லிங்கபுராணம்

பரமபவானாகிய இறைவன் தானே, யமனின் தண்டை துண்டாக்கி, சக்திவாய்ந்த ஈசானனை தனது சுழிகையால் இடித்துவிட்டார். அப்படியே, எந்த முயற்சியும் இல்லாமல், அவர் முப்பத்துமூன்று தேவர்களையும், மேலும் மூன்று நூறு பேரையும், அதோடு மூன்று ஆயிரம் பேரையும் எளிதாக அழித்தார். மேலும், மூன்று தேவர்களின் தலைவர்களையும், தலைசிறந்த முனிவர்களையும், போர் அரங்கில் கூடிய மற்ற தேவர்களையும் வீழ்த்தினார். அப்போது, பாக்கியசாலியான ருத்ரர், வாளும், கைப்பஞ்சும், அம்புகளும் கொண்டு எதிரிகளை தாக்கினார். அந்த சமயத்தில், வலிமைமிக்க விஷ்ணு, தனது சக்கரத்தை உயர்த்தி, கோபத்தில் வெறித்தனமாக மாறினார். அந்த மாதவனும் ருத்ரருடன் போரிட்டார்; இருவருக்கும் இடையில் மிக பயங்கரமான, முடி எழும் அளவிலான ஒரு போர் எழுந்தது. விஷ்ணுவின் யோக சக்தியால், எண்ணற்ற கடும் தெய்வீக வடிவங்கள் தோன்றின. ஒவ்வொன்றும் சங்கம், சக்கரம், கடாயம் ஆகியவற்றை ஏந்தி, நாராயணனின் ஒளியால் பிரகாசித்தன. அந்தப் போரில், கடவுள் தனது கடாயால் விஷ்ணுவை தலை மீது தாக்கி, பின்னர் கேளிக்கையாக மார்பிலும் தாக்கினார். அந்த நேரத்தில், பரமபுருஷன் நிலத்தில் மயங்கி விழுந்தார்; மீண்டும் எழுந்து, இறைவன் தனது சக்கரத்தை தூக்கினார், அவரை அழிக்க எண்ணி. கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த நிலையில், புகழ்பெற்ற வீரன் உறுதியாக நின்றார்; அவரது கொடிய சக்கரம், காலம் முடிவில் எழும் சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தது. அப்போதும், அஞ்சாதவன் அந்த சக்கரத்தை தன் கையில் தடுத்து நின்றான்; அது நகரவில்லை, அவர் அங்கே மலையொன்றின் உச்சியைப் போல் அசையாமல் நின்றார். அப்போது, இறைவனின் சார்ங்கம் எனும் வில் மூன்று இடங்களில் முறிந்தது; சார்ங்கத்தின் முனை சக்தியால், இறைவனின் தலை துண்டிக்கப்பட்டது. துண்டிக்கப்பட்ட அந்தத் தலை, பினாகி எனும் உயிர்க்கொடுத்தவரின் சக்தியால், காற்றினால் இழுத்து, பாதாள உலகத்திற்கு விழுந்தது. அந்தத் தலை, யாக வேடிக்குள் புகுந்தது; அந்த வேடிக்கையின் வேதி சிதைந்தது, கட்டம்பங்கள் உடைந்தன, வாயில் விழுந்தது. அப்பொழுது, அந்த மண்டபம் தீயில் எரிந்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து, அந்த யாகமும், ஒரு மான் வடிவில் ஆகாயத்தை நோக்கி ஓடி விட்டது. வீரபத்திரர் அவனைப் பிடித்து, தலைகற்றாகச் செய்தார்; பிறகு, ப்ரஜாபதி தர்மனை, உலகாசிரியரான கசியபரையும் தாக்கினார். வல்லமையுடைய வீரன், அரிஷ்டநேமி, பல புதல்வர்களின் இறைவன், அங்கிரஸ் முனிவர், கிருஷ்ணாஸ்வா ஆகியோர்களையும் தாக்கினார். புகழ்பெற்ற தட்சனை, வீரபத்திரர் தனது காலால் தலைக்கு அடித்து, அதன் தலை துண்டித்தார்; சிறந்த பிராமணர்கள் அதைத் தீயில் எரித்தனர். சரஸ்வதியின் மூக்கின் முனையை, தேவி மாதாக்களின் மூக்கின் முனையையும், வீரபத்திரர் தனது விரலின் முனையால் துண்டித்தார். அழகு மற்றும் ஒளியால் சூழப்பட்ட வீரபத்திரர், சிதைவு