லிங்கபுராணம்

பரமாத்மாவின் இறைச்செயலால், இந்த உலகத்தில் உள்ள உயிர்கள் மற்றும் அசைவற்ற பொருள்கள், மூன்று உலகங்களிலும், எப்போது உருவெடுக்க வேண்டும் என்பதும், எப்போது உருவெடுக்க வேண்டாம் என்பதும், அவரது சித்தத்தின்படி நிகழ்கின்றன. அவருடைய விருப்பத்தின்படி, ஒலி, தொடு, ருசி, வாசனை, உருவம் மற்றும் மனம் ஆகியவை தோன்றுகின்றன அல்லது தோன்றுவதில்லை. அவர் பிறப்பதும் இல்லை, இறப்பதும் இல்லை; அவர் வெட்டப்படுவதும் இல்லை, பிளக்கப்படுவதும் இல்லை; எரியுவதும் இல்லை, மயக்கமடைவதும் இல்லை; கரையவும் இல்லை, களங்கமடைவதும் இல்லை. அவர் குறையவும் இல்லை, பழையதும் இல்லை; அவர் எப்போதும் துன்பமடையார்; அவர் உருவாக்கப்படுவதும் இல்லை, மாற்றப்படுவதும் இல்லை. அவருக்கு வாசனையோ, ருசியோ, உருவமோ இல்லை; தொடுதலும் இல்லை, ஒலியும் இல்லை; நிறமோ, இசையோ, எதுவும் இல்லை; சில நேரம் எந்தக் குணங்களும் அவருக்கு இல்லை. அவர் உலக அனுபவங்களை அனுபவிப்பார், ஆனால் அதனால் பிணையப்படுவதில்லை; மிக நுண்ணியவராகவும், உயர்ந்தவராகவும் இருக்கிறார்; அந்த நுண்மையால் அவர் விடுதலைக்கான வழியாக இருக்கிறார். அவர் எல்லா இடங்களிலும் பரவி, விடுதலைக்கான வழி என்பதால், அவரை 'புருஷன்' என்று அழைக்கின்றனர்; அந்த நுண்மையால் அவர் உயர்ந்த அதிகாரத்தில் உறைகிறார். குணங்களைத் தாண்டி, அதிகாரத்தில், அவர் எங்கும் மிக நுண்மையானவர் என அழைக்கப்படுகிறார்; தடையில்லாத அதிகாரத்தை அடைந்தால், ஒருவர் பரமானந்த யோகத்தை அடைகிறார். அங்கே இருந்து விடுதலையான அந்த நுண்மையான, உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்; ஆதலால், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பாஶுபத யோகம் இதுவே என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும். இது சொர்க்கமும், விடுதலையும் அளிக்கும்; இது சிவனுடன் ஒன்றரசாகும் காரணம்; அல்லது, ஆசையால் செயல்படுவோர், வழியை அறிந்தபின், கர்மங்களைச் செய்கின்றனர். ஆசை அல்லது அறியாமையால் உண்டான கர்மங்களை அனுபவித்த பின், உடனே அவர் விடுதலை பெறுகிறார்; நல்ல செயல்களைச் செய்தவர் சொர்க்கத்தில் அதன் பலனை அனுபவிக்கிறார். அங்கிருந்து, சிறந்தவர் மனிதராக மீண்டும் பிறக்கிறார்; பின்னர், அவர் பரம ஆனந்தமான, நித்தியமான பரபிரம்மத்தை அடைகிறார். உண்மையில், ஒருவர் பரபிரம்மத்தையே சேவிக்க வேண்டும், ஏனெனில் அதுவே உயர்ந்த ஆனந்தம்; பெரிய யாகங்களின் முயற்சி இதற்காகவே. மீண்டும் ஒருவர் மரணத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு வருகிறார்; எனவே, விடுதலையே உயர்ந்த ஆனந்தம்; அல்லது, தியானத்தில் இணைந்து, பரபிரம்ம உண்மையில் நிலைத்திருப்பதால்— அவரை நூற்றாண்டுகள் கடந்தாலும் யாரும் அசைக்க முடியாது; அந்த தெய்வீக புருஷனை, 'விச்வ' என்று அழைக்கப்படுபவரை, அனைத்து திசைகளிலும் நோக்கி காண்கிறான். இந்தப் பிரபஞ்சமே அவருடைய பாதமாகவும், தலையாகவும், கழுத்தாகவும் உள்ளது; பிரபஞ்ச வடிவம், பிரபஞ்ச வாசனை, பிரபஞ்ச மாலை, பிரபஞ்ச ஆடையுடன், அவர் பிரபஞ்சத்தின் இறைவன். அவர் பூமியை மாடுகளுடன் இயக்குகிறார்; பறவைகள் இப்படிப் பிறக்கவில்லை; இவ்வாறு அந்த முதுமுனிவர், ஆட்சி புரிபவர், நுண்ணியதில் நுண்ணியவர், பெரியதில் பெரியவர். யோகத்தின் மூலம் மட்டுமே அவரை காண இயலும், கண்களால் அல்ல; அந்த அறிவு கடந்த புருஷன், பொன்னிறம், குறியில்லாதவர், குணமற்றவர், சைதன்யம், நித்தியன், எப்போதும் பரவியுள்ளவர், எல்லாவற்றின் சாரம். அவருக்கு கைகள், கால்கள், வயிறு, பக்கங்கள், நாக்கு எதுவும் இல்லை; உணர்வுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர், மிக நுண்ணியவர், ஒரே ஒருவர். அவர் அனைத்தையும் அறிகிறார், ஆனால் அனைவராலும் அறியப்படமாட்டார்; அவரை முன்னணி, மகா புருஷன் என்று அழைக்கின்றனர். யோகிகள், அறிவில்லாத, எல்லா இடங்களிலும் பரவி, நுண்ணியமான, படைப்புக்கான மூலமான, எல்லா உயிர்களோடும் இணைந்துள்ள பிரகிருதியை உணர்கிறார்கள். அந்த பரமாத்மா, எல்லா இடங்களிலும் கைகள், கால்கள், முகங்கள், தலைகள், வாய்கள் கொண்டவர்; உலகம் முழுவதும் காதுகளுடன், அனைத்திலும் பரவி நிற்கிறார். யோகத்தில் இணைந்த ஞானியர், அந்த இறைவனை, நித்தியனை, எங்கும் உள்ளவனை, அனைத்து உயிர்களின் புருஷனை அறிந்து, மயக்கமடையவில்லை. யார் அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவாகிய, மகாத்மாவாகிய, அழியாத பரமாத்மாவாகிய, எல்லாவற்றின் ஆத்மாவாகிய, பரபிரம்மனை தியானிக்கிறாரோ, அவர் மயக்கமடையார். எப்படி காற்று எல்லா வடிவங்களிலும் இருக்கிறது, ஆனால் பிடிக்க முடியாதது, உடலுக்குள் உறைகிறது, அதுபோல் புருஷனும் நுண்ணியனாக, அறிய முடியாதவர். ஆனால் ஒருவர் மீதமுள்ள கர்மத்துடன் பிரிந்தால், விந்து மற்றும் ரத்தத்துடன் இணைந்து, பிரம்மாவின் கருவில் நுழைகிறார். ஆணும் பெண்ணும் இணைவதால், அந்த ஆண்டவன் பிறக்கிறார்; பின்னர், காலப்போக்கில் 'கலலம்' எனப்படும் கருமுட்டு உருவாகிறது. காலம் செல்ல, அந்த கலலம் ஒரு குமிழிபோல் மாறுகிறது, அது பானையைச் சுழற்றும் சக்கரம் போல் வடிவமடைகிறது. கைகளால் வடிவமைக்கப்படும் போது, அது உருண்ட வடிவம் பெறுகிறது; பின்னர், உட்பகுதி சக்திகளால், உயிர் காற்றால் நிரம்பி வளர்கிறது. கருவிலிருந்து வெளியே வந்ததும், நான் மகாதேவனை சரணடைவேன் என்று எண்ண வேண்டும்; வைஷ்ணவக் காற்று புதிதாகப் பிறந்தவரைத் தொடும் வரை, ஒருவர் மகாதேவனை வழிபட வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டும். அந்த காலத்திற்கு, 'நான் மகாதேவனை வழிபடுவேன்' என்று சிந்திக்க வேண்டும்; பின்னர், ஒருவர் தன் உருவம், வயதுக்கேற்ப மனிதராக பிறக்கிறார். விண்ணில் இருந்து காற்று, காற்றில் இருந்து நீர், நீரில் இருந்து உயிர், உயிரில் இருந்து விந்து அதிகரிக்கிறது. இரத்தம் முப்பத்திருமூன்று பாகைகள், விந்து பதினான்கு பாகைகள்; அதில் பாதியை இணைத்து, கரு உருவாகிறது. பின்னர், கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து உயிர் காற்றால் சூழப்பட்டு, உடலின் ஒவ்வொரு அங்கமும் தந்தையின் உடலிலிருந்து உருவாகிறது. பின்னர், தாயின் உணவிலிருந்து, ஜீரணிக்கப்பட்ட ஊட்டச்சத்து, நாபி வழியாக உயிர் காற்றுகள் உடலில் நுழைகின்றன; அவை உடலுடையவர்களின் ஆதாரங்கள். ஒன்பது மாதங்கள் கழித்து, தலை மற்றும் கழுத்து வளைந்து, அனைத்து உறுப்புகளும் சுருங்கி, அந்த உயிர் நகர முடியாமல் துன்புறுகின்றது. ஒன்பது மாதங்கள் தங்கி, கருவின் வாயிலில் கீழே பார்த்து, தன் பாவத்தால் அவன் நரகத்தை அடைகிறார். அங்கு, வாள்கள் போன்ற இலைகளால் காடுகளில் துன்பம், சால்மலி மரம் வெட்டப்படுதல், அடிபடும் தண்டனை, பூளை மற்றும் இரத்தம் உண்ணும் துன்பம் அனுபவிக்கிறான். எப்படி வெவ்வேறு நீர்கள் மீண்டும் ஒன்றாகச் சேர்கின்றனவோ, அவ்வாறு வெட்டப்பட்டும், உடைந்தும், அவர்கள் வேதனை இடத்துக்குச் செல்கின்றனர். இவ்வாறு, தாமே செய்த பாவங்களால், மீதமுள்ள கர்மத்தால், அந்த உயிர்கள் துன்பத்தையும், அல்லது வேறு விதமான அனுபவங்களையும் அனுபவிக்கின்றன.