லிங்கபுராணம்

முனிவர்களே, ஆத்மா, மனம், புத்தி, அகங்காரம் மற்றும் சித்தம் ஆகிய நான்கு தனித்தனியாக "அத்யாத்மம்" என்று அழைக்கப்படுகின்றன; இவை அனைத்தும் சேர்ந்து பதினான்கு வகைகளாக நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன. இந்த பதினான்கு வகைகள் எவ்வாறு உருவாகின்றன என்று பார்ப்போம். முன்னதாக, பார்க்கப்பட வேண்டியது, கேட்கப்பட வேண்டியது, மணம் பிடிக்கப்பட வேண்டியது, சுவைக்கப்பட வேண்டியது, மற்றும் தொடப்பட வேண்டியது ஆகியவை முறையாக வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அதேபோல், எண்ணப்பட வேண்டியது, புரியப்பட வேண்டியது, "நான்" என்று உருவாக்கப்பட வேண்டியது, கவனிக்கப்பட வேண்டியது, பேசப்பட வேண்டியது ஆகியவை முனிவர்களுக்கு விளக்கப்படுகின்றன. அடுத்து, எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டியது, செல்லப்பட வேண்டியது, விடப்பட வேண்டியது, அனுபவிக்கப்பட வேண்டியது ஆகியவை "அதிபௌதிகம்" என்று சொல்லப்படுகிறது. இவை பதினான்கு வகைகளாக அமைந்துள்ளன. இவை மட்டுமல்ல, சூரியன், திசைகள், பூமி, வருணன், காற்று, சந்திரன், பிரம்மா, ருத்ரன் மற்றும் "க்ஷேத்திரஞ்" (அறிவாளி) ஆகியோர், அடுத்ததாக அக்கினி, இந்திரன், விஷ்ணு, மித்ரன், ப்ரஜாபதி ஆகிய தெய்வங்கள் முறையாக "அதிதைவிகம்" என்று பதினான்கு வகைகளாக விவரிக்கப்படுகின்றன. இவை அனைத்தையும் இணைக்கும் சோதனைகள், சுடர்சனா, ஜிதா, சௌம்யா, மொகா, ருத்ராம்ரிதா, சத்யா, மத்யமா ஆகிய ராணிகள், ராசி, சுகா, அசுரா, கிருத்திகா, பாஸ்வதி போன்ற நாடிகள் பதினான்கு முறைகளில் கட்டப்பட்டுள்ளன. இந்த நாடிகளுக்குள் நடுவில் இருக்கும் காற்றுகள் மற்றும் அவற்றை இட்டுச் செல்லும் சக்திகள் பதினான்கு: பிராணா, வ்யானா, அபானா, உதானா, சமானா, வைரம்பா, முக்யா, அந்தர்யாமா, ப்ரபஞ்சனா, கூர்மகா, ச்யேனா, ஷ்வேதா, கிருஷ்ணா, அனிலா. இவை "நாகங்கள்" என்றும், பதினான்கு காற்றுகள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன; பார்வை மற்றும் பார்வைக்கு உரிய பொருள், சூரியன் ஆகியவை இதில் அடங்கும். இந்த நாடிகளில், சுவாசத்தில், அறிவில், ஆனந்தத்தில், இதயத்தின் அகத்தில் — இவை அனைத்திலும் பரமாத்மா உறைகிறார். ஒரே ஆத்மா, இவற்றுள் உலா வருகின்றது; "நான்" என்ற இறைவனை — காலமற்ற, எல்லையற்ற, துயரிலற்ற, அமரமான, மாற்றமில்லாத இறைவனை — தியானிக்க வேண்டும். இவையே பதினான்கு வடிவங்களில் உலா வருகின்றார்; அவை அவற்றிலேயே கரைந்து விடுகின்றன, ஏனெனில் வேறு எதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர், எல்லாவற்றின் அதிபதி, உள்ளே உறையும் பிரபஞ்சன், பிரகாசமான இறைவன். அனைவராலும் வழிபடப்படும் இவர், நித்திய ஆனந்தத்தின் மூலமாக இருக்கிறார்; ஆனால், முனிவர்களே, எல்லோரும் அவரை வழிபட்டாலும், எல்லா ஆனந்தம் கிடைக்காது. வேதங்கள் மற்றும் வேறு சாஸ்திரங்கள் மூலம் வழிபட்டாலும், இந்த எல்லாம் அறிந்த இறைவன், வேதங்களுக்கும் சாஸ்திரங்களுக்கும் செல்வதில்லை. இவை அனைத்தும் அவருக்குப் "போசனம்" என்றாலும், அவர் எப்போதும் "போசனம்" அல்ல; ஆத்மா பாதுகாக்கும் பொருளை உண்ணலாம், ஆனால் அவர் எங்கும் உணவாக மாறுவதில்லை. நான் அனைத்து உயிரினங்களுக்குப் போசனமாக இருக்கிறேன்; நான் உயிர்கள், உயிரினங்கள், வழிகாட்டி, ஐந்து வகை ஆத்மாவின் பிரிவுகளாக இருக்கிறேன். இந்த உடல், உணவால் ஆனது, "உணவு உண்ணும்" என அழைக்கப்படுகிறது; சுவாச ஆத்மா, இங்குப் புலன்கள், எண்ணம், மனம் ஆகிய ஆத்மாக்கள் உள்ளன. இங்கு, சோமன் காலத்தின் ஆத்மா, அறிவின் ஆத்மா என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்; என்றும் ஆனந்தமாக, பெரிய இறைவனாக, பரமாத்மாவாக இருப்பார். இவ்வாறு, இந்த உலகம் அனைத்தும் நானே; அனைத்தும் என்னில் மட்டும் நிலைபெற்றுள்ளது. சுதந்திரமாக இருந்தாலும், அது என்னை சார்ந்தது; எனக்குப் பிரிந்து, யோசித்தால், அது எதுவும் இல்லை. உண்மையில், ஒருமை இல்லை, எப்படி இருமை இருக்க முடியும்? எனவே, இறப்பு, அமரத்துவம், பிறவியற்ற ஆதாரம் ஆகியவை இல்லை. அவர் உள் விழிப்புடன் அல்ல, வெளி விழிப்புடன் அல்ல, இரண்டும் சேர்ந்து விழிப்புடன் அல்ல; அறிவின் தொகுதி அல்ல, சாதாரண அறிவுடன் அல்ல, அறிவுக்கு முன்பாக அல்ல. அங்கு அறிந்தது, அறியப்பட வேண்டியது எதுவும் இல்லை; விடுதலை உயர்ந்த உண்மை. விடுதலை என்பது தனிமை, உயர்ந்த நன்மை, துயரிலற்றது. அமரத்துவம், அழியாத பிரம்மம், பரமாத்மா — வெளிப்படையானதும், உள்நடையானதும், வேறுபாடில்லாததும், தோற்றமில்லாததும், அறிவாகும், பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்றது. தெளிவான, ஒருமை கொண்டது அறிவாகும்; மீதமுள்ளவை அறியாமை — இங்கு மேலதிக விசாரணை தேவையில்லை. ஆசிரியருடன் தொடர்பில் இருந்து வரும் தெளிவான அறிவு — அது நிலையானது, எப்போதும் ஆசை, வெறுப்பு, பொய், கோபம், விருப்பு, தாகம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டது. மயக்கம் இல்லாத இந்த அறிவை இன்று விடுதலை கொடுப்பதாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் அறியாமை முதன்மை மாசாகும், மனிதன் அதனால் மாசுபட்டவன் என்று கருதப்படுகின்றான். அறியாமை அழிவால் மட்டுமே விடுதலை கிடைக்கும், வேறு வழியில்லை, கோடிக்கணக்கான பிறவிகளிலும்; அறிவில்லாமல் புண்ணியம், பாவம் தீராது. எனவே, பிரம்மத்தை அறிந்த சிறந்தவர்கள், விடுதலைக்காக அறிவை மட்டும் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்; அறிவை பயிற்சி செய்வதால், மனிதனின் புத்தி உண்மையில் தூய்மை அடையும். எப்போதும் அறிவை பயிற்சி செய்ய வேண்டும், அதில் நிலைநிற்றல் வேண்டும்; அறிவில் மட்டும் திருப்தி அடைந்து, பற்றை விட்ட யோகிக்கு செய்வது எதுவும் இல்லை. முனிவர்களே, அவருக்கு செய்வது எதுவும் இல்லை; ஏதேனும் இருந்தால், அது உண்மை அறிந்தவருக்கு அல்ல; இந்த உலகிலும், அடுத்த உலகிலும், அவருக்கு செய்வது எதுவும் இல்லை. அவர் ஜீவன்-முக்தராக இருப்பதால், அவர் உண்மையில் உயர்ந்த பிரம்மஞ் ஞானி; எப்போதும் அறிவு பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, அறிவின் உண்மைப் பொருளை தானே அறிகிறார். காரியங்களை விட்டுவிட்டு, அறிவை மட்டும் அடைகிறார்; ஜாதி, ஆசிரமம் பற்றிய பற்றை விட்டுவிட்டு, கோபம் விட்டுவிட்டால், சிறந்த முனிவர். மயங்கி இருப்பவன், வேறு இடத்தில் ஆனந்தம் காண்கிறான் — அவன் அறியாமை கொண்டவன், இது சந்தேகம் இல்லை; அறியாமை உலக வாழ்க்கையின் காரணம், உலக வாழ்க்கை உடல்களின் கூடம். அறிவும் விடுதலையின் காரணம்; விடுதலையடைந்தவன் தன் ஆத்மாவில் தங்கி இருக்கிறான்; அறியாமை இருந்தால், முனிவர்களே, கோபம் முதலியவை — இது சந்தேகம் இல்லை. கோபம், ஆனந்தம், பேராசை, மயக்கம், பாசம், மறைவு, தர்மம், அதர்மம் — இவை உடல்களின் கூடம். உடல் இருக்கும் வரை துயரம் உள்ளது; அறிவாளி அறியாமையை விட்டுவிட வேண்டும்; அறிவால் அறியாமையை விட்ட யோகி நிலைபெற்று இருக்கிறார். கோபம் முதலியவை அழிந்துவிடுகின்றன; தர்மம், அதர்மம் ஆகியவை கூட அழிந்து விடுகின்றன; அவை அழிந்தபின், அவர் மீண்டும் உடலுடன் இணைக்கப்பட மாட்டார்.