லிங்கபுராணம்

ஒரு மனிதன் பிறப்பதற்கான காரணங்களைப் பற்றி இந்தக் கதையில் விவரிக்கப்படுகிறது. முதலில், ஒரு உயிரினம், "நான் மகாதேவனை வழிபடப்போகிறேன்" என்று மனதில் உறுதியுடன் எண்ணிக்கொள்கிறது. அதன் பிறகு, அவன் தனது பூர்வஜன்ம புண்ணிய, பாவங்களுக்கேற்ப, தகுந்த வடிவம், வயதில் மனிதராக பிறக்கிறான். இடம், காலம் கடந்தபின், வியாபகமான ஆகாயத்திலிருந்து காற்று உருவாகிறது; அந்தக் காற்றிலிருந்து நீர் உருவாகிறது; நீரிலிருந்து உயிர் பிறக்கிறது; உயிரிலிருந்து விந்து அதிகரிக்கிறது. மனித உடல் உருவாகும் போது, இரத்தம் முப்பத்துமூன்று பங்கும், விந்து பதினான்கு பங்கும் கலந்து, அதில் பாதியை இணைத்து கருவாக உருவாகிறது. அந்த கருவுடன் உயிர் ஒன்றாகி, ஐந்து வகை வாயுக்களால் சூழப்பட்டு, உடலின் ஒவ்வொரு அங்கும் தந்தையின் உடலிலிருந்து உருவாகிறது. பிறகு, தாயின் உணவு செரிமானமாகி, அதன் சாரம் நாபி வழியாக உடலில் புகும் போது, உயிராற்றல்கள் உடலில் புகுந்து உயிரினங்களுக்கு ஆதாரமாகின்றன. ஒன்பது மாதங்கள் கழித்து, அந்த உயிர் துன்புற, தலையும் கழுத்தும் வளைந்த நிலையில், அனைத்து அங்குகளும் சுருங்கி, சுதந்திரமாக நகர முடியாமல் துயருறுகிறது. பிறகு, கருவில் ஒன்பது மாதம் கழித்து, பிறப்பிடத்தின் அருகே தலை கீழாக இருக்கும்போது, அவன் தன் பாவம் காரணமாக நரகத்துக்குச் செல்ல நேரிடுகிறது. அங்கு, அவன் வாள் இலைகள் நிறைந்த காட்டை அனுபவிக்கிறான், சால்மலி மரம் வெட்டப்படுவதை, அடிகள், புண்ணில் புசும் இரத்தமும் உண்ண வேண்டிய துயரங்களையும் அனுபவிக்கிறான். நீர் பிரிந்துவிட்டாலும் மீண்டும் ஒன்று சேர்வது போல, உடல் துண்டிக்கப்பட்டும், உடைந்து போனாலும், அந்த உயிர் துன்பம் நிறைந்த இடத்திற்குச் செல்லும். இவ்வாறு, தானே செய்த பாவங்களால் உயிர்கள் துன்புறுகின்றன; மீதமுள்ள கர்மங்களால் துன்பமும், அல்லது வேறுவித அனுபவமும் பெறுகின்றன. இந்தப் பயணத்தில், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, தனியாகவே செல்ல வேண்டியதுண்டு; தனியாகவே அனுபவிக்க வேண்டியதுண்டு; ஆகவே, நல்ல செயல்கள் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், பயணிக்கும்போது யாரும் கூட வரமாட்டார்கள்; ஒருவன் செய்த கர்மமே அவனைப் பின்தொடரும். அவர்கள் யமலோகங்களில் எப்போதும் துன்புற, அழுகிறார்கள்; விரும்பாத கூட்டத்துடன் எப்போதும் துன்புற, உடல்கள் வேதனைக்குள் சுருங்கி, கடுமையான, முடிவில்லாத தண்டனைகளால் வாடுகிறார்கள். ஒருவன் எதை எண்ணத்திலும், சொற்களிலும், செயலிலும் தொடர்ந்து செய்கிறானோ, அந்த பழக்கம் அவனை இழுத்துச் செல்கிறது; ஆகவே, நற்காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும். இந்த உயிரின் சுழற்சி ஆதியில் இல்லாதது; அது கடந்த கர்மங்களால் எழுகிறது; பயங்கரமான பிறவி சுழற்சியில் ஆறு வகைகளாக நுழைகிறது. மனிதப் பிறவியிலிருந்து மிருகமாக, பிறகு விலங்காக, பறவையாக, அதிலிருந்து ஊர்வனாக பிறக்கின்றான். ஊர்வனிலிருந்து செடியாகும்; இதில் ஐயமில்லை. செடி நிலையில் பிறகு, புதிய பிறவி வரும் வரை அங்கு தங்குகின்றான். மட்பாண்டம் சுழலும் போல, மனிதன் முதல் செடிவரை பிறவி சுழற்சி இடையில்லாமல் திரிகிறது. இந்தச் சுழற்சி தாமசிகம் என்று அறியப்பட வேண்டும்; அதுபோல், சத்விக சுழற்சி பிரம்மாவிலிருந்து துவங்குகிறது. தேவலோகங்களில், ப்ரேதம் வரை முடியும் சுழற்சி அப்படியே அறியப்பட வேண்டும்; பிரம்ம