லிங்கபுராணம்

வேத மற்றும் ஸ்மிருதி கர்மாக்கள், திருமண நிகழ்ச்சி ஆகியவற்றிற்காகவே நான் இங்கு வந்துள்ளேன்; இந்த மாதாவே உலகங்களைத் தாங்கும் சக்தியும், உங்களுக்கும் எனக்கும் படைப்பாளியும் ஆவார் என்று கூறினார். இந்த உலகம், இந்த ருத்ரனின் பல வடிவங்களால் நிலைபெற்றுள்ளது—பூமி, அக்னி, சந்திரன், சூரியன், காற்று, ஆகாயம் ஆகியவை அவரிலிருந்து தோன்றுகின்றன. இன்னும், மலைமகன் மற்றும் என்னுடைய வார்த்தையின்படி, அவள் அவருக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும்; அவள் பிறப்பற்றவள், வெள்ளை, கருப்பு, சிவப்பு நிறங்களைக் கொண்டவள்—இவளே இயற்கை, ஐயா. ஆனாலும், இந்த மலைமன்னனுடன் ஏற்படும் இணைப்பு உங்களுக்கும் சுபமாகும்; நீங்கள் தாமரைப்பூவில் பிறந்தவர், நான் ஒரு கல்பத்தில் நாபிக்கமலத்திலிருந்து தோன்றினேன். தேவர்கள் அனைவரின் தலைவன் ஜனார்த்தனன், “இந்த மலைமகனுக்கும் எனக்கும் நீங்கள் குரு” என்று பணிவுடன் கூறினார். பின்னர், எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும், ஞானமிக்க தேவர்களின் தலைவன் சங்கரனும் பத்மநாபனும் எழுந்து, அவளுக்கு வணங்கினார்கள். தாமரைக்கண் கொண்ட ஹரி, தெய்வத்தின் பாதங்களைத் தன் கைகளால் கழுவி, அந்த நீரை தன் தலையிலும், பிரம்மாவும் மலைமகனும் தங்கள் தலைகளிலும் தெளித்தார். “இவள் என் தங்கை, மேனாவின் மகள்; திருமணத்திற்கு உங்களுக்காக அளிக்கப்படுகிறாள்” என்று சொல்லி, நீர் ஊற்றி அவளை தேவர்களின் தலைவனிடம் அளித்தார். அதன்பின் ஹரி தானும் தன்னை நீருடன் அந்தத் தெய்வத்திற்கு அளித்தார்; பிறகு, வேதங்களின் அர்த்தத்தை நன்கு அறிந்த அனைத்து முனிவர்களும், “அளிப்பவர், பெறுபவர், பலன், பொருள்—இதையெல்லாம் யோசித்தாலும், இந்த ஹரன் தன் மாயையால் உலகமே ஆனவன்” என்று கூறினர். இவ்வாறு கூறியபின், அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் தோலின் முடிகள் எழும்பும் அளவுக்கு வணங்கினார்கள்; தேவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் வானில் இருந்து மலர்களை பொழிந்தனர். தெய்வீக மிருதங்கங்கள் முழங்கின, அப்சராசுகள் நடனமாடின, உடல் பெற்ற வேதங்கள் அந்தப் பெருமகனை வணங்கின. பிரம்மா மற்றும் முனிவர்களுடன், தேவர்களின் தலைவன், உமையின் கணவர், பனிமலை மகளைக் கண்ணுற்று, அவள் இறுமாப்புடன் நாணத்துடன் நிற்பதைப் பார்த்தார். அவர் அவளது குறைபாடற்ற வடிவத்தைத் திருப்தியின்றி பார்த்தார்; அவளும் நந்திகொண்ட கொடியைத் தாங்கும் தெய்வத்தைப் பார்த்தாள். அவள் ஹரியிடம், “நான் உனக்கு ஒரு வரம் அளிக்கிறேன்” என்று கூற, ஹரி சங்கரனை நோக்கி, “உங்களிடம் பக்தி வளரட்டும்” என்று கேட்டார்; அப்பொழுது ஹரிக்கு “பிரம்மா” என்ற பெயர் வழங்கப்பட்டது. பிரம்மா மீண்டும் இறைவனை நோக்கி, “நான் ஆசார்யராக வேள்வியில் ஹோமம் செய்கிறேன்; உங்கள் அனுமதி இருந்தால், இன்னும் செய்யப்படாத கர்மா இப்போது நிறைவேற்றட்டும்” என்று கேட்டார். சங்கரன், “ஐயா, உங்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்யுங்கள்” என்று அனுமதி அளித்தார். பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி, தேவி மற்றும் பரமபுருஷனின் கைகளை இணைத்தார்; அப்போது அக்னி தேவன், கைகளை கூப்பி அங்கு தோன்றினார். வேத மந்திரங்கள் உடல் பெற்றபடி, விதிப்படி, ஹவிஷ்யான