லிங்கபுராணம்

அந்த அதிசயமான தருணத்தில், அந்த லிங்கத்தின் முடிவை அறிய ஆவலுடன், மிகுந்த வேகத்திலும் முயற்சியிலும் நான் பயணித்தேன். ஆனால் அதன் எல்லையை காண முடியாமல் சோர்வுற்றேன்; பெருமை காரணமாக மீண்டும் மேலே எழுந்தேன். அதேபோல், பகவான் விஷ்ணுவும், தன் கண்கள் சோர்வால் நடுங்க, எல்லா தேவர்களும் காணும் வகையில், தனது பெரிய வடிவத்தில் விரைவாக மேலே எழுந்தார். இருவரும் ஒன்றாக சேர்ந்தோம். விஷ்ணு, பெரிய மனதுடன் வணங்கி, சம்புவின் மாயையால் மயக்கமடைந்து, உள்ளம் குழம்பியவாறு நின்றார். நானும், அவர் பின்னாலும் பக்கத்திலும் முன்னாலும், அந்த பரமாத்மாவை வணங்கி, “இது என்ன?” என ஆச்சரியப்பட்டோம். அந்த சமயத்தில், அங்கு ஒரு நாதம் எழுந்தது—'ஓம், ஓம்' என்ற ஒலி, நீண்ட உச்சரிப்புடன் தெளிவாக கேட்டது. “இது என்ன?” என்று யோசித்தபடி, அந்த மகா ஒலியைக் கேட்டபோது, லிங்கத்தின் வலப்பக்கத்தில் நித்தியனை நான் கண்டேன். வலப்பக்கத்தில் சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கும் ‘அ’ என்ற முதல் எழுத்தும், இடப்பக்கத்தில் அக்னியைப் போல ஜ்வலிக்கும் ‘உ’ என்பதும், நடுவில் சந்திரனைப் போல ஒளிரும் ‘ம’ என்பதும், இறுதியில் ‘ஓம்’ என்ற முழு ஒலியும் தென்பட்டது. அந்த எழுத்துகளுக்கு மேலே, பளிங்கைப் போல தூயவராக இறைவன் எழுந்திருந்தார். அவர் நான்காவது நிலையைத் தாண்டியவர்; அமரர், பகுப்பும் கலக்கமும் இல்லாதவர், இருமைதன்மை இன்றி, பரிபூரணமானவர். ஆனாலும், உள்ளமும் புறமும் இரண்டையும் கொண்டும், அவற்றிற்குள் தங்கி, ஆரம்பம், நடு, முடிவு எதுவும் இல்லாதவர்; ஆனந்தத்திற்கே காரணமானவர். அங்கு மூன்று அளவுகளும், அரை அளவாக ‘நாதா’ என்றும், பிரம்மம் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. அந்த அளவுகள் ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களின் வடிவில் மாதவன் திகழ்கிறார். வேதங்களின் வார்த்தைகளிலிருந்து, இறைவன் இந்த பிரபஞ்ச ஆத்மாவைத் தியானித்தார்; அப்போது முனிவர் வேதமாக ஆனார்; அந்த முனிவரிலிருந்து தூய சாரம் எழுந்தது. அந்த முனிவரின் வழியே விஷ்ணு பரமாத்மாவை அறிந்தார்; ருத்ரர் சிந்தனையில்லாமல், வாக்கும் மனமும் கொண்டு அவரைத் தியானித்தார். அவரை அடையாதவர்கள் திரும்பிச் செல்கின்றனர்; அவர் ஒரே எழுத்தால் விளங்குபவர்; அந்த ஒற்றை எழுத்தால், சத்தியமான பரம காரணம் விவரிக்கப்படுகிறது. அந்த சத்தியம், ஆனந்தம், அமரத்துவம், பரபிரம்மம்—அவற்றை விட உயர்ந்தது; ‘அ’ என்ற ஒற்றை எழுத்திலிருந்து, பொன்னிற முட்டையிலிருந்து பிறந்த இறைவன் தோன்றினார். ‘உ’ என்ற ஒற்றை எழுத்திலிருந்து ஹரி, பரமான காரணமாக; ‘ம’ என்ற ஒற்றை எழுத்திலிருந்து நீலலோஹிதன் தோன்றினார். ‘அ’ என்பது படைப்பாளி; ‘உ’ என்பது மயக்கமூட்டுபவர்; ‘ம’ என்ற எழுத்து எப்போதும் அருள் வழங்குபவர். ‘ம’ என்பது பீஜதாரன், ‘அ’ என்பது பீஜம்; ‘உ’ என்பது ஹரி, கருவறை, பிரதான புருஷர்களின் அதிபதி. பீஜதாரனும் பீஜமும், அந்த கருவும், ‘நாதா’ என அழைக்கப்படுபவர் மகேஸ்வரனும்; பீஜதாரன் தன்னைத் தானே பிரித்து நிலைபெற்றார். அந்த லிங்கத்திலிருந்து, பீஜதாரனாகிய இறைவனின் ‘அ’ என்ற பீஜம் தோன்றியது; அது ‘உ’ என்ற கருவில் வைத்து, எல்லாத் திசைகளிலும் விரிந்தது. அப்போது ஒரு பொன்னிற முட்டை தோன்றியது; அது அந்த முதல் எழுத்தைச் சுற்றி இருந்தது. பல வருடங்கள், அந்த தெய்வீக வளையம் நீரினுள் நிலை பெற்றிருந்தது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஆதியில்லாமல் பிறந்த அந்த முட்டை இரண்டாகப் பிளந்தது; அந்த முட்டை நீரில் தங்கியிருந்தது; அதற்கு ‘முதல்’ எனப்படும் இறைவன் காரணமாக. அந்த முட்டையின் மேலே, சுபமான பொன்னிற ஓடு இருந்தது; கீழே இருந்தது பூமி, அதன் ஐந்து பண்புகளுடன். அந்த முட்டையிலிருந்து ‘அ’ என்ற நான்முகன் பிறந்தார்; அவர் எல்லா உலகங்களையும் படைத்தவர், மூன்று வடிவங்களில் இறைவன். ‘ஓம், ஓம்’ என்று யஜுர்வேதத்தினர் கூறுகின்றனர்; யஜுரின் வார்த்தைகளை கேட்டபோது, ரிக், சாம வேதங்களும் மரியாதையுடன் ஒப்புக்கொள்கின்றன. இந்த வகையில், ஹரி, பிரம்மா, வேதங்கள் கூறியது போல், அந்த வேதங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள தேவர்களின் இறைவனை நாங்கள் உணர்ந்தோம். வேதங்களில் தோன்றிய மந்திரங்களால், அந்த மகா தேவனை, பரம தெய்வத்தை, நாங்கள் புகழ்ந்தோம்; எங்கள் புகழ்ச்சியில் திருப்தியடைந்த குற்றமற்றவர் அந்த லிங்கத்தில் நிலை கொண்டார். தெய்வீகமான, ஓசையால் ஆன வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அவர் அங்கு சிரித்தபடி நின்றார். ‘அ’ என்பது அவருடைய தலை; அவரது நெற்றியோ நீளமானது. ‘இ’ என்பது வலது கண்; ‘ஈ’ என்பது இடது கண்; ‘உ’ என்பது வலது காது; ‘ஊ’ என்பது இடது காது. ‘஋’ என்பது வலது கன்னம்; ‘஋’ என்பது இடது கன்னம்; ‘ள’ மற்றும் ‘ள’ இரண்டும் அவரது மூக்குத் துவாரங்கள். ‘ஏ’ என்பது மேல் உதடு; ‘ஐ’ என்பது கீழ் உதடு; ‘ஓ’ மற்றும் ‘ஔ’ ஆகியவை முறையே இரு பல் வரிசைகள். ‘அம்’ என்பது அந்த ஞானியாம் தேவர்களின் இறைவனின் அண்டை; ‘க’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகள் அவரது ஐந்து வலது கைகள். அதேபோல், ‘ச’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகள் அவரது ஐந்து இடது கைகள்; ‘ட’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகள் அவரது கால்கள்; ‘த’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகளும் அவரது கால்கள். ‘ப’ என்பது அவரது வயிறு; ‘ப’ என்பது பக்கவாட்டாகும்; ‘ப’ என்பது இடப்பக்கம்; ‘ப’ என்பது தோள்பட்டை. ‘ம’ என்பது சம்புவின், அந்த மகாதேவரின், யோகியின் ஹ்ருதயம்; ‘ய’ முதல் ‘ஸ’ வரை எழுத்துகள் இறைவனின் ஏழு தாதுக்கள். ‘ஹ’ என்பது உண்மையில் அவரது ஆத்ம வடிவம்; ‘க்ஷ’ என்பது கோபம் எனப்படுகிறது. அந்த மகா தேவனை உமையுடன் பார்த்து, விஷ்ணு மீண்டும் வணங்கி, ஓம்-இல் தோன்றும் மந்திரத்தின் மீது, ஐந்து கலைகளுடன் மேலே பார்த்தார். அது தூய பளிங்கைப் போல ஜொலித்தது; முப்பத்தி இரண்டு அழகிய எழுத்துகளால் ஆனது; அறிவின் மூலமும், எல்லா தர்ம காரியங்களையும் உருவாக்கும் சக்தியும் அதுவே. அவர், காயத்ரியிலிருந்து தோன்றும் மந்திரத்தையும் கண்டார்; அது பச்சை நிறத்தில், எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தும் சக்தியுடன், இருபத்து நான்கு எழுத்துகளும் நான்கு கலைகளும் கொண்டது; அதற்கு ஒப்புஇல்லாதது.