நிலையில் சுத்த சத்துவம் மட்டுமே, செடி நிலையில் தாமஸ் மட்டுமே உள்ளது. பதினான்கு நிலைகளில், ரஜஸ் ஆதாரமாக செயல்படுகிறது; உயிர்க் களங்கள் தாக்கப்படும்போது, உயிரினம் துன்புறும். அப்படியிருக்க, இந்தக் கடுமையான பிறவி சுழற்சியில், உன்னதமான பரம்பொருளை எப்படி நினைவில் கொள்ள முடியும்? இந்த சுழற்சி கடந்தச் செயல்களின் வாசனைகளால் உந்தப்படுகிறது. மனிதப் பிறவி எப்போதும் கிடைக்கும்; எனவே, இந்த பதினான்கு வகை பிறவி சுழற்சியை அறிந்து, தியானத்தில் ஈடுபட வேண்டும். பிறவி சுழற்சியின் பயத்தால் துன்புற்று, எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான், மெதுவாக மாற்றம் பெற்று, அந்த சுழற்சியை கடந்துவிட முடியும். ஆகவே, எப்போதும் பக்தியுடன், தியானத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தி, யோகாப்யாசம் செய்து, ஆத்மாவை உணர வேண்டும். இது உன்னதமான நீர், உயர்ந்த ஒளி, தீராத பாலமாகும்; அதன் வெளிப்பாடும், ஒன்றிணைதலும், எல்லா உயிர்களுக்கும் நித்திய ஆதாரமாகும். இந்த பாலம் போன்ற ஆத்மாவை, அனைத்து திசைகளிலும் முகமுள்ள அக்னியாக, எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில் உறையும் மகேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும். உள்ளத்தில் உறையும் இறைவனை, அவன் சொந்த சக்தியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எட்டு வடிவிலும், எட்டு முறையிலும், எட்டு வகைகளிலும் தியானிக்க வேண்டும். உருவாக்கத்திற்காக அக்னி நிறுவப்படுகிறது; பிறகு, அதை உள்ளத்தில் திரும்பப் பெற வேண்டும்; உலகங்களின் அதிபதி ருத்ரனை முறையாகத் தியானிக்க வேண்டும். ஐந்து ஹோதாக்களை முறையாக அர்ப்பணித்து, மனதை அதில் நிலைநிறுத்தி, ஹ்ருதயத்தில் நிறுவப்பட்ட வைஶ்வானர அக்னியை முறையாகத் தியானிக்க வேண்டும். ஒருமுறை தூய நீர் பருகி, ஹோதம் முடித்த பின் அமைதியாக அமர வேண்டும்; இதுவே முதல் ஹோதம் உயிருக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. இரண்டாவது அபானனுக்கு, மூன்றாவது வியானனுக்கு, நான்காவது உதானனுக்கு, ஐந்தாவது சமானனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொன்றையும் ஸ்வாஹா மந்திரத்துடன் தனித்தனியாக அர்ப்பணித்து, மீதமுள்ளதை விருப்பப்படி உண்ணலாம்; மறுபடியும் நீர் பருகி, வாய் கழுவி, ஹ்ருதயத்தைத் தொட வேண்டும். உயிர்களின் கட்டுப்பாடு அவன் ஆத்மாவே; ருத்ரன் ஆத்மாவே, எல்லாவற்றையும் கலைப்பவன்; ருத்ரன் ஆத்மாவின் உயிராக இருப்பவன்; அவன் தன்னைத் தானே போஷிக்கிறான். உயிரில் ருத்ரன் உறைகிறான்; ஆகவே, அவன் உயிராகவே இருக்கிறான்; உயிருக்கும் ருத்ரனுக்கும் உன்னதமான அமிர்தம் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. "ஓ பிரபு, எனுள் நல்வழியில் புக, ஸ்வாஹா"—பிரம்மாத்மாவிற்கு. இப்படியே, இந்த ஐந்து ஹோதங்களால் நித்திய இறைவன் மகிழ்வடைய வேண்டும். நீ நகரத்தில் உள்ள அங்குல அளவில் உறையும் புருஷன்; அங்குலத்தில் உறையும் இறைவா, உன்னத காரணமே. உலகங்களின் நித்திய இறைவன் மகிழ்வடைய வேண்டும்; நீ தேவர்களில் முதல்வன், ருத்ரா, தலை சிறந்த பசு. நீ எப்போதும் தயையாக இருக்க வேண்டும்; இந்த உணவு நமக்காக இருக்கட்டும்; இந்த ஹோதம் உனக்காக இருக்கட்டும்—இவ்வாறு, குணங்களைப் பெறுவது பற்றி அனைத்தும் கூறப்பட்டது. இந்த யோக முறையை முன்னர் பிரம்மா தானே உபதேசித்தான்; ஆகவே, பசுபதி ஞானத்தை முறையாக அறிந்து, பயில வேண்டும்.