லிங்கபுராணம்

முனிவர்களே, இந்த உலகில் துன்பம் என்பது தேவதைகள், யுகங்களை ஆளும் பெரியோர்கள், தங்கள் நிலைகளில் பற்றுள்ளவர்கள், மனுக்கள் போன்றவர்களுக்கும் கூட நிலவுகிறது. தேவதைகளுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே, அரசர்களிடையிலும், ராக்ஷஸர்களிடையிலும், மூன்று உலகங்களிலும், ஒருவருக்கொருவர் போட்டியால் எப்போதும் துன்பமே உள்ளது. நால்வகை ஆசிரமங்கள், நான்கு வர்ணங்களுக்காகவே உழைப்பை வலியுறுத்துகின்றன. ஆனால், ஆசிரமங்களாலும், தேவதைகளாலும், யாகங்களாலும், சாங்க்ய தத்துவத்தாலும், விரதங்களாலும், பலவகை கடுமையான தவங்களாலும், பலவிதமான தானங்களாலும், ஆத்மனை அடைய முடியாது; அதனை ஞானிகள் மட்டும் தாங்களாகவே அடைகின்றனர். எனவே, அனைத்து முயற்சியுடனும் பாஶுபத விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஞானிகள் எப்போதும் பாஶுபத விரதத்தில் நிலைத்து, பூச்சாம்பலில் உறங்க வேண்டும். ஐந்து தத்துவங்களின் ஞானத்துடன், சிவத்தின் சாரத்தில் லயித்திருக்கும் ஞானி, யோகத்தின் மூலம் கர்ம பந்தங்களை அறுத்து, முக்தியை அடைகிறார். இந்த ஐந்து தத்துவங்களோடு ஒன்றான ஞானி, துன்பத்தின் கடைசிக்கட்டினை அடைகிறார். உன்னதமான ஞானத்தால் அறிய வேண்டியதை, கீழ்மட்ட ஞானத்தால் அறிய முடியாது. அறியவேண்டிய இரண்டு வகை ஞானங்கள் உள்ளன: ஒன்று உயர்ந்தது, மற்றொன்று கீழ்ந்தது. இதில், உத்தமரே, கீழ்ந்த ஞானம் என்பது ரிக்வேதம், யஜுர்வேதம், சாமவேதம், அதர்வவேதம், செயல்களை நிறைவேற்றும் வேதம், உபதேசம், யாகம், இலக்கணம், நிருக்தம், மற்றும் சந்தம் ஆகியவை, மேலும் ஜோதிடமும் இதில் அடங்கும். இவை எல்லாம் கீழ்ந்த ஞானம். உயர்ந்த ஞானம் என்பது அழியாதது; அது காண முடியாதது, பிடிக்க முடியாதது, வரலாறற்றது, பண்பற்றது. அதற்கு கண்கள் இல்லை, காதுகள் இல்லை, கைகள் இல்லை, கால்கள் இல்லை; அது பிறப்பற்றது, வெளிப்படாதது, ஒலியற்றது. அது தொடுதலற்றது, ரூபமற்றது, சுவை, வாசனை இல்லாதது; அது அழியாதது, ஆதாரமற்றது, நித்யம், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தது, சுயாதீனம். அது மகத்தானது, பரந்தது, பிறப்பற்றது, சித்த சுரூபம் கொண்டது, உயிரற்றது, மனமற்றது, ஈரமற்றது, சிவப்பற்றது. அளவிட முடியாதது, பிண்டமற்றது, நீளமற்றது, அதிகமற்றது, குறைவற்றது, எல்லையற்றது, ஆனந்தம், மாற்றமற்றது. அது தடையற்றது, இரட்டையற்றது, முடிவற்றது, உணர்வுக்கு அப்பாற்பட்டது, மூடப்படாதது, ஒரே சுரூபம் கொண்டது, பரம ஞானம், வேறொன்றும் இல்லை. உயரும், கீழும் என்று சொன்னாலும், உண்மையில் இங்கு அப்படி வேறுபாடு இல்லை; இந்த பிரபஞ்சம் அனைத்தும் நானே, உலகமெல்லாம் என்னுள் உள்ளது. என்னிடமிருந்து எழுகிறது, என்னுள் தங்குகிறது, என்னிடமே மறைந்து விடுகிறது; மனம், மொழி, செயல் மூலமாக என்னைவிட்டு வேறு எதுவும் காணப்படுவதில்லை. அனைத்தையும் ஆத்மாவில் காண வேண்டும்; உண்மை, பொய்யென இரண்டையும் ஒருமனதாகக் கவனித்து, அனைத்தையும் ஆத்மாவில் கண்டவுடன், மனதை