லிங்கபுராணம்

புனிதமான வாராணசி, குருக்ஷேத்திரம், ஸ்ரீபர்வதம், மகாலயம், துங்கேஸ்வரம், கேதாரம் போன்ற திருத்தலங்களில் எங்கு ஒரு துறவி இருப்பினும், அவர் ஒருநாள் கூட பாசுபத யோகத்தை முறையாகப் பயிற்சி செய்தால், எல்லாவற்றையும் விட்டு, பாசுபத விரதத்தை ஏற்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடப்படுகிறது. அந்த துறவி, தேவமகிமைமிக்க ஒரு தோட்டத்தில் தங்க வேண்டும். அந்த தோட்டம், சர்வனாகிய ருத்ரரின் மனதில் உருவானது; அதில் அற்புதமான அரண்மனையும் இருந்தது. அப்போது, நந்தியும், ஹைமவதியும் உடன், பரமசிவன் தானாகவே அந்தத் தோட்டத்தை வெளிப்படுத்தினார். பார்வதியின் மகிழ்ச்சிக்காக, பரமசிவன், அவிமுக்தம் எனும் அந்த புனிதத் தலத்தின் மகத்துவத்தை விளக்கினார். அந்த தோட்டம் பலவிதமான மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; வளரும் கொடிகள், மலர்ந்த ப்ரியங்கு, முட்களுள்ள கேதகா போன்ற மலர்கள் எல்லா பக்கங்களிலும் கண்ணை கவர்ந்தன. வாசனைமிக்க தமால மரங்கள், முழுமையாக மலர்ந்த வகுலா, நூற்றுக்கணக்கான அசோகா, புன்னாக மரங்கள், அவற்றின் மலர்களில் தேனீக்கள் கூட்டமாக மிதந்தன. சில இடங்களில், மலர்ந்த தாமரைத் தூளில் மிதந்த பறவைகள் இனிமையாகப் பாடின; எங்கும் நாரைகள், செம்மஞ்சூழி வாத்துகள், மயங்கிய தாட்டியூக பறவைகளின் குரல்கள் ஒலித்தன. வேறு இடங்களில், மயில்களின் சுபமிக்க குரல்கள், நீர்பறவைகளின் கூவல்கள், தேனீக்களின் மயக்கமான மொய்மொய் சத்தங்கள், பெண் தேனீக்களின் இனிமையான பாடல்கள் கலந்து கேட்டன. மற்ற இடங்களில், வாசனைமிக்க மலர்கள், மலர்ந்த மாமரங்கள், கொடிகள், திலக மரங்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் பாடும் இசை நிறைந்தன. அங்கே அப்சராசுகள் குழுக்களாக ஆடின; பலவிதமான பறவைகள் மகிழ்ச்சியுடன் கூவின; நடனமாடும் கிளிகளின் குரல்கள் ஒலித்தன; சிங்கங்களின் கர்ஜனையும், உற்சாகமான நீர்பறவைகளின் கூவல்களும் அந்த இடத்தை நிரப்பின. சில இடங்களில், கந்தக, கடம்பா மான் கூட்டங்கள் குலுங்கிய இளமணிகளையும், மலர்களையும் சிதறச் செய்தன; மற்ற இடங்களில், பலவிதமான தாமரைகள் மலர்ந்த குளங்கள், ஏரிகள் பிரகாசித்தன. மரக்கணங்கள் அடர்த்தியாக இருந்தன; நீலகண்ட மயில்கள் அங்கும் இங்கும் சஞ்சரித்தன; பறவைகளின் மகிழ்ச்சியான குரல்கள், மலர்ந்த கிளைகளில் தேனீக்களின் மொய்மொய் சத்தம், புதுமண்கள், உயர்ந்த கிளைகள் அனைத்தும் அந்த தோட்டத்தை அலங்கரித்தன. இன்னும் சில இடங்களில், கிம்புருஷ இன பெண்கள், அழகாக விளையாடி நடந்தனர். அந்த மலையசிகரங்கள், புறாக்களின் கூவலால் முழங்கின; வெண்மையான மேகங்களைப் போல பிரகாசித்தன; அங்கு அன்னப்பறவைகள் மலர்களைத் தாண்டி பறந்தன; தேவர்கள், தெய்வீகத்துடன் கூட்டமாக வந்திருந்தனர். ஆயிரக்கணக்கான மலர்ந்த தாமரைகள், நீர்மல்லிகைகள், அழகான குளங்களும், பலவிதமான கொடிகள், மரக்கணங்களும், வண்ணமயமான மலர்கள் வரிசையாகச் சாலைகளில் அலங்கரித்தன. உயர்ந்த கிளைகளில் நீலமலர்கள் கூட்டமாக இருந்தன; அசோக மரங்கள் இருட்டாக, திலக மரங்கள் மலர்ந்து, நிலவில் பிரகாசித்தன; அங்குள்ள மான் கூட்டங்கள், நிழலில் உறங்கி எழுந்து, இளமணிகளை மென்று மகிழ்ந்தன. அந்த நீர்நிலைகள் தெளிவாக விரிந்திருந்தன; அன்னப்பறவைகள் பறக்கும் போது எழும் காற்றில், கரும்பழங்கள் ஆடின; மயில்கள் நடனமாடி, நிலத்தை நிலவுபோன்ற வாலால் வண்ணமயமாக்கின; கிளிகள் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடி மறைந்தன. சில இடங்களில், மான்கள் அந்த இடத்தை அலங்கரித்தன; மற்ற இடங்களில் மலர்கள் மேடாக கிடந்தன; மற்றொரு பகுதியில் கின்னர மகளிர் வீணை இசையுடன் இனிமையாக பாடி