பொருள்களை அக்னியில் படிப்படியாக அர்ப்பணித்தார். விஷ்ணுவால் அழைக்கப்பட்ட ப்ராமணர்களை வரவழைத்து, பலவிதமான பரிசுகளுடன் அவர்களை மரியாதை செய்தார்; பின்னர், அக்னி தேவனை மூன்று முறை பிரதட்சணம் செய்தார். கைகளை விடுதலையாக்கியதும், எல்லா தேவர்களும், விண்ணுலகிலும் மானுடர்களும் உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தப்பட்டார்கள். பிறகு, பிரம்மா, உமையின் கணவரான தேவர்களின் தலைவனுக்கு வணங்கி, சாம்புவுக்கு பாதபூஜைக்கும் ஆசமனத்திற்கும் நீர் அளித்தார். மேலும் மதுபார்கம், ஒரு பசு ஆகியவற்றையும் அர்ப்பணித்து, மீண்டும் சிவனை வணங்கி, இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் நின்றார். பிருகு முதலான முனிவர்கள், சூரியன் முதலிய தேவர்கள், நந்திகொண்டவரை அகிலம் அரிசி, எள்ளு, அவல் ஆகியவற்றால் வழிபட்டு, அவரை போற்றி பாடினார்கள். சிவபெருமான், தேவர்கள் சொன்ன கர்மங்களை முடித்து, அக்னியை தன்னுள் வைத்துக்கொண்டு, அவளுடன் ஒன்றிணைந்தார்—உலகங்கள் அனைத்திற்கும் நன்மை ஏற்படவே. யார் பவனின் திருமணத்தை வாசிப்பார்களோ, கேட்பார்களோ, அல்லது வேதம் மற்றும் அதன் அங்கங்களை நன்கு அறிந்த தூய பிராமணர்களிடம் இதை வாசிக்க வைப்பார்களோ, அவர்கள் கண்களில் புன்னகையுடன்—அவர்களுக்கு கணேசனின் அருள் கிடைக்கும்; பவனுடன் சேர்ந்து மகிழ்வர்; இதை அறிஞர்கள் எங்கு கூறினாலும், அங்கு பவனே தங்கி இருப்பார். எனவே, தூய முறையில் வழிபட்டு, இந்த திருமணக்கதைப் பகிர வேண்டும்; பிராமணர், க்ஷத்திரியர் ஆகியோரின் திருமணங்களில் இதை வாசிக்க வேண்டும். இந்த பவனின் திருமணக் கதையை முழுமையாகப் பரப்ப வேண்டும்; அப்பொழுது நந்திகொண்டவன், பனிமலை மகளுடன் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவரது சேவகர்கள், நந்தி மற்றும் அனைத்து தேவர்களும் சுற்றியுள்ள நிலையில், அந்த மகோன்னதன் தெய்வீகமான வாராணசிக்கு சென்றார். பவானி, முகத்தில் மகிழ்ச்சி விளங்க, அவிமுக்தத்தில் மகிழ்ச்சியாக அமர்ந்திருந்த நந்திகொண்டவரை வணங்கி, அந்தத் தலத்தின் மகிமையை கேட்டாள். அப்போது சந்திரசேகரன், அந்தத் தலத்தின் உன்னதமான பெருமையை கூறினார்: “அவிமுக்தத்தின் மகிமையை முழுமையாக விவரிக்க முடியாது. தேவர்களின் இராணியே, முனிவர்கள் போற்றும் உம்மை, நான் எப்படி அவிமுக்தத்தை விவரிக்க முடியும்? அது மோட்ச பலன்களின் மூலமாகும். அங்கு, பாவிகள் கூட ஒரு பிறப்பில் மரணத்தின் போது மோட்சம் அடைகின்றனர்; வேறு எங்கும் செய்த பாவம் வாராணசியில் மட்டும் அழிகிறது. வாராணசியில் செய்த பாவம் பிசாச, நரகத்தில் கொண்டு செல்கிறது; ஆனாலும், ஆயிரம் பாவங்கள் செய்தாலும், மனிதனாக இருப்பதைவிட பிசாசனாக இருப்பது சிறந்தது. ஆயிரம் இந்திரன் பதவியையும் பெற்றாலும், மூவுலகத்துக்கும் ஆண்டவரும், எல்லாம்பரவிய பரமனும் உறையும் காசி நகரை ஒப்பிட முடியாது. அங்கு ஓம் காரேசர், தோல் அணிந்தவர் உறையும் இடத்தில், இறந்தவர்களுக்கு பிறவி இல்லை.” என்று அந்த தலத்தின் பெருமையை சுருக்கமாகக் கூறினார் சந்திரசேகரன். பின்னர், அந்தத் தோட்டத்தை காட்டி, கணபதிகளின் தலைவர்களை விட்டுவிட்டு, அங்கு அந்த ஆண்டவன் விநாயகராக, யானைமுகமுடன் பிறந்தார். அசுரர்களுக்கு தடையாகவும், தேவர்களுக்கு இடையூறுகளை நீக்கவும், இந்த உன்னதமான கதையின் சாரம் உங்களுக்கு கூறப்பட்டது.