லிங்கபுராணம்

அந்தக் கர்வமுள்ள வார்த்தைகளை கேட்டதும், அளவிட முடியாத வீரம் கொண்ட ஹரி (விஷ்ணு) சிரித்தார். அவர், உதட்டில் அவமதிப்பு தெரியும் வகையில், தாழ்வாகப் பேசத் தொடங்கினார்: "நீ உலகநாதனையும், அழிப்பவரையும், பிணாக வில்லையையுடையவரையும் அறியாதவரா? உன் பொய்யான வாதமும், சண்டையும் உன் அழிவை மட்டுமே கொண்டு வரும். இப்போது உனக்கும், அவருக்கும் வேறு என்ன அவதாரங்கள் மீதமிருக்கின்றன? அவை யாரால் நிகழ்த்தப்பட்டன? இந்தக் கதைகளுக்கு முடிவும் யாரோ ஒருவரால் வரப்போகிறது. உன் குறையை நீயே பார்ப்பாயாக! இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளாய்; அழிப்பில் வல்லவரால் நீ ஒரு கணத்தில் அழிக்கப்படுவாய். நீ பிரகிருதி, ருத்ரன் புருஷன்; அவருடைய சக்தி உன்னில் நிலைபெற்றுள்ளது; உன் நாபியில் இருந்து ஐந்து முகமுடைய பிதாமஹன் பிறந்தார். படைப்பிற்காக, உலகம் முதலில் சங்கரனால் எண்ணப்பட்டது; நீலமும் சிவப்பும் கொண்ட அவர் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டு, தன் நெற்றியில் அதைத் தியானித்தார். அந்த நெற்றியிலிருந்து, படைப்பிற்காக அந்த உருவம் தோன்றியது; இதில் குற்றம் இல்லை. நான் தேவர்களுக்குத் தேவனான மகா பகைரவனின் ஒரு அம்சம். உன் அழிவுக்காக, நான் தாழ்மையாலும், பலத்தாலும் நியமிக்கப்பட்டுள்ளேன்; அதனால், அந்த அசுரனை நொறுக்கி, நீ ஒரு பகுதியளவு சக்தியுடன் இருக்கிறாய். நீ கர்வத்தாலும், அகந்தையாலும் சோராதவனாகக் கூக்குரலிடுகிறாய்; தீயவர்களுக்கு நீ தரும் உதவி, அவர்களுக்கு நாசமே தரும். 'சிம்மா! நீ உன்னை மகா பிரபுவாக நினைத்தால் கூட, நீ படைப்பாளி அல்ல, அழிப்பவரும் அல்ல, எப்போதும் சுதந்திரனும் அல்ல. மட்கொல்லியின் சக்கரத்தைப் போல, பிணாக வில்லையையுடையவர் உன்னை இயக்குகிறார்; இப்போதும், ஆமை வடிவமுடையவரின் கபாலம் உன்னில் நிலைத்திருக்கிறது. ஏன், மயங்கியவனே, நீ உணரவில்லை? ஹரனின் மாலையில் நீ இருப்பதை மறந்துவிட்டாயா? பல்லின் எழுச்சியால் பாதிக்கப்பட்டதால் அந்த பகுதியை மறந்துவிட்டாயா? இன்று, நீ வாராக அவதாரமாக இருந்தபோது, தாரகாசுரனின் பகைவரால் எரியப்பட்டாய்; அவருடைய சுழியின் முனையில், விஷ்வக்சேனனாகிய நீ, ஒரு சூழ்ச்சியால் அழிக்கப்பட்டாய். தக்ஷணின் யாகத்தில், நான் உன் தலையை வெட்டினேன், யாக ரூபனே; இப்போதும், உன் மகன் பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலையை வைத்திருக்கிறேன். அந்த பகுதியும், அந்த சக்தியும் அவரால் துணிக்கப்பட்டது; நீயும் மருத்கணங்களும், யுத்தத்தில் ததீசியால் தோற்கடிக்கப்பட்டீர்கள். உன் தலையில் அரிப்பு ஏற்பட்டபோது, உனக்குப் பிடித்த சக்கரத்தை, வீரத்துடன் நடந்தவரிடமிருந்து பெற்றதை மறந்துவிட்டாயா? அதை எங்கிருந்து பெற்றாய், யார் செய்தது? அதையும் மறந்துவிட்டாயா? நான் எல்லா உலகங்களையும் கைப்பற்றினேன், நீ பாற்கடலில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது. நீ சத்த்விகன் எனப்பட முடியுமா? தூக்கத்தால் வென்றுவிடப்பட்டு உறங்கும் போது, ருத்ரனின் சக்தி உன் ஸ்தம்பத்தின் அடியில் இருந்து உச்சிமட்டும் பரவுகிறது. நீ பலசாலியாய், தீப்போல இருந்தாலும், மயங்கியவனாக இருக்கிறாய்; நீயும், மற்றவரும் அந்த சக்தியின் மகத்துவத்தை காண இயலாது. விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை, சுவர்க்கம், பூமி, இந்திரன், அக்னி, யமன், வருணன் ஆகியோர் முரட்டாகவே