மண்டபத்தின் நடுவில், பவ தேவனைப்போல் நின்றார். அப்போது, தாமரைப் பிறந்த பாக்கியசாலி பிரம்மா தோன்றினார். அவர், குனிந்துகொண்டு, சமாதான வார்த்தைகள் கூறினார்: "பத்திரா, போதும், உன் கோபம் நிற்கட்டும்; தேவர்களும் அழிந்துவிட்டனர். தயை செய்; எல்லாம் மன்னிக்கப்படட்டும்; ரோமபவனாகப் பிறந்தவர்களும் உடன் மன்னிக்கப்படட்டும்," என்றார். ப்ரம்மாவின் உத்தரவால், பத்திரர் அமைதியடைந்தார். அமைதி மெதுவாக நிலைபெற்றது; வ்ருஷத்வஜன் எனும் இறைவனும், அந்த உத்தரவின்படி, ஆகாயத்தில் அமைதியாக நின்றார். சர்வன், எல்லாவற்றையும் வழங்கும் உலகங்களின் பெருமைமிக்க இறைவன், தனது கணங்களுடன் இருந்தபோது, பிரம்மா அவரை மிகவும் பணிவுடன் வேண்டினார். அப்போது, அவர், முன்பு போல், இறந்த அனைவருக்கும் உடலை மீண்டும் அளித்தார்; இந்திரனின் தலை, மகாத்மா விஷ்ணுவின் தலை ஆகியவற்றையும் மீட்டார். அதுபோல், தலைசிறந்த முனிவர் தட்சனுக்கும், மற்றவர்களுக்கும், வாசீஷிக்கு, தேவி மாதாக்களுக்கு மூக்கின் முனையையும் மீண்டும் அளித்தார். இறந்தவர்களுக்கு உயிரும், பல வரங்களும் வழங்கினார்; முகம் அழிந்த தட்சனுக்கு, பாக்கியசாலி இறைவன் ஒரு தலை அளித்தார். பெரும் பவா தனது லீலையால் தட்சனுக்கு ஒரு முகத்தைத் தந்தார்; தட்சன் விழித்துக்கொண்டு, கைவிட்டுப் பணிந்து எழுந்தார். அவர், தேவர்களின் தலைவரும், வृषபத்வஜனும் ஆன சங்கரரைப் புகழ்ந்தார்; அப்படிப் புகழப்பட்ட இறைவன், பல வரங்களை அளித்தார். தூய செயல்கள் கொண்ட தட்சனுக்கு, கணாதிபதியையும் வழங்கினார்; எல்லா தேவர்களும், பரம தேவனைப் புகழ்ந்தனர். பாக்கியசாலி நாராயணனும், கைவிட்டுப் பணிந்து அவரைப் புகழ்ந்தார்; பிரம்மாவும், எல்லா முனிவர்களும், யானை முகத்திலிருந்து பிறந்தவரையும் புகழ்ந்தனர். அவர்கள், நீலகண்டன், வृषபத்வஜன் ஆகிய தேவர்களின் தலைவரை புகழ்ந்தனர்; அப்படி எல்லா தேவர்களுக்கு அருள் செய்து, பவா மறைந்தார். இதன் பின், "சதீ, ஹிமவான் மகளாக எவ்வாறு தோன்றினாள்? எவ்வாறு தேவர்களின் தலைவரை கணவராகப் பெற்றாள்?" எனக் கேட்கப்படுகிறது. தன் விருப்பத்தின்படி மேனாவின் உடலை ஏற்று, அந்த சிறந்த பெண், தவத்திற்கு மூலமாக, ஹிமவானின் மகளாக பிறந்தார், ஓ சிறந்த இருமுறை பிறந்தவரே! மலைமகன், பிறப்பும் பிற சடங்குகளையும் செய்து முடித்தார்; பன்னிரண்டாம் ஆண்டில், ஹிமவானின் பாக்கியசாலி மகள்— தன் சகோதரிகளான அழகான முகமுடையவளும், மற்றொரு தேவியும், உலகம் போற்றும் மற்றொரு இளைய சகோதரியும் சேர்ந்து தவம் செய்தார்கள். பின்னர், எல்லா முனிவர்களும், அந்த தேவியைச் சுற்றி, உலகின் மகாதேவியையும், அவளது தவத்தை எல்லா பக்கமும் புகழ்ந்தனர். மூத்தவள் அபர்ணா, இளையவள் ஏகபர்ணா, அழகான முகமுடையவள் வராரோகா, மற்றொரு இளையவள் ஏகபாடலா. அந்த மகாதேவி பார்வதியின் தவத்தால், பரமபரன் மகாதேவன், அனைத்து உயிர்களின் ஆண்டவர், அவளது வசப்படுவதாக ஆனார். அதே சமயம், தாரா மகனாகிய தாரகன் எனும் அசுரன் தோன்றினான்; அவன் திதியின் ஒளிவீசும் புதல்வன்.