வெளியே செலுத்த மாட்டார். பார்வையை கீழே நோக்க வைத்து, நாபிக்கு பன்னிரண்டு விரல் உயரத்தில், இதயத்தை பிரபஞ்சத்தின் பெரிய வாசலாக அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த இதயத்தின் நடுவில், ஒரு தாமரை உள்ளது; அது தர்மத்தின் மூலத்திலிருந்து எழுகிறது, ஞானத்தின் அழகிய தண்டு கொண்டது. அதற்கு எட்டு வெண்மை இதழ்கள் உள்ளன, அவை சுயாதீனத்தின் அடையாளம்; அதன் உச்சியில் பற்றின்மை உள்ளது; அதன் திறப்புகள் திசைகள், அதில் பிராணன் முதலியவை நிலைபெற்றுள்ளன. பிராணன் முதலியவற்றுடன் இணைந்து, பலவிதமாக, ஒவ்வொன்றாக, பத்துச் சுழற்சி வாயுக்களை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். எழுபத்திரண்டு ஆயிரம் நாடிகள் உள்ளன; விழிகளில் விழிப்புணர்வு இருக்கிறது, கழுத்தில் கனவில் நிலைபெற்றுள்ளது. இருதயத்தில் ஆழ்ந்த நித்திரை, தலைப்பகுதியில் நான்காவது நிலை உள்ளது; விழிப்பில் பிரம்மா, விஷ்ணு இருக்கிறார்கள், கனவில் அவர்களும் வரிசைப்படி உள்ளார்கள். ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஈஸ்வரன், நான்காவது நிலையில் மகேஸ்வரன் இருக்கிறார்; இப்படியே மற்றவர்களும், அனைத்து கரணங்களோடும், அந்த ஆத்மாவை விவரிக்கிறார்கள். இந்த நிலைகளில் இருப்பதே விழிப்பென்று அழைக்கப்படுகிறது; மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம்—இந்த நான்கு. இதில் நிலைபெற்றால் கனவு நிலை. கரணங்கள் ஆத்மாவில் லயித்தால், அது ஆழ்ந்த நித்திரை, கரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது; நான்காவது நிலை என்று அழைக்கப்படுகிறது. நான்காவது நிலையைத் தாண்டி இருப்பது சிவன், பரம காரணம். விழிப்பு, கனவு, ஆழ்ந்த நித்திரை, நான்காவது நிலை—இவை ஆதிபௌதிகம், ஆத்யாத்மிகம், அதிதெய்விகம் என்று கூறப்படுகிறது. "நான் இதுவே" என்று அறியக்கூடியவன், அறிவு கரணங்களையும், செயல் கரணங்களையும் அறிய வேண்டும். மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம்—இந்த நான்கு தனித்தனியாக ஆத்யாத்மிகம்; இது பதினான்கு வகை என நினைவுகூரப்படுகிறது. பார்க்கப்படுவது, கேட்கப்படுவது, மணக்கப்படுவது, சுவைக்கப்படுவது, தொடப்படுவது—இவை முறையே. சிந்திக்கப்படுவது, புரிந்துகொள்ளப்படுவது, "நான்" என்று உருவாக்கப்படுவது, விவாதிக்கப்படுவது, பேசப்படுவது—இவை முனிவர்களே. எடுக்கப்படுவது, செல்லப்படுவது, விடப்படுவது, அனுபவிக்கப்படுவது—இவை ஆதிபௌதிகம். சூரியன், திசைகள், பூமி, வருணன், காற்று, சந்திரன், பிரம்மா, ருத்ரன், மற்றும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன், அக்கினி, இந்திரன், விஷ்ணு, மித்ரன், ப்ரஜாபதி—இவர்கள் வரிசையாக ஆதிதெய்விகம், பதினான்கு வகை. மகாராணிகள் சுதர்ஷனா, ஜிதா, சௌம்யா, மோகா, ருத்ராம்ரிதா, சத்யா, மத்யமா—இவர்கள். நாடிகள்: ராசி, சுகா, அசுரா, க்ருத்திகா, பாஸ்வதி—இவை பதினான்கு வகை. நாடிகளின் நடுவில் இருக்கும் காற்றும், அவற்றை எடுத்துசெல்லும் வாயுக்களும் பதினான்கு: பