லிங்கபுராணம்

தர்மத்திலிருந்து அறிவு நேரடியாக எழுகிறது; அந்த அறிவிலிருந்து விரக்தி பிறக்கிறது; விரக்தியிலிருந்து உன்னதமான அறிவு உருவாகிறது, அது பரமார்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அறிவும் விரக்தியும் உடையவருக்கு, அன்புள்ள இருமுறை பிறந்தவரே, யோகம் நிறைவேறும்; யோகத்தைப் பெறும் போது, சத்துவ குணத்தில் நிலைபெற்றவனால் மட்டும் மோக்ஷம் அடைய முடியும்; வேறு வழி இல்லை. அற்புதமான, அழியாத அந்த நிலை, இருளாலும் அறியாமையாலும் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அந்த நிலையை அடைய சத்துவத்தின் சக்தியில் அடைக்கலம் புகுந்து, இருமுறை பிறந்தவரே, சிவனை வழிபட வேண்டும். சத்துவத்தில் நிலைபெற்று, எனது பக்தியில் திளைத்து, என் அராதனையில் மனதை செலுத்தி, அனைத்து வழிகளிலும் தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்து, எப்போதும் உழைப்பும் ஒருமனதாகவும் இருப்பவன்—அவனே உயர்ந்தவன். இரட்டைத் தன்மைகளையும் பொறுத்து, மனதில் நிலைபெற்று, அனைத்து உயிர்களின் நலனில் மகிழ்ச்சி கொண்டு, நேர்மையான இயல்புடன், எப்போதும் அமைதியும் மென்மையும் கொண்டவன்—அவனே உயர்ந்தவன். பணிவும், ஞானமும், அமைதியும், போட்டி இல்லாமையும், எப்போதும் மோக்ஷத்தை விரும்பும் எண்ணமும், தர்மத்தை அறிந்தும், ஆன்மாவின் இயல்புகளை உடையவனும்—அவனே உண்மையான யோகி. மூன்று கடன்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, முன் பிறவிகளின் புண்ணியங்களை அனுபவித்து, முதுமையுடன் இருமுறை பிறந்தவராக, ஆசார்யரிடம் நம்பிக்கையுடன் படிப்படியாகச் சென்று— அல்லது, பாசங்கமில்லாமல் சேவை செய்து, சொர்க்கலோகத்தை அடைந்து, அங்கு ஒழுங்காக இன்பங்களை அனுபவித்த பிறகு— பாரத தேசத்தை அடைந்தவனாக, இருமுறை பிறந்தவரே, அவன் பிரம்மத்தை அறிந்தவனாகிறான்; நல்லவர்களின் தொடர்பால், அந்த அறிவும், யோகத்தையும் பெறுகிறான். இப்படியே, மாசுகளால் நிரம்பியவனும் அறிவை அடைவதற்கான வரிசை இது, இருமுறை பிறந்தவரில் சிறந்தவரே; எனவே, இந்த வழியில், பற்றுகளை விட்டுவிட்டு, உறுதியுடன் செல்வோன்— அவன் உலகியல் என்ற விஷத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான், முனிவர்களில் சிறந்தவரே. இவ்வாறு, சுருக்கமாக, அழியாத உண்மையை உமக்கு கூறினேன். இங்கே, அறிவின் மகிமையே புனிதமானது; அதனுடன் தொடர்பு கொண்டதால்; இப்போதுதான் பாசுபத யோகம் உமக்கு இறைவனால் போதிக்கப்பட்டது. முனிவர்களில் முதல்வரே, சிவனால் கூறப்பட்ட இந்த உபதேசம் யாருக்கும் வழங்கக்கூடாது; எப்போதும் திருநீற்றில் அன்புடன் இருப்பவருக்கும் உண்மையில் நெருக்கமான யோகிக்கும் மட்டுமே வழங்க வேண்டும். இந்த உலகியலுக்கு முடிவளிக்கும் இதனை யார் ஓதி அல்லது கேட்கின்றார்களோ, அவர்கள் பிரம்மத்துடன் ஐக்கியம் அடைவார்கள்—இதில் சந்தேகம் இல்லை. இவற்றை கேட்ட பின்பு, குமாரர் மற்றும் மற்ற ஞானிகள், வில் ஏந்தியவரிடம் வந்து, பயத்துடன் அருள்மிகு பரமசிவனுக்கு வணங்கி, பேசினர். “பெருமானே, நீர் இந்த மாதிரியான விளையாட்டிலும், இம்மகளிர் ஹிமவான் மகளோடு பலவிதமான இன்பங்களில் ஈடுபடுகின்றீர் என்றால், நாம் இங்கு எவ்வாறு பேச முடியும்?” அவ்வாறு கேட்டபோது, நீலக்கண்டனும் வில் ஏந்தியவரும் சிரித்தார்; அம்பிகையையும் வணங்கி நின்ற இருமுறை பிறந்தவர்களையும் பார்த்து அவர் பேசினார்: “உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு பந்தமும் விடுதலியும் என் விருப்பப்படி கிடையாது; ஆத்மா அறியாமையால் கட்டுப்பட்டது; ஜீவன் அனுபவிப்பவன், பரமன் அனுபவிக்கிறவன்—இதுவே