லிங்கபுராணம்

அழகிய அந்த தருணத்தில், ஒருவன் வணங்கி, மனதார பிரார்த்தனை செய்து, அமைதியான வார்த்தைகளைப் பேசினான்: "பத்ரா, போதும் இந்தக் கோபம்; தேவர்களும் அழிந்துவிட்டார்கள்." அவன் மேலும் கேட்டான்: "கருணை காட்டும் உன்னால், முடிந்தவரை அனைவரும், கூந்தலிலிருந்து பிறந்தவர்களும், மன்னிக்கப்படட்டும், நிலையானவளே." அந்த பத்ரா, பரமபிரம்மனாகிய பிரம்மாவின் சக்தியால், அமைதியடைந்தாள். அவ்வாறு, மெதுவாக அமைதி நிலவத் தொடங்கியது. அப்போது, வ்ருஷத்வஜன் என அழைக்கப்படும் இறைவன், அந்த உத்தரவின்படி ஆகாயத்தில் அமைதியாக நின்றார். அப்போது, அனைத்து உலகங்களின் தலைவனும், அனைத்தையும் அருளும் சர்வன், தன் சேவகர்களுடன் கூடியபடி, பிரம்மா தேவனால் தீவிரமாக வேண்டப்பட்டார். அந்த நேரத்தில், அவர், முன்பு உயிரிழந்தவர்களின் உடல்களை மீண்டும் அப்படியே மீட்டுத் தந்தார்; இந்திரனின் தலைவும், மகாத்மாவாகிய விஷ்ணுவின் தலைவும் உட்பட. அதுபோல், மகான் இறைவன், முனிவர்களில் முதன்மையான தக்ஷனுக்கும், மற்றவர்களுக்கும், வாசீஷியையும், தேவமாதாவையும், மூக்கின் முனையை மீண்டும் வழங்கினார். அவர், உயிரிழந்தவர்களுக்கு உயிரும், பல்வேறு வரங்களும் அருளினார்; முகம் அழிந்த தக்ஷனுக்கு, பாக்கியசாலியான அந்த இறைவன் ஒரு தலை அருளினார். தன் லீலையினால், பவன் என அழைக்கப்படும் அந்த மகா இறைவன், தக்ஷனுக்குப் புதிய முகம் உருவாக்கினார்; தக்ஷன், மீண்டும் உணர்வுடன், கையைக் கூப்பி எழுந்தான். அவன், தேவர்களின் தலைவனும், ரிஷபத்வஜனும் ஆன சங்கரனைப் போற்றி பாடினான். அவன் பாடிய புகழ்ச்சியால் மகா இறைவன், பல்வேறு வரங்களை அருளினார். தூய செயல்கள் கொண்ட தக்ஷனுக்கு, கணங்களின் தலைமை உரிமையை வழங்கினார்; அனைத்து தேவர்களும் அந்த பரம தேவனைப் போற்றி வாழ்த்தினர். பாக்கியசாலியான நாராயணனும், தன் கைகளை கூப்பி, அந்த இறைவனைப் போற்றினான்; பிரம்மா மற்றும் அனைத்து முனிவர்களும், யானை முகத்துடன் பிறந்தவரை ஒவ்வொருவரும் தங்கள் புகழ்ச்சியால் வணங்கினார்கள். அவர்கள் அந்த தேவாதி தேவனை, நீலகண்டனை, ரிஷபத்வஜனைப் போற்றி வாழ்த்தினர். அப்பொழுது, அந்த பவன், தேவர்களுக்குப் ப்ரசாதம் வழங்கி, அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டார். இப்போது, "சுபமகளாகிய சதீ, ஹிமவதின் மகளாக எவ்வாறு பிறந்தாள்? அவள் எவ்வாறு தேவாதி தேவனை மணந்தாள்?" என்று கேட்கப்படுகிறது. தன் சுய இச்சையால், மேனாவின் உடலிலே பிரவேசித்த அந்த சிறந்தவள், தவத்தின் மூலம், ஹிமவதின் மகளாகப் பிறந்தாள், அத்தனையிலும் சிறந்த இருமுறைப் பிறந்தவரே. மலைப்பெருமான், பிறப்பு மற்றும் பிற சடங்குகளை அனைத்தும் செய்தான்; அவள் பன்னிரண்டாம் ஆண்டு எட்டியபோது, அந்த ஹிமவதின் சுபமகள்— தவம் செய்தாள்; அவளுடன் அவளது இளைய சகோதரி, அழகிய முகமுடையவள் மற்றும் மற்றொரு தேவி, மற்றொரு இளைய சகோதரியும், உலகமெல்லாம் மதிக்கும் அந்தவளும் தவத்தில் ஈடுபட்டார்கள். அப்போது, அனைத்து முனிவர்களும், அந்த தேவியை, உலகங்களின் பெரிய தாயைச் சுற்றி, அவளது தவத்திற்கு எல்லா பக்கங்களிலும் புகழ்ச்சி பாடினார்கள். அவர்களில் மூத்தவள் அபர்ணா, இளையவள் ஏகபர்ணா, அழகிய முகமுடையவள்; மூன்றாவது வராரோகா, மேலும் ஏகபாடலா என அழைக்கப்பட்டாள். பார்வதியின் மகா தவத்தால், உலகங்களின் தலைவனும், உயிரினங்களின் ஆண்டவனும் ஆன மகாதேவன், அவளது வசப்பட வந்தான். அதே சமயம், தாராகன் எனும் ஒரு