லிங்கபுராணம்

பரம்பொருளின் லிங்கம் என்ன, லிங்கி யார் என்று கேட்டபோது, பிரம்மன் பதிலளித்தார்: முதன்மை லிங்கம் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; லிங்கி என்பது பரமாத்மா, அதாவது எல்லாம் உள்ளவன். பெரிய கடலில் பாதுகாப்புக்காக, விஷ்ணு எனக்கு துணையாக இருந்தான். அந்த சமயத்தில், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஜன லோகத்திற்கு சென்றுவிட்டனர். பராமரிப்பு காலம் முடிவடைந்தபோது, ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில், தேவர்கள் சத்திய லோகத்திற்கு சென்றனர். பிரம்மாவின் காலம் முடிவில், எல்லா இடங்களிலும் ஒருமை நிலை ஏற்பட்டது; ஆட்சி இல்லாமல், நிலைமையற்றவை எல்லாம் வறண்டுபோயின. பசுக்கள், மனிதர்கள், மரங்கள், பிசாசுகள், கந்தர்வர்கள் மற்றும் பிற உயிர்கள், ஒவ்வொன்றாக, சூரியனின் கதிர்களால் எரிந்துபோனார்கள். ஒரே ஒரு பயங்கரமான கடலில், எல்லா பக்கமும் இருளால் சூழப்பட்டிருந்தது. அங்கு யோகத்தின் சுத்தமான, கலங்காத ஆத்மா, கடல் நீரில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள், ஆயிரம் கரங்கள் கொண்ட உலகின் ஆத்மா; எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லா தேவர்களின் ஆதாரம். ஹிரண்யகர்பா, ராஜஸ் மற்றும் தமஸ் மூலம் சங்கரன்; சத்த்வம் மூலம் விஷ்ணு எல்லாம் நிறைந்தவன்; மகேஸ்வரன் எல்லாம் உள்ள ஆத்மா. காலத்தின் ஆத்மா, நாபி காலம், வெண்மையானவன்; கருப்பானவன் குணமற்றவன்; நாராயணன், வலிமைமிக்க கரங்கள் கொண்டவன், எல்லாம் உள்ளவன், இருப்பும் இல்லாமலும் ஆனவன். அவனை, தாமரை கண்கள் கொண்டவன், படுக்கையில் கிடந்தவாறு பார்த்தபோது, அவனது மாயையால் நான் மயங்கினேன்; கோபத்துடன் அவனிடம் பேசினேன். “நீ யார்?” என்று கேட்டேன்; நித்தியனை கையில் பிடித்து எழுப்பினேன்; அதன்பின், வலிமையான, தீவிரமான கையடி கொடுத்தேன். அவன் விழித்துக்கொண்டு, தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, ஒரு கணம் அமைதியாக உட்கார்ந்தான்; தூக்கத்தின் பிழையின்றி, சுத்தமான கண்களால் பார்த்தான். என் முன்னால், பிரகாசமான, ஒளிமிக்க ஹரி நிற்கின்றான்; எழுந்து, அந்த பிரபுவும், இனிய சிரிப்புடன் என்னிடம் பேசினான். “வணக்கம், வணக்கம், மகனே! பிரமா!” என்று சொன்னான். அவன் சொன்னதை கேட்டதும், தேவர்களில் முதன்மையானவன், சிரித்துப் பதிலளித்தார். ஆசை மற்றும் பகைமை கொண்டு, நான் ஜனார்தனனிடம் பேசினேன்: “நீ, உருவாக்கம் மற்றும் அழிவுக்கு காரணமானவன், என்னை ‘மகனே, மகனே’ என்று ஏன் அழைக்கின்றாய்?” இங்கு, சிரிப்புடன், நீ என்னை—பிழையற்றவன்—ஆசிரியர் தன் மாணவரை போல் பேசுகிறாய்; ஆனால், நான் உலகங்களை நேரடியாக உருவாக்கும் பிரமா, இயற்கையின் தொடக்கத்தையும் செய்வவன். நீ என்னை, நித்திய, அஜன் விஷ்ணு, உருவாக்கும், உலகத்தின் ஆதாரம், எல்லாம் உள்ள ஆத்மா, உருவாக்குபவன், தாங்குபவன், தாமரை கண்கள் கொண்டவன் என்று அழைக்கின்றாய். மயங்கித் தவறாக இப்படி பேசுகிறாய்; நீ விரைவாக உண்மையை கூற வேண்டும். அப்போது அவன் என்னிடம் சொன்னான்: “நான் உலகங்களை உருவாக்கும்வன் — பார்ப்பாயாக!” “நீ தாங்குபவன், அழிப்பவன்; என் அழியாத உடலிலிருந்து வந்தவன். நீ நாராயணனை, உலகத்தின் இறைவனை, துயரமற்றவனை மறந்துவிட்டாய்.” “சிறந்த