வேறுபாடு. மாயையால் கட்டுப்பட்ட ஆத்மா, கர்மத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அறிவும், தியானமும், பந்தமும், மோக்ஷமும் உண்மையில் ஆத்மாவுக்குரியது அல்ல, இருமுறை பிறந்தவரே. இவ்வாறு என்னை அறிந்தாலும், எல்லா விதத்திலும் அது நிகழாது; இதுவே அறிவு—நான் அறியப்பட வேண்டியவன்; இதுவே ஞானமும், வேதமும், சம்பிரதாயமும். இது நிலைபெற்ற நிலை, எனது சொந்த நிலை, ஞானத்தின் சக்தி, அதேபோல் செயலும்; இதுவே சித்தமும், கட்டளையும்—இரண்டு ஞானங்களும் சந்தேகம் இல்லாமல் இவைதான். இது இயல்பும் அல்ல, மாற்றமும் அல்ல; இந்த மாயை மாற்றமும் அல்ல, வெளிப்படுவதும் மறைந்திருப்பதும் அல்ல. காலத்திலே, என் முகத்திலிருந்து, ஐந்து முகங்களுடன், மிகுந்த மகிமையுடன், உலகங்களுக்கு அஞ்சாமை அளிக்கும் என் நித்திய கட்டளை எழுந்தது. அந்த கட்டளையில் நுழைந்து, உலக நலனைக் கருதி, நான் சிவன், அதனூடாக இருபத்து ஏழு வகைகளில் எல்லாவற்றையும் நிறைத்தேன். அந்தக் காலத்திலிருந்து, இருமுறை பிறந்தவரில் சிறந்தவரே, மோக்ஷப் பயணம் தொடங்கியது; இவ்வாறு கூறி, பரமசிவன் பவானியை நோக்கினார். பவானியும் அவரை நோக்கி, அழியாத மாயையை அகற்றினார்; அந்த முனிவர்கள், மாயையின் மாசுகளிலிருந்து விடுபட்டு, பார்வதியை கண்டனர். அவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்து, விடுதலையும் பெற்றனர்; எனவே, இதுவே பரம நிலை—உமா, சங்கரர் இருவருக்கும் உச்ச நிலையில் வேறுபாடு இல்லை. இரட்டை வடிவில் அவர்கள் திகழ்கின்றனர்—இதில் சந்தேகம் இல்லை; ஞானிகள் பற்றில்லாமல் இருப்பது, பரமசிவனின் கட்டளையால் தான். அப்போது, விடுதலை உடனடியாகக் கிடைக்கும்—வேறு வழியில்லை, கோடி கோடி கர்மங்களாலும் இல்லாது; இந்த வரிசை பரமசிவனால் நோக்கப்பட்டதல்ல; அவர் எல்லாவற்றிற்கும் காரணம். அருளால், விடுதலை ஒரு கணத்தில் கிடைக்கும்—இது உறுதியான வாக்குறுதி; கருவில் இருந்தாலும், பிறந்தவனாக இருந்தாலும், குழந்தையாக இருந்தாலும், இளம் வயதிலும் கூட. முதுமை வந்தாலும் இல்லையெனினும், உயிர் பரமசிவனின் அருளால் விடுதலையடைகிறது; முட்டையிலிருந்தோ, முளையிலிருந்தோ, ஈரத்திலிருந்தோ பிறந்தாலும், எல்லோரும் விடுதலையடைகிறார்கள். தேவாதிதேவன் அருளால், மேலும் யோசனை தேவையில்லை; இந்த உலகத்தின் இறைவன் சிவனே பந்தத்திற்கும், விடுதலிக்கும் காரணம். பூமி, வானம், பரலோகம், மகா லோகங்கள், பித்ரு உலகம், தபோ லோகம், சத்திய லோகம், கோடிக்கணக்கான பிரமாண்டங்கள்—இவை அனைத்தும், தேவாதிதேவனின் ரூபத்துடன், எட்டு வகை ஆவர் கவரிங்களில், ஏழு கண்டங்கள், மலைகள், காடுகள்— அனைத்து சமுத்திரங்களும், எல்லா காற்று ஓட்டங்களும், மற்ற உலகங்களிலும், அசையாததும் அசையக்கூடியதும் உள்ள உயிர்கள்—இவை அனைத்தும் பவனிடமிருந்து பிறந்தவை; அவரே அவற்றின் ஆதாரம். இவை அனைத்தும் ருத்ரன்; அந்த மகாத்மாவுக்கு வணக்கம். இந்த உலகம் முழுவதும், அனைத்து உயிர்களும், பலவிதமான வடிவங்களில் தோன்றிய அனைத்தும் ருத்ரனே. ருத்ரனின் கட்டளையால் இந்த தேவி நிலைபெற்றுள்ளார்; அவளால் தான் மோக்ஷம் கிடைக்கும்—அவளே அம்பிகை. இவ்வாறு, வானில் செல்லும் சித்தர்கள், மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு, இந்த அம்பிகையின் அருளால் எல்லா உயிர்களையும் பார்த்து ஒன்றாகப் பேசினர். பின்னர், அந்த வானில் வாழும் சித்தர்கள், இறைவனுடன் ஐக்கியம் அடைந்து நிலைபெற்றனர். "ஓ சூதர், இங்கு சன்மார்க்கத்தில் இருப்பவர்கள் எவ்வாறு யோகத்தால் அணி, மகிமை போன்ற சித்திகளை அடைகிறார்கள்? இதை முழுமையாக விளக்க வேண்டும்," என்று கேட்டனர்.