லிங்கபுராணம்

பிரம்மதேவரே, நீங்கள் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை; இது எல்லாமும் என் மாயையால் நிகழ்ந்தது. இந்த உண்மையை நீங்கள் கேளுங்கள்: இந்த இடத்தில் நிற்கும் இவர், எல்லா தேவர்களுக்கும் அதிபதி ஆவார். நான் ஒருவனே படைப்பாளி, தலைவன், அழிப்பவன்; எனக்கு சமமானவன் எவரும் இல்லை, மகா வீரனே. நான் ஒருவனே பரம பிரம்மம், உயர்ந்த சத்தியம், பெரியபிதாவே. நான் ஒருவனே பரம ஜோதி, பரமாத்மா, எங்கும் பரவி நிற்பவன். இந்த உலகில் காணப்படும், கேட்கப்படும், அசையும், அசையாத எல்லாமும் என்னுள் தான் உள்ளது. நானே இந்த அனைத்தையும் உருவாக்கினேன் என்பதை நீ அறிந்து கொள், நானே முன்பு அவ்யக்தம் எனப்படும் இருபத்தியோர் தத்துவங்களை உருவாக்கினேன். நித்யமான அணுக்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து, கோபம் முதலியவை எழுந்தன. உமது அருளால், இங்கு விளையாட்டாக பல முட்டைகள் உருவானது. ஞானத்தை நான் உருவாக்கினேன்; அதிலிருந்து மூவகை அஹங்காரம் பிறந்தது. அதிலிருந்து ஐந்து சூக்கும தத்துவங்கள், அவற்றிலிருந்து மனம் மற்றும் ஆறு இంద్రியங்கள் உருவானது. ஆகாயம் முதலிய பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் அவற்றின் நிலையான வடிவங்களும் என் விளையாட்டாக உருவானது. இவ்வாறு அவர் பேச, நானும் அதேபோல் பதிலளித்தேன். அப்பொழுது, அவ்விருவருக்கும் இடையே, அந்த பிரளயக் கடலில், கோபம், பகைமை காரணமாக, ஒரு கொடூரமான, ரோமஞ்சம் ஏற்படுத்தும் போர் எழுந்தது. அந்த சமயத்தில், எங்கள் முன்னிலையில், ஒரு பிரகாசமான லிங்கம் தோன்றியது; அது எங்கள் வாதத்துக்கு முடிவுகொடுத்து, உண்மை அறிவை எழுப்ப வந்தது. அது ஆயிரம் தீக்கதிர்கள் கொண்ட மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; நூற்றுக்கணக்கான அழிவு காலத்தின் தீ போலத் தெரிந்தது; அது வளர்ச்சி, அழிவு இல்லாதது, ஆரம்பம், நடுவே, முடிவே இல்லாதது. அது ஒப்பற்றது, விவரிக்க முடியாதது, அவ்யக்தம், உலகத்தின் மூலாதாரம்; அதன் ஆயிரம் ஒளிப் பிரகாசத்தில், பகவான் ஹரியும் குழப்பமடைந்தார். அந்த குழப்பத்தில், அவர் என்னிடம், "வந்த இந்த தீயிலிருந்து தோன்றிய தூணை நாம் சோதித்து பார்க்கலாம்; நான் கீழே செல்கிறேன்," என்று கூறினார். "நீ, முழு முயற்சியுடன், விரைவாக மேலே செல்," என்று கூறினார். உலகத்தின் ஆத்மா, தனது இயல்பான வடிவத்தை எடுத்தார். நான் உடனே ஒரு பன்றி வடிவம் எடுத்தேன்; தேவர்கள் ஹரியை அன்னப்பறவை வடிவில் பார்த்தனர்; அதிலிருந்து அவர்கள் என்னை 'ஹம்ஸ' என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். யார் என்னை 'ஹம்ஸ, ஹம்ஸ' என்று அழைப்பாரோ, அவர் ஒரு அன்னப்பறவையாக, தூய வெண்மையுடன், தீக்கண்களுடன், நான்கு பக்கங்களிலும் இறக்கைகளுடன் தோன்றுவார். நான் மனமும் காற்றும் போல் வேகமாக மேலே சென்றேன், தேவர்களே; நாராயணன், உலகத்தின் ஆத்மா, கருவளையம் போல் இருண்டவராக, பன்றி வடிவம் எடுத்தார்; அது பத்து யோஜனை அகலம், நூறு யோஜனை நீளம், மேரு மலையைப் போல உயரம், வெண்மை, கூர்மையான பற்கள் கொண்டது. அது காலந்தோறும் சூரியனின் பிரகாசத்தைக் கொண்டது, நீண்ட துதிக்கையுடன், பெரும் சப்தம், குறுகிய கால்கள், அற்புதமான உறுப்புகள், வெற்றி பெற்ற, உறுதியான, ஒப்பற்றது. அந்த கருப்பு பன்றி வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அவர் கீழே