காண்பார்கள். இருட்டின் கருவில் சந்திரன் பிறக்கிறான்; நீயே காலன், பரமபதி, மகாகாலன், காலத்தின் காலன், பெரிய பிரபுவே! ஆகவே, உன் கொடுமையான ரூபத்தால், நீயே காலனுக்கும் மரணமாக மாறுவாய்; வில்லில் நிலைத்தவனாய், அழிப்பவராய், வீரனாய், எல்லாவற்றையும் மிஞ்சும் ஆண்டவனாய் நிற்பாய். உன் கையினால் நீ கொடிய ஜ்வரமாகவும், பொன்னிற விலங்கும், பறவையும், உலகத்தையே தண்டிப்பவனும்; நீயும், நால்வாயுள்ளவரும் அல்ல. இவ்வாறு அனைத்தையும் கண்டு, உன் சாரத்தை உன்னுள் இழுத்துக்கொள்; இல்லையெனில், இப்போது மகா பைரவனின் கோபம் உன் மீது விழும். ஸ்தாணுவின் வஜ்ராயுதம்போல், மரணமும் உன் மீது விழும்." இவ்வாறு வீரபத்திரர் கூறியதும், நரசிம்மர் மிகுந்த கோபத்தில் முழங்கினார். அவர் முழு சக்தியுடன் பாய்ந்து, வீரபத்திரரை பிடிக்க முனைந்தார். அந்த நேரத்தில், பகைவர்களுக்கு பயம் அளிக்கும் மிகவும் பயங்கரமான ஒரு உருவம், சிவனின் சக்தியிலிருந்து தோன்றி, வானை நிரப்பியது. அந்த உருவம் பொன்னிறமோ, மிருதுவோ, சூரியனோ, அக்னியோ, மின்னோ, சந்திரனோ போன்றதல்ல; ஒப்பற்ற, மகா பிரபுவின் உருவம். எல்லா சக்திகளும் அந்த சங்கர ரூபத்தில் ஒன்றிணைந்தன; அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட பெரும் பிரகாசம் வெளியில் தென்பட்டது. அது ருத்ரனுக்குப் பொதுவான குறியீடுகளுடன், வளைந்த வடிவத்தோடு, அழிவின் ரூபமாக, பரமபதி தெளிவாக வெளிப்பட்டார். எல்லா தேவர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஜெயம் என முழக்கம், மங்கள ஒலிகளுடன், ஆயிரம் கரங்களும், ஜடாமுடியும், சடையில் பிறையுமுடன் அவர் தோன்றினார். அவர் பாதி விலங்கின் உருவம், இறக்கைகளும், அலகும் உடையவர், மிகவும் கூர்மையான, பெரிய பற்களும், வஜ்ராயுதம் போன்ற ஆயுதங்களும் கொண்டவர். அவருடைய கழுத்தில் 'காலன்' இருப்பது போல, வலிமைமிக்க, நான்கு கால்களும், அக்னியில் பிறந்தவர், பரபரப்பாகக் கூவுகிறவர், யுக முடிவில் மேகங்கள் முழங்குவது போல். அவரது உருவம் கொடியது; மூன்று கண்களும் வெளிப்புறமாக, தீப்போல் எரிகின்றன; பற்கள் வெளிப்பட, கீழ் உதடு முன்னேறி, ஹரன் இடியோசையுடன் நிற்கிறார். அந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும், ஹரியின் சக்தியும், வீரமும் தளர்ந்தது; அவர் மேல் பகுதி சூரியனைப் போல பிரகாசமாக இருந்தாலும், கீழ் பகுதி தீப்பூச்சிகளின் ஒளிபோல் இருந்தது. அப்போது, அந்த உருவம் தனது இறக்கைகளால் சுற்றி, ஹரியை நாபி, கால்களில் தூக்கிப் பிடித்து, வாலை கொண்டு கால்களை கட்டி, தன் கரங்களால் ஹரியின் கரங்களைச் சுற்றிக் கொண்டான். அப்போது, ஹரியின் மார்பில் தன் கரங்களை வைத்து, ஹரனைப் பிடித்தார்; பின்னர், அவர் தேவர்களும், மகா முனிகளும் உடன் வானில் எழுந்தார். திடீரென, அந்தப் பறவை வடிவம், பயத்தில் விஷ்ணுவை மீண்டும் மீண்டும் தூக்கி எறிந்து, கீழே வீசத் தொடங்கியது. அவர் பறந்து, பறந்து, இறக்கைகளால் தாக்கப்பட்டு, விஷ்ணுவை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தினார்; அந்தப் பறவை, பசுபதி என்ற கொடி கொண்ட ஆண்டவனை, எல்லாவற்றையும் ஆளும் ஆண்டவனை, இவ்வாறு எடுத்துச் சென்றான். அனைத்து தேவர்களும் அவரைப் பின்தொடர்ந்து, புகழ்ச்சிப் பாடல்கள் கூறினார்கள்; விஷ்ணு, அவரால் இட்டுச் செல்லப்பட்டு, சக்தியின்றி, மனம் தளர்ந்த முகத்துடன், கைகளை கூப்பி வணங்கினார்.