லிங்கபுராணம்

அப்போது அந்த பரமாத்மா, எல்லாப் பொருள்களையும் உருவாக்கும் மற்றும் அழிக்கும் சக்தியுடன், மிகக் கடுமையான குரலில் கூறினார்: “நீ வந்த இடத்திற்கே திரும்பிச் செல்; இனி உனக்கு இங்கு எதனையும் நன்மையாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. இப்போது நான் இந்தச் சஞ்சராசஞ்சர உலகத்தை முழுமையாகத் திரும்பப் பெறப்போகிறேன். நாசகரனுக்கே நாசம் இல்லை, தானாகவோ வேறு யாராலாகவோ அழிவதில்லை. எங்கும் என் கட்டளையே செயல்படுகிறது, எனக்கு மேலாக ஒருவனும் இல்லை. என் அருளால்தான் எல்லாவற்றும் தன் எல்லைகளுக்குள் இயங்குகின்றன. சகல சக்திகளுக்கும் ஆதியாகவும் அந்தமாகவும் நானே இருக்கிறேன். யாரிடமும் மகிமை, ஐஸ்வரியம், வலிமை இருக்குமோ, அவை எல்லாம் என் பிரபையின் விரிவாகவே அறிந்துகொள், வீரபட்ரா! தெய்வங்களின் உன்னத சத்தியத்தை அறிந்தோர் என் உன்னதத்தையே அறிகின்றனர்; பிரம்மா, இந்திரன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள் சக்தியுடன் இருப்பினும், அவர்கள் எல்லாம் என் அம்சங்களே. பழமையில், நானுடைய நாபி தாமரையில் நான்கு முகங்களுடன் பிரம்மா தோன்றினார்; என் நெற்றியில் இருந்து பசுமை கொடியுடன் சிவபெருமான் தோன்றினார். பிரம்மா ரஜஸில் நிலைபெற்றவர், ருத்ரர் தமஸில் இருப்பவர் என்று சொல்லப்படுகிறார்; ஆனால் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்துபவன் நானே—எனக்கு மேல் வேறு தெய்வம் இல்லை. உலகத்தைக் கடந்தவன், சுதந்திரன், செய்பவன், அழிப்பவன், எல்லாம் உடையவன் நானே; இந்த என் உன்னத பிரபை—இதைக் கேட்க விரும்புவது யார்? எனவே, என்னை அடைக்கலம் கொண்டு, கவலையின்றி புறப்படு; இந்த உன்னத நிலையை அறிக—அதே உயிர்களின் அதிபதி, மகா பெருமான். நானே காலம், காலத்தை அழிக்கும் காரணம்; உலகங்களைச் சேர்க்க நான் எழுந்திருக்கிறேன். வீரபட்ரா! என்னை இறப்பின் இறப்பாக அறிக; இந்த தேவர்கள் என் அருளால் வாழ்கின்றனர். இந்த பெருமைமிகு உரையை கேட்டதும், அளவில்லா வீரம் கொண்ட ஹரி சிரித்தார்; பின்னர் அவமானத்துடன், நக்கலாகப் பேசினார்: “உலகத்தின் அதிபதியான அழிப்பவரை, பிணாக வில்லையுடையவரை, நீ அறியவில்லையா? உன் பொய்யான வாதமும் சண்டையும் உனக்கே அழிவை உண்டாக்கும். இப்போது உனது பிற பிறவிகள் என்ன? அவை யாரால் நிகழ்ந்தன? இந்தக் கதைகளின் முடிவும் யாரோ ஒருவரால் வரும். உன் தவறை நீயே பாரு; அழிப்பதில் திறமை உடைய ஒருவனால் நீ ஒரு கணத்தில் அழிக்கப்படுவாய். நீ பிரகிருதி, ருத்ரர் புருஷர்; அவருடைய சக்தி உன்னில் நிலைபெற்றிருக்கிறது. உன் நாபி தாமரையில் ஐந்து முகங்களுடன் பிதாமஹன் பிறந்தார். உலகத்தை உருவாக்கும் பொருட்டு, சங்கரன், நீலமும் சிவப்பும் கொண்டவர், கடுமையான தவத்தில் ஈடுபட்டு, தன் நெற்றியில் அதைச் சிந்தித்தார். அந்த நெற்றியில் இருந்து, சங்கரனுக்காக, படைப்பு நிமித்தமாக அந்த உருவம் தோன்றியது; இது தவறு அல்ல. நான் தேவர்களின் தேவனான மகாபைரவனின் ஒரு அம்சம். உன் அழிவுக்காக, பணிவும் வலிமையும் கொண்ட எனது நியமனத்தில் நானும் இருக்கிறேன்; அப்படியே, அசுரனைத் துண்டித்தபடி, நீயும் ஒரு பகுதியான சக்தியுடன் இருக்கிறாய். நீ பெருமை, அகம்பாவுடன் இடையறாது கத்துகிறாய்; தீயவர்களுக்கு உதவுவது அவர்களுக்கு