லிங்கபுராணம்

அந்த நேரத்தில், சமுத்திரத்தின் அடியில் இருக்கும் அக்னியின் வாயை என் கரத்தால் உடைத்து பிடித்தேன்; அதே கணத்தில், இந்த உலகம் முழுவதும் ஒரு பெரிய சமுத்திரமாக மாறியது. ஐராவதம் போன்ற யானைகள் அந்த சமுத்திரத்தின் நீரில் வீசப்பட்டன; தேவாதிபதி இந்திரனும், தனது ரதத்துடன், நூறு யோஜன தொலைவில் வீசப்பட்டார். விஷ்ணுவே, கருடன் கூட என் பாம்பு பாசத்தால் கட்டப்பட்டான்; உர்வசி போன்ற உயர்ந்த பெண்கள் மற்றொரு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள். இந்திரன், பல துன்பங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் ஒரு மனைவி சகியை மட்டுமே மீண்டும் பெற்றான்; அவன் என்னிடம் வணங்கி, “நீ என்னை அறியாதாயா, அசுரர்களின் தலைவனே, நான் ஜலந்தரன், உமாதேவியின் கணவரே!” என்று சொன்னான். அவ்வாறு கேட்டபோது, மகா தேவன் தனது கண்களில் இருந்து ஒரு சிறு தீயை எழுப்பி, அதிலிருந்து ஒரு வலிமையான ரதத்தை உருவாக்கினார். அசுரர்களின் வல்லமை கொண்ட குதிரைகள், யானைகள், பாம்புகள் சூழ்ந்த அந்த ரதத்தில் அமர்ந்த ஜலந்தரன், த்ரிபுரனை அழித்த பகைவனை பார்த்து, தேவாதிபதியிடம் பெருமையாகப் பேசினான்: “நான் தேவர்களோடும், அசுரர்களோடும் போர் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை; ஒரு கணத்தில் எல்லாவற்றையும் அழிக்க முடியும். எனவே, எனக்கு இங்கு போரில் எந்த பயமும் இல்லை. ஆனால், இந்த போர்க்காமனை நிறைவேற்றும் ஆசை மிகுந்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆகையால், மன்மத, தட்சன், யாகம் செய்தவர்களின் பகை, த்ரிபுரனின் பகை, நீயே, என் வீரர்களுடன், பைசாசர்களின் தலைவர்களுடன், ஹரியுடன், தேவர்களின் கூட்டத்துடன் எனக்கு எதிராக போரிட வல்லமை உனக்கு இருந்தால், நிலைநிறுத்து.” இவ்வாறு மகாதேவனிடம் உரைத்த ஜலந்தரன், தன் உறவினர்கள் போரில் வீழ்ந்ததை நினைவு கொள்ளாமல், அசையாமல் நின்றான். அவனது மனம் பெருமை, கட்டுப்பாடில்லாதது; தனது புயங்களை ஒருவருக்கொருவர் மேல் அடித்துக் கொண்டு, தனது பலஹீனத்திலும் சுதர்சன சக்கரத்தை எடுத்தான், கொல்ல தயாரானான். ஆனால், அவன் மீதே அந்த அதிர்ச்சி தரும் ரதச்சக்கரம் வீசப்பட்டு, அவன் தோள்களில் நின்று, இரண்டாகப் பிளந்தது. திறம்பட, ஒரு பெரிய மலைக்கு இடியால் பிளவு ஏற்படுவது போல, அந்த வலிமைமிக்க அசுரன், அஞ்சனமலையைப் போல், தரையில் விழுந்தான். ஒரு கணத்தில், அவன் இரத்தம் பூமியில் பெருகியது; ருத்ரனின் கட்டளையால், அந்த இரத்தமும் இறைச்சியும் சாதாரண இறைச்சியாக மாறியது. அப்போது, ஒரு பெரும் இரத்தக் குளம் தோன்றியது; ஜலந்தரன் வீழ்ந்ததைப் பார்த்து, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் முழங்கினர். “அருமை, அருமை, தேவே!” என்று சிங்கக் கர்ஜனை போல் ஆரவாரம் செய்தனர். ஜலந்தரனை அழித்த இந்த கதையை யார் கேட்டாலும், அல்லது யாராவது அதை சரியான முறையில் படித்து வைக்கும் பட்சத்தில், அவர்களுக்கு