சென்றார்; இப்படியே ஆயிரம் ஆண்டுகள் விஷ்ணு கீழே விரைந்தார். அந்த பன்றி லிங்கத்தின் அடியைச் சற்றும் காணவில்லை; அதே காலம் முழுவதும், நான், பகைவரை அழிப்பவன், மேலே சென்றேன். மிக அதிக வேகத்திலும், முயற்சியிலும், அதன் முடிவை அறிய விரும்பி, சோர்வடைந்து, அதன் எல்லையை காணாமல், அகந்தையுடன் கீழே வந்தேன். அதேபோல், பகவான் விஷ்ணுவும் சோர்வுற்று, கண்கள் சோர்வுடன் நடுங்கி, விரைவாக மேலே எழுந்தார்; அவருடைய பெரும் வடிவம் எல்லா தேவர்களுக்கும் தென்பட்டது. அவர் என்னுடன் சேர்ந்தார், பெரிய மனதுடன் வணங்கி, சம்புவின் மாயையால் மயங்கியவராய், அங்கிருந்து நின்றார்; அவர் உள்ளம் கலங்கியது. பரமபதியின் பின்புறமும், பக்கமும், முன்னும் நானும் அவர் கூட வணங்கி, "இது என்ன?" என்று ஆச்சரியப்பட்டேன். அப்பொழுது அங்கு ஓர் ஒலி எழுந்தது, "ஓம், ஓம்" என்ற மந்திர ஒலி, தெளிவாக, நீண்ட ஓசையுடன். "இது என்ன?" என்று எண்ணி, அந்த பெரிய ஒலியை கேட்டேன்; பின்னர், லிங்கத்தின் வலப்பக்கத்தில் நித்தியனைப் பார்த்தேன். வலப்பக்கத்தில் 'அ' என்ற முதல் எழுத்தை, இடப்பக்கத்தில் 'உ' எழுத்தை, நடுவில் 'ம்' எழுத்தை, முடிவில் 'ஓம்' என்ற ஒலியைக் கண்டேன். முதல் எழுத்தான 'அ' சூரிய மண்டலத்தைப் போல பிரகாசித்தது; இடப்புறம் 'உ' தீயைப் போல ஒளிர்ந்தது, மகானே. நடுப்பகுதியில் 'ம்' எழுத்து சந்திர மண்டலத்தைப் போல பிரகாசித்தது; அதன் மேல் பகுதியிலே, இறைவன் பளிங்கைப் போல தூயவராக இருந்தார். நான்காவது நிலையில் அப்பால், அமரன், பகுத்தறிவில்லாதவன், அமைதியற்றவன், இருமை இல்லாதவன், பரிபூரணமானவன், வெற்று, உள்ளும் புறமும் இல்லாதவன். இருப்பினும் உள்ளும் புறமும் கொண்டும், அவற்றில் உறையும்; ஆரம்பம், நடு, முடிவில்லாதவன், ஆனந்தத்துக்கும் காரணமானவன். மூன்று அளவுகள் மற்றும் ஒரு பாதி அளவு 'நாத' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது பிரம்மன் என அறியப்படுகிறது; மதவா ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களின் அளவு வடிவில் இருக்கிறார். வேதங்களின் வார்த்தைகளால், இறைவன் உலகின் ஆத்மாவை தியானித்தார்; பின்னர் முனிவர் வேதமாக ஆனார், அந்த முனிவரிலிருந்து தூய சாரம் தோன்றியது. அந்த முனிவரால், விஷ்ணு பரம்பொருளை உணர்ந்தார்; ருத்ரன், சிந்தனையின்றி, அவர் மீது மனம், வாக்கால் தியானம் செய்தார். அவரை அடையாதோர் திரும்பிச் செல்கின்றனர்; அவர் ஒரே எழுத்தால் விவரிக்கப்படுவார்; அந்த ஒரே எழுத்தால், சத்தியம், பரம காரணம் கூறப்படுகிறது. சத்தியம், ஆனந்தம், அமரத்துவம், பரம்பிரம்மம், எல்லாவற்றுக்கும் மேலானவன்; 'அ' என்ற ஒரே எழுத்திலிருந்து, பொன்னிற முட்டையிலிருந்து பிறந்த இறைவன். 'உ' என்ற ஒரே எழுத்திலிருந்து ஹரி, பரம காரணம்; 'ம்' என்ற ஒரே எழுத்திலிருந்து நீலலோஹிதன், இறைவன். படைக்கும் படைப்பாளி 'அ' என அழைக்கப்படுகிறார்; 'உ' மயக்குபவன்; 'ம்' எப்போதும் அருள் வழங்குபவன். 'ம்' விதைதாரன், 'அ' விதை எனப்படும்; 'உ' ஹரி, கரு, பிரதானம், புருஷனின் அதிபதி. விதைதாரனும் விதையும், அந்த கருவும், 'நாத' என அழைக்கப்படுபவன் மகேஸ்வரன்; விதைதாரன் தன்னைத் தானே பிரித்து, நிலைபெற்றுள்ளார். இவ்வாறு அந்த பரம்பொருள், பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் ஆகியோர்க்கு உணர்த்தினார்; அவர்களின் அகங்காரம், மாயை, வாதம் அனைத்தும் அவன் முன் சாய்ந்தது.