அழிவாகவே முடிவதுதான். ஓ சிங்கமே! நீ உன்னை மகா பெருமான், மறுபிறவி பெற்றவன் என்று நினைத்தால் கூட, நீ படைப்பாளி அல்ல, அழிப்பவன் அல்ல, எப்போதும் சுதந்திரனும் அல்ல. பாண்டர வில்லையுடையவரால், நீ குயவனின் சக்கரம்போல் இயக்கப்படுகிறாய்; இப்போதும், ஆமை வடிவத்தவன் தலையை உன் மீது பதித்திருக்கிறான். ஓ மயங்கி போனவனே! ஹரனின் மாலையில் நீ இருக்கின்றாய் என்பதை உணரவில்லை; பல்லின் எழுச்சியால் துன்பப்பட்டு, அந்தப் பகுதியை மறந்துவிட்டாயா? இன்று, பன்றி வடிவில், தாரகனின் பகைவரால் எரிக்கப்பட்டாய்; அவருடைய திரிசூலத்தின் முனையில், நீ, விஷ்வக்சேனன், ஒரு சூழ்ச்சியால் அழிக்கப்பட்டாய். தட்சனின் யாகத்தில், ஓ யாக ரூபனே! உன் தலையை நான் துண்டித்தேன்; இப்போதும், உன் மகன் பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலை இருக்கிறது. அந்த பகுதியும், அந்த சக்தியும், அவனால் தீர்மானித்து துண்டிக்கப்பட்டது; நீயும் மருத்கணங்களுடன், யுத்தத்தில் ததீசியால் தோற்கடிக்கப்பட்டாய். உன் தலையில் அரிப்பு ஏற்பட்டபோது, உனக்குப் பிடித்த சக்கரத்தைக் குறித்து மறந்துவிட்டாயா, ஓ சக்கரதாரனே? அது யாரால் உருவாக்கப்பட்டது, எங்கே கிடைத்தது என்று கூட மறந்துவிட்டாயா? நான் உலகங்களை எல்லாம் கைப்பற்றினேன், நீ பாற்கடலில் இருந்தபோது. நீ சத்துவிகன் என்று எப்படி சொல்ல முடியும், நீ தூக்கத்தில் மூழ்கி உறங்கும் போது, ருத்ரரின் சக்தி அந்தக் தூணின் அடியில் இருந்து உச்சிவரை விரிகிறது. நீ வலிமைமிக்கவன், தீயை உடையவன் என்றாலும், மயக்கமடைந்துள்ளாய்; உங்களிருவரும் அந்த சக்தியின் மகத்துவத்தை காண இயலாது. விஷ்ணுவின் உன்னதமான நிலையைக் கண்ணால் காணக்கூடியதாக எண்ணுபவர்கள்—சுவர்க்கம், பூமி, இந்திரன், அக்னி, யமன், வருணன் ஆகியோரையும்—அவர்கள் அறிய முடியாது. இருட்டின் கருவில் சந்திரன் பிறக்கிறான்; நீ காலம், உன்னத அதிபதி, நீ மகாகாலன், காலத்தின் காலம், ஓ மகா பெருமான். எனவே, உன் கொடிய வடிவில், நீ இறப்புக்கே இறப்பாக மாறுவாய்; வில்லில் உறுதியாக, அழிப்பவன், வீரன், எல்லாவற்றையும் மீறிய அதிபதி. உன் உயர்ந்த கரத்தில், நீ கொடிய ஜுரம், பொன்னிற விலங்கு மற்றும் பறவை; நீ உலகத்தைத் தண்டிப்பவன்—நீயும் நான்முகனும் அல்ல. இவ்வாறு அனைத்தையும் பார்த்து, உன் சாரத்தை உன்னுள் இழுத்துக்கொள்; இல்லையெனில், இப்போது பெரிய பைரவனின் கோபம் விழும். ச்தாணுவின் இடியென, உன் மீது இறப்பு விழும்—வீரபட்ரனால் இப்படிக் கூறப்பட்டதும், நரசிம்மர், கோபத்தால் வெகுவாகக் கத்தி, அவரைப் பிடிக்க விரைந்தார். அப்போது, எதிரிகளுக்கு பயம் அளிக்கும் மிகக் கொடிய உருவம், சிவனின் சக்தியில் இருந்து எழுந்து, வானத்தை நிரப்பி, ஒரே கணத்தில் வீரபட்ராவின் உருவமாகத் தோன்றியது. அது பொன்னிறமாகவோ, மென்மையாகவோ, சூரியன் போல் அல்லது நெருப்பில் பிறந்ததாகவோ, மின்னல், சந்திரன் போல் அல்லது பிற எதுவும் அல்ல—அது ஒப்பற்ற மகா பெருமானின் உருவம். எல்லா சக்திகளும் அந்த சங்கர ரூபத்தில் ஒன்றாகச் சேர்ந்தன; அந்த வெளிப்பாட்டில், அந்தப் பெரும் பிரபை வெளிப்பட்டது. அது ருத்ரரின் அடையாளங்களுடன், சிதைந்த தோற்றத்துடன் இருந்தது; பின்னர், அழிவின் வடிவில், அந்த உன்னத பெருமான் தெளிவாக வெளிப்பட்டார்.