மனிதர்களால் பெரிதும் புகழப்பட்ட, பரமபுருஷன், பரமாத்மா, விஷ்ணு, நிலையான இறைவன், உலகத்தின் ஆதாரம்.” “நீ எந்த தவறும் செய்யவில்லை; இது எல்லாம் என் மாயையால் ஏற்பட்டது. உண்மையை கேள், நான்கு முகம் கொண்ட பிரமா: இது எல்லா தேவர்களின் இறைவன்.” “நான் ஒருவனே உருவாக்கும், வழிகாட்டும், அழிக்கும்; எனக்கு சமமானவன் இல்லை, வலிமைமிக்கவனே. நான் ஒருவனே பரமபிரம்மம், உயர்ந்த உண்மை, பிரமா.” “நான் ஒருவனே பரம ஒளி, பரமாத்மா, எல்லாம் நிறைந்தவன். இந்த உலகில் காணப்படும், கேட்கப்படும், நகரும், நகராத அனைத்தும் என்னுள் உள்ளது.” “நான்கு முகம் கொண்ட பிரமா, இதை எல்லாம் என்னால் உருவாக்கப்பட்டது என்று அறிக. முன்பு, நான் தானாகவே, அவ்யக்தம், இருபத்தைந்து தத்துவங்களை உருவாக்கினேன்.” “நித்திய அணுக்கள், கோபம் மற்றும் பிறவை எழும்பின; உன் அருளால், பல முட்டைகள் இங்கு விளையாட்டாக உருவாகின்றன.” “நான் புத்தியை உருவாக்கினேன்; அதிலிருந்து, மூன்று வகை அகங்காரம் எழுந்தது. அதிலிருந்து ஐந்து சூக்ஷ்ம தத்துவங்கள்; அவற்றிலிருந்து மனம் மற்றும் ஆறு இந்திரியங்கள்.” “ஆகாயம் முதல் பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் ஸ்தூல வடிவங்கள், என் விளையாட்டால் உருவாகின.” அவன் இப்படி கூற, நானும் அதேபோல் பதிலளித்தேன். அப்போது, கடல் கலியுகத்தில், எங்களுக்குள், ஆசை மற்றும் பகைமை கொண்டு, ஒரு பயங்கரமான, ரோமம் நின்று போகும் போர் எழுந்தது. அந்த நேரத்தில், எங்கள் முன், பிரகாசமான ஒரு லிங்கம் தோன்றியது; எங்கள் வாதத்தை முடிவுக்கு கொண்டு, உணர்வை எழுப்புவதற்காக. அது ஆயிரம் தீப்பந்தங்கள் போன்ற கனல் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நூற்றுக்கணக்கான அழிவு தீப்பிழம்புகளைப் போல், வளர்ச்சியும் அழிவும் இல்லாதது; ஆரம்பம், நடுப்பு, முடிவும் இல்லாதது. அது ஒப்பிட முடியாதது, விவரிக்க முடியாதது, அவ்யக்தம், உலகத்தின் ஆதாரம்; அதன் ஆயிரம் கனல் வெளிச்சத்தில், ஹரி மயங்கினான். மயங்கிய ஹரி, என்னிடம், “வெறுமனே, இந்த தீபிலரை சோதனை செய்யலாம்; நான் கீழ் நோக்கி, இந்த ஒப்பற்ற தீப்பிலரின் அடியை தேடப் போகிறேன்,” என்றான். “நீ, முயற்சியுடன் விரைவாக மேலே செல்.” என்று சொல்லி, உலகத்தின் ஆத்மா, தன் சொந்த வடிவத்தை எடுத்தான். நான் விரைவாக, பன்றியின் வடிவத்தை எடுத்தேன்; தேவர்கள் ஹரியை, ஹம்ஸா, அதாவது பெரிய ஹம்ஸா, என்ற வடிவத்தில் பார்க்கின்றனர். என்னை “ஹம்ஸா, ஹம்ஸா” என்று கூறும் யாரும், தூய வெண்மை, தீ கண்கள், எல்லா பக்கமும் சிறகுகள் கொண்ட ஹம்ஸாவாக ஆகுவார். மனமும் காற்றும் போல வேகமாக, நான் மேலே சென்றேன்; நாராயணன், உலகத்தின் ஆத்மா, கருப்பு காஜல் போல கருப்பானவன், பன்றியின் வடிவத்தை எடுத்தான்; பத்து யோஜன அகலம், நூறு யோஜன நீளம், மேரு மலை உயரம், வெளிர் நிறம், கூர்மையான, மிளிரும் பற்கள். காலத்தின் முடிவில் சூரியன் போல பிரகாசம், நீண்ட மூக்கு, வலிமையான குரல், குறுகிய கால்கள், அற்புதமான அங்கங்கள், வெற்றி, உறுதி, ஒப்பற்ற வடிவம். பன்றியின் கருப்பு வடிவத்தை எடுத்த ஹரி, கீழே சென்றான்; ஆயிரம் ஆண்டுகள், விஷ்ணு கீழே வேகமாக சென்றான். பன்றி, லிங்கத்தின் அடியை சிறிதும் காணவில்லை; அதே அளவு காலம், நான், பகை அழிப்பவன், மேலே சென்றேன்.