அசுரன் இருந்தான்; அவன் தாராவின் மகனாக, திதியின் பிரகாசமான சந்ததியாகப் பிறந்தான். அவனுக்கு மூன்று மகன்கள்: தாரகாக்ஷன், அந்த மகா அசுரன்; வித்யுன்மாலி, புகழ் பெற்றவன்; மற்றும் கமலாக்ஷன், வலிமை மிகுந்தவன். அவரது தந்தை தாரன், பேரழுத்தும் வலிமையுமுடையவன்; தவம் மற்றும் பிரம்மாவின் அருளால் அந்த வலிமையை பெற்றான். அந்த தாரன், பெரும் சக்தியுடன் ஜ்வலித்தவனாக, மூன்று உலகங்களையும்—சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும்—வென்று கொண்டான்; முன்பு விஷ்ணுவையும் போரில் தோற்கடித்தான். அவர்களுக்கிடையே, ஒரு கொடூரமான, முடிகூசும் போர் ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள், பகலும் இரவும் ஓய்வின்றி நடந்தது. தாரன், விஷ்ணுவையும் அவன் ரதத்தையும், நூறு யோஜன தூரம் எறிந்தான்; போரில் தோற்ற, கருடத்வஜனான விஷ்ணு ஓடிப்போனான். பிரம்மாவின் அருளால், தாரன் நூறு மடங்கு வலிமை பெற்றவன்; உலகமெங்கும் ஆட்சி செலுத்தினான், திதியின் மகனே. இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களை வென்று, அந்த தேவாதி தேவன், உலகமெங்கும் அவர்களை தன் மாயையால் கட்டுப்படுத்தினான். அப்போது, இந்திரன் உட்பட அனைத்து தேவர்களும், தாரனால் துன்புறுத்தப்பட்டு, பயத்தில் தளர்ந்து, எங்கும் அமைதி, புகலிடம் எதுவும் காணாமல் திகைத்தனர். அந்த நேரத்தில், அமரர்களின் தலைவன், மற்ற தலைவர்களுடன் கூடி, தேவர்களுக்கிடையே அங்கிரசை நோக்கி உரைத்தான்: "பெருமையே, தாரன், தாராவின் மகன், அசுரர்களில் சிறந்தவன், போரில் நம்மை எதிர்த்து, மேய்ச்சல் செய்யும் இடையனாக தனது கன்றுகளை நடத்துவது போல் நடத்துகிறான். அவனாலே, பிரகாசமான ப்ருஹஸ்பதியே, இந்த பெரிய போரில், இவர்கள் எல்லோரும் வீடில்லாமல், கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட பறவைகள் போல் அலைகிறார்கள். அங்கிரஸ்களில் சிறந்தவரே, நம்முடைய தவிர்க்கமுடியாத ஆயுதங்களும், அமரர்களுக்கு எதிரியான அவன் சக்தியால் பலனில்லாமல் போய்விட்டன. பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் இரட்டிப்பாக, ப்ருஹஸ்பதியே, விஷ்ணு போரிட்டான்; ஆனாலும் அவனை வெல்ல முடியவில்லை. அந்த மகா விஷ்ணுவும் போரில் வெல்ல முடியாதவனை, நாம் எப்படிக் களத்தில் எதிர்க்க முடியும்?" இவ்வாறு சக்ரனால் கேட்ட ஜீவன், தேவர்களின் தலைவர்களும் ஆயிரம் கண்களுடையவனும், பிரசித்தமான குசத்வஜனை அணுகி பேசினார்கள். அவரது வாயிலிருந்து கேட்டபடி, பிதாமகன், எல்லா தேவர்களும் இந்திரனும் முன்பாக, ஜீவனை நோக்கி அன்போடு, துன்பம் நீக்கி, இவ்வாறு சொன்னான்: "தேவர்களே, உங்கள் துயரத்தை நான் அறிவேன்; ஆனால் இப்போது கேளுங்கள். ருத்ரனின் உடலிலிருந்து பிறந்த சதீ, தக்ஷனை விட்டு விலகி— உமா, ஹிமவதின் மகளாக பிறந்தாள்; உலகமெல்லாம் அவளைக் கண்டு வணங்குகிறது. அவள் உருவம் இங்கு இருப்பதால், தேவர்களே, உலகில் சிறந்தவர்களே— ருத்ரனின் மகா மனம், விஷ்ணுவால் தூண்டப்பட்டபோது, இருவரும் இணைந்ததால், சக்தியுடன் பிறந்த ஸ்கந்தன், அதாவது கார்த்திகேயன், தோன்றினான். அவன் ஆறு முகம், பன்னிரண்டு கரங்கள் உடையவன், படைத்தளபதி, அக்னியிலிருந்து பிறந்தவன், ஸ்வாஹாவின் மகன், கார்த்திகேயன் என அழைக்கப்படுவான்; கங்கையின் மகனும், கிழங்கு காட்டில் பிறந்தவனும் ஆவான்." இவ்வாறு அந்த மகா நிகழ்வுகள், அந்தரங்கமாகவும், அருள்மிகு இறைவனின் கிருபையாலும், உலகில் நிகழ்ந்தன.