கணபதியின் அருள் கிடைக்கும். இதற்குப் பின்னர், விஷ்ணு சுதர்சன சக்கரத்தை மகாதேவனிடமிருந்து எப்படி பெற்றார் என்று சூதரிடம் கேட்கப்பட்டது. அப்போது, தேவர்களும் அசுரர்களும் இடையே ஒரு பயங்கரமான போர் ஏற்பட்டது. அந்தப் போரில், அனைத்து ஜீவராசிகளும் அழிவை நோக்கி சென்றனர். அசுரர்களின் ஆயுதங்கள், கம்புகள், அம்புகள், வில்லுகளால் தேவர்கள் படுகாயமடைந்து, பயத்தில் ஓடினர். அந்த நிலையில், துன்பம் நிறைந்த மனதுடன், தேவர்கள், ஹரியிடம் வந்து வணங்கி, “எங்கள் தேவாதிபதி, தேவாதிபதிகளின் தலைவரே, எங்கள் ஆபத்தைக் கண்டு, எங்களுக்காக வந்து உதவுங்கள்!” என்று முறையிட்டனர். “நீயே எங்கள் வழி, உலகங்களின் தந்தை, பரமாத்மா; நீயே பாதுகாவலன், அழிப்பவன், அனுபவிப்பவன், கொடுப்பவன்; ஆகையால், நீயே அசுரர்களை அழிக்க வேண்டும்,” என்று வேண்டினர். அந்த அசுரர்கள் வைஷ்ணவ, பிரம்மா, ருத்ரன், யமன், குபேரன், சோமன், நைருதி, வருணன் போன்ற பல வலிமைமிக்க சக்திகளால் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தனர். மேலும், வாயு, அக்னி, ஈசானன், வர்ஷா, சூரியன், ருத்ரன், பீமன், கம்ப, ஜிரிம்பா போன்ற பல சக்திகளும் அவர்களுக்கு இருந்தது. அவர்கள் அனைவரும், விஷ்ணுவே, உன்னுடைய சக்கரமே உன்னுடைய ஆயுதமாக இருந்தாலும், தத்திசி, சயவனன் ஆகியோரால் அது பலவீனமாக்கப்பட்டது; உன் வில், சர்ங்கம், ஆயுதம் ஆகியனவும் அசுரர்களுக்குத் தந்தருளப்பட்டன. முன்னொரு காலத்தில், த்ரிபுரனை அழித்த சிவன், ஜலந்தரனை அழிக்க ரதச்சக்கரத்தை உருவாக்கினார்; அதையே கொண்டு நீயும் இப்போது அசுரர்களை அழிக்க வேண்டும். வேறு நூறு ஆயுதங்கள் இருந்தாலும், அவை பயனில்லை; அந்த ரதச்சக்கரத்தால் மட்டுமே அவர்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வாறு கேட்ட விஷ்ணு, ப்ருஹஸ்பதி மற்றும் மற்ற தேவர்களிடம், “நாம் எல்லோரும் சிவபெருமானை வழிபடச் செல்லலாம்,” என்று கூறினார். “இப்போது எல்லாம் பெற்றுவிட்டேன்; ஜலந்தரனை அழிக்க, த்ரிபுரனை அழித்தவன் உருவாக்கிய ரதச்சக்கரத்தைப் பெற்றால், அவற்றின் மூலம் அசுரர்களையும் அவர்களது கூட்டத்தையும் அழிப்பேன்; உங்களுக்காக இப்போதே அதனைச் செய்து காட்டுவேன்,” என்று உறுதியுடன் சொன்னார். அதன்படி, தேவர்கள் அனைவரும், ஹிமவான் மலையின் உச்சியில், முறையான விதிகளுடன் லிங்கத்தை நிறுவி, சிவபெருமானை ஆராதித்தனர். அந்த லிங்கம், மேரு மலையைப் போல் பிரமாண்டமாக, விஸ்வகர்மாவால் செய்யப்பட்டு, ஜனார்த்தனன், த்வரிதன், ருத்ரன், ரௌத்ரன் ஆகியோரால் நிறுவப்பட்டது. விஷ்ணு, அந்த ஜ்வலிக்கும் அழகிய ரூபத்தை அபிஷேகம் செய்து, தீயில் வணங்கினார்; பிறகு, “பவ” என்று தொடங்கும் ஆயிரம் பெயர்களால் சிவனை சரியான முறையில் ஆராதித்தார். இவ்வாறு, ஜலந்தரனை அழித்ததும், தேவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்ததும், விஷ்ணு சுதர்சன சக்கரத்தை பெறுவதற்காக சிவனைத் துதித்ததும் நடந்தது.