லிங்கபுராணம்

உபமன்யு அந்த தெய்வீகக் குழந்தை, தன் பசுகுட்டி பாலைப் பற்றிய ஆசையை ஒரு பக்கம் வைக்க முடிவு செய்தான். "ஓ தெய்வங்களிலேயே தாழ்ந்தவனே, சிவபெருமானின் ஆயுதத்தால் உன்னை அழித்து, பிறகு இந்த உடலை விட்டுவிடுவேன்," என்று அவன் உறுதியுடன் சொன்னான். அவன் மனதில் தன் தாயார் பழைய ஜன்மத்தில் இறைவனை வழிபடாமல் இருந்தோம் என்று கூறியதை நினைவுகூர்ந்தான்; அது உண்மைதான் என்று அவன் நம்பினான். இவ்வாறு கூறிய உபமன்யு, அஞ்சாமலே, அதர்வண அஸ்திரத்தை பயன்படுத்தி இந்திரனை அழிக்கத் தீர்மானித்தான்; அவன் மந்திரங்களில் தேர்ந்தவனாக இருந்தான். சாமரசமான அந்த மகோன்னதன், தன் உடலில் புனித சாம்பலை பூசிக்கொண்டே, ஒரு கைப்பிடி சாம்பலை எடுத்தான். அதர்வண அஸ்திரத்தின் சக்தியுடன் அதை இயக்கி, பெரும் சத்தத்துடன் கத்தினான். பின்னர், தன் உடலை அழிக்க விருப்பமுடன், தீயான தியானத்தில் நிலைத்தான்; உலர்ந்த மரக்கட்டையாக அசையாமல் நின்றான். அப்போது, பகனின் கணை அழித்த பரமசிவன், அந்த யோகியின் மனக்குவியலை மென்மையாக அடக்கினார். நந்தி மற்றும் சந்திரகன் ஆகியோரின் கட்டளையினால், காலனாக எரியும் அதர்வண அஸ்திரம் திரும்பப் பெறப்பட்டது. பின்னர், பரமபிரான் தன் இயற்கை வடிவில், சடையில் சந்திரனை அணிந்து, அந்த பிராமணருக்கு வெளிப்பட்டார். அவர் சுற்றிலும் ஆயிரம் பால்நதிகள், பால் கடல், தயிர்கடல், நெய்க்கடல், பழக்கடல், சிறுவனுக்காக பல்வேறு பழங்கள், சுவைக்க உணவுகள், மற்றும் மலைபோல் பலகாரங்கள் நிறைந்திருந்தன. அப்போது, பரமசிவன் புன்னகையுடன், உபமன்யுவை நோக்கி, அவனை சுற்றியுள்ள உறவினர்களையும் பார்த்து, கருணையுடன் பர்வதியையும் பார்த்து, சொன்னார்: "உன் விருப்பப்படி இன்பங்களை அனுபவிக்கலாம், என் பிள்ளையே! இன்று நான் உன்னை என் மகனாக ஏற்றுக்கொண்டேன். பால், தேன், தயிர், நெய், பழங்கள், இனிப்புகள், உணவுகள், எல்லாம் உனக்காக தந்துள்ளேன். "உன் தந்தை மகாதேவன், உலகங்களின் தந்தை; உன் தாய் இந்த உலகத்தாயே—இதில் சந்தேகம் இல்லை. உனக்கு அமரத்துவம், கணங்களின் தலைமை என்றும் வழங்கியுள்ளேன். இன்னும் விரும்பும் வரங்கள் இருந்தால் கேள், தயங்க வேண்டாம்." இவ்வாறு கூறி, மகாதேவன் தன் கரங்களால் உபமன்யுவை அணைத்துப் பிடித்து, அவன் தலையில் மணம் பிடித்தார். தேவியுடன் சேர்ந்து, அவனுக்கு ஆசீர்வதித்தார். தேவியும் மகிழ்ச்சியுடன், தன் மகனுக்குப் பரம யோகசித்தியும், பரம்பொருளின் ஞானமும் வழங்கினார். அந்த வரங்களைப் பெற்ற உபமன்யு, இளைஞனாகவே நிலைத்து, மகாதேவனை ஆனந்தக் கண்ணீரோடு புகழ்ந்தான். பின்னர், கைகூப்பி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அந்த குற்றமற்ற கண்கள் கொண்ட இறைவனிடம் இன்னொரு வரம் கேட்டான்: "தேவதேவா, என் மனதில் எப்போதும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், உன் சன்னிதானமும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்." இவ்வாறு கேட்டதும், சங்கரன் புன்னகையுடன் அந்த விருப்பத்தை வழங்கி, அங்கிருந்தே மறைந்தார். இப்போது, வாசுதேவனாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணர், எந்த குற்றமுமின்றி செயல்படுபவர், உபமன்யுவை பார்த்தார். தௌம்யரின் மூத்த சகோதரனிடம் இருந்து பாஶுபத விரதத்தைப் பெற்றார். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் எவ்வாறு அந்த ஞானத்தை பெற்றார் என்பதை கேட்கும் சோதகருக்கு, புண்ணியங்களை அழிக்கும் அந்த கதையைச் சொல்ல வேண்டுமென்று கேட்டனர். தான் சுய இச்சையால் அவதரித்தும், கிருஷ்ணர், மனித உடலைப் பெற்றதால், தன்னைத் தாழ்த்திக் கருதி, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தினார். ஒரு மகனைப் பெற விரும்பி, உபமன்யுவின் ஆஸ்ரமத்திற்கு austerity செய்யப் போனார். அங்கு அந்த முனிவரைப் பார்த்தார். அவரை பார்த்தவுடன், கிருஷ்ணர் மிகுந்த மரியாதையுடன், தௌம்யரின் மூத்த சகோதரரை வணங்கி, மூன்று முறை சுற்றிப்பார்த்தார். அந்த முனிவரைப் பார்த்தவுடன், கிருஷ்ணரின் உடல் மற்றும் செயலால் ஏற்பட்ட அனைத்து மாசுகளும் அழிந்தன. பெரும் தேஜஸுடைய உபமன்யு, சாம்பலைத் தூவி, கிருஷ்ணரை அக்னியாகவும், வாயுவாகவும் அழைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் பாஶுபத தெய்வீக ஞானத்தை வழங்கினார். முனிவரின் அருளால், கிருஷ்ணர் பாஶுபதத்திற்கு தகுதியானவராக ஆனார். ஒரு வருட தவத்தின் முடிவில், சமமான மனதுடன், சம்பா மற்றும் சேவகர்களுடன் வந்த மகேஸ்வரனை பார்த்து, மகனைப் பெற்றார். அப்போது முதல், அனைத்து தவசிகள், பாஶுபத தெய்வீக சக்தியுடன் கிருஷ்ணருடன் இருந்தனர். இப்போது, விடுதலைக்காக ஒரு நித்ய நியமத்தைச் சொல்கிறேன்: தங்கப் பட்டை, ஊன்றும் தண்டம், தங்க ஆசனம், விசிறி, தண்டம், மைச்சாணி, எழுத்துக்கோல், கத்திரி, கூரிய கத்தி, அல்லது பாத்திரம் ஆகியவற்றை, சாம்பலில் பூசப்பட்ட பாஶுபத முனிவருக்கு தங்கம், வெள்ளி, செம்பு ஆகியவற்றில் தக்க அளவில் வழங்க வேண்டும். இதை வழங்குபவரும், அவர்களது குடும்பமும், எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ருத்ரனின் தெய்வீக நிலையை அடைவார்கள்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. எனவே, இந்த தானத்தால் ஒரு கிருஹஸ்தர் சாம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்; யோகிகளுக்கு வழங்கினால் சிவன் விரைவில் திருப்தி அடைவார். உயர்ந்த முக்தியை விரும்பினால், ராஜ்யம், மகன், செல்வம், குதிரை, வாகனம், அல்லது எல்லா சொத்துக்களையும் தானமாக வழங்க வேண்டும். இந்த நிலையில்லாத உடலை வைத்து, நித்ய இலட்சியமான பாஶுபத மார்க்கத்தை நாடி, சம்சார சாகரத்தை கடக்க வேண்டும். இவ்வாறு அந்த புனிதக் கதைகள், உபமன்யுவின் தவமும், கிருஷ்ணரின் பாஶுபத ஞானப் பெறுதலும், தானத்தின் பெருமையும் விரிவாக எடுத்துரைக்கின்றன.