசத்துடன் விளங்கினார். பெரிய பாம்பின் சுருள்களை உயர்ந்த படுக்கையாக விரித்து, அந்த பரமன் அந்தக் கடலில், அந்தப் பெரிய படுக்கையில் படுத்திருந்தார். அங்கு, அந்த மஹாபலனாகிய விஷ்ணு, தானாகவே மகிழ்ந்து, எந்த முயற்சியும் இன்றி விளையாடினார். அவரது நாபியில் இருந்து, நூறு யோஜன நீளமான, உதய சூரியனைப் போல் பிரகாசமுள்ள, பெரிய தண்டு கொண்ட, உயரமான ஒரு தாமரை மலர் தோன்றியது. அந்தப் பகவான் இவ்வாறு விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் போது, அருகில், தங்கப்பிண்டம் போன்ற, தாமரையில் பிறந்த, பொன்னிறம் கொண்ட, அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட பிரம்மா தோன்றினார். நான்கு முகங்களுடன், விசாலமான கண்களுடன், தெய்வீக, அழகான, மணம் வீசும் வடிவில் அவர் வந்தார். அழகான பார்வை கொண்ட, தாமரையுடன் விளையாடும் பிரம்மாவை கண்ட விஷ்ணு, ஆச்சரியத்துடன் அருகில் சென்று, இனிமையான வார்த்தைகளால் கேட்டார்: "நீர் யார், நீர் இவ்வாறு நீரில் அடைக்கலம் கொண்டிருக்கிறீர்?" பிரம்மாவின் இந்த மங்களமான வார்த்தைகளை கேட்ட அச்யுதன் பதிலளித்தார். அவர் தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, கண்கள் பெரிதாக ஆச்சரியத்துடன், "ஒவ்வொரு யுகத்திலும் நான் தான் அடைக்கலம்," என்றார். "எது செய்யப்பட வேண்டுமோ, செய்யப்பட்டுள்ளது, செய்யப்படுகிறது, சுவர்க்கம், புவி, பூமி—இவை அனைத்துக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம பதம் நானே." இவ்வாறு கூறியவுடன், அந்த பகவான் விஷ்ணு, மீண்டும், "நீர் யார், புண்ணியவனே, அருகில் வந்தவர் யார்? எங்கிருந்து வந்தீர்? மீண்டும் எங்கு போவீர்? உங்கள் அடைக்கலம் யாது? நீர் யார், இந்த உலக வடிவம்? உங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டார். இவ்வாறு வைகுண்டன் கேட்டபோது, பிரம்மா பதிலளித்தார்; அவர் சம்புவின் மாயையால் மூடப்பட்டு, ஜனார்த்தனனை அறியாமல், "நீ இருப்பது போல, நானும் அதேபோல்; நான் ஆதிகர்த்தா, ப்ராணிகளின் அதிபதி," என்றார். பிரம்மாவின் வார்த்தைகளை கேட்ட வைகுண்டன், ஆச்சரியத்துடன், சம்மதித்தார். ஆர்வத்தால், அந்த மகாயோகி, இந்த பதினெட்டு தீவுகளும், அவற்றின் கடல்களும், மலைகளும் உடன், பிரம்மாவின் வாயில் நுழைந்தார். பிரம்மாவின் வயிற்றுக்குள், நான்கு வர்ணங்கள் நிறைந்த உலகங்களும், பிரம்மாவின் தண்டத்தின் முடிவுவரை ஏழு நித்ய உலகங்களும் அவர் பார்த்தார். அங்குள்ள அனைத்தையும் பார்த்த விஷ்ணு, "அஹா, இவரது தவத்தின் வலிமை!" என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினார். பல உலகங்களிலும், பல்வேறு இடங்களிலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அலைந்தும், அந்த முடிவை விஷ்ணு காணவில்லை.