ஆடின. முனிவர்களின் குடில்கள் மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தன; அதன் வேர்கள் பழங்களால் நிறைந்திருந்தன; பூக்கள் கலந்துவிழுந்து தரையில் பரவியிருந்தன; பலா, மாவாக மரங்கள் உயரமாக வளர்ந்திருந்தன. பிரியங்கு மரக்கூட்டங்கள் தேனீக்களால் சூழப்பட்டது; மாமரங்கள், கடம்பா மரங்கள் மலர்களில் தேனீக்கள் கூட்டமாக இருந்தன. மலர்களை ஏந்திய காற்றில் நீர்நிலைகள் அசைந்தன; கொடிகள் சூழ்ந்த இடங்களில் மயங்கிய தேனீக்கள் விழுந்தன; புதர்களின் நடுவே, பயந்த மான்கள் காற்றால் விரட்டப்பட்டு ஓடின. திலக மரங்கள் சந்திரனின் ஒளியில் அழகு பெற்றன; அசோக மரங்கள் குங்குமம், மஞ்சள், செம்மண் போன்ற நிறங்களில் இருந்தன; கர்ணிகார மரங்கள் பொன்னைப்போல் பிரகாசித்தன; மலர்கள் மேடாக கிடந்தன; அகன்ற கிளைகள் விரிந்திருந்தன. சில இடங்களில், பூக்கள் கருப்பு கஜல்போல், மற்ற இடங்களில் பவளம் போல, வேறு இடங்களில் பொன்னாக தரையில் பரவியிருந்தன. புன்னாக மரங்களில் பறவைகள் கூவின; செம்மை அசோக கிளைகள் வளைந்து இருந்தன; இனிமையான தோட்டங்களில் தேனீக்கள் தாமரையில் விளையாடின. பிறகு, உலகங்களின் ஆண்டவர், பனிமலை மகளுடன், பிரியமான கணேசர்களுடன், அந்த பரந்த தோட்டத்தை காட்டினார்; பலவிதமான மரங்கள், மகிழ்ச்சியுடன் வாழும் விலங்குகள் நிறைந்திருந்தன. அங்கு, தெய்வீகமான பூக்கள், மிகமிகப் புனிதமான பூக்கள், அலங்காரமாக அணிவிக்கப்பட்டன; சிவன், அந்த தோட்டத்தில் நுழைந்த தேவியை பூக்களால் அலங்கரித்தார்; பனிமலை மகளும், பக்தியுடன், சங்கரனைத் தெய்வீகமான சிறந்த பூக்களால் அலங்கரித்தாள். அந்த அழகிய தோட்டத்தைப் பார்த்து, கணேசர்கள், நந்திமுகன் உடன், தேவியும் இறைவனிடம் வணங்கி, “இறைவா! நீர் எனக்கு இந்த மகிமைமிக்க தோட்டத்தை காட்டினீர்; இப்போது, இந்த புனிதத் தலத்தின் அனைத்து சிறப்புகளையும் மீண்டும் கூறுங்கள்” என்று கேட்டாள். “தேவர்களின் தேவனே! ரிஷபத்வஜா! இந்த அவிமுக்த தலத்தின் பெருமையை முழுமையாக எனக்குச் சொல்” என்று வேண்டினாள். அப்போது, அந்த தேவர்களின் தேவன், வரங்களை வழங்குபவர், அவளது தாமரைப்போல் முகத்தின் வாசனையை வாங்கி, சிரித்தபடி கிரிஜாவை நோக்கி சொன்னார்: “இந்த ரகசியமான தலம், வாராணசி, எப்போதும் எனது சொந்தம்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் இது மோக்ஷத்தை அளிக்கக் காரணமாக உள்ளது. இங்கே, என் விரதத்தில் நிலைபெற்ற, பலவிதமான குறியீடுகளைத் தரித்த, எப்போதும் என் உலகத்தை விரும்பும் சித்தர்கள் தங்குகின்றனர். அவர்கள் இங்கு உன்னத யோகத்தைச் செய்கிறார்கள்; மனம் ஒன்றுடன், இంద్రியங்களை வென்று, மரங்களும் பறவைகளும் நிறைந்த இடத்தில் தங்குகின்றனர். இது தாமரை, நீர்மல்லிகை நிறைந்த ஏரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது; அப்சராசுகள், கந்தர்வர்கள் சேவை செய்கின்றனர்; இந்த புனித இடம் பிரகாசிக்கிறது. நான் எப்போதும் இங்கு தங்குவதில் மகிழ்கிறேன்; காரணம் இதுதான்: என் மனம் இங்கே நிலைபெற்றுள்ளது; என் பக்தன், எப்போதும் தன் செயல்களை எனக்கு அர்ப்பணித்து, இங்கே தங்குகிறான். வேறு எங்கும், தேவியே, இங்கு போல மோக்ஷம் கிடைக்காது; இங்கு ஒருவர் இறந்தாலும், விருப்பத்தால் கூட, அவன் மோக்ஷத்தை அடைவான். இது எனது தெய்வீக நகரம்; ரகசியங்களில் மிக ரகசியமானது, மிகப் பெரியது; பிரம்மா முதலியோர், சித்தர்கள், மோக்ஷத்திற்காக விரும்புபவர்கள் இதை அறிவார்கள். எனவே, இந்த தலம் உன்னதமானது; இது எனது உயர்ந்த குறிக்கோள்; இது அவிமுக்தம் என அழைக்கப்படுகிறது; நான் இதை ஒருபோதும் விட்டு விடுவதில்லை, ஒருபோதும் விட்டுவிட மாட்டேன். அதனால், இது என் தலம், அவிமுக்தம் என்று அறியப்படுகிறது; நைமிஷம், குருக்ஷேத்திரம், கங்காத்வாரம், புஷ்கரம்—இவை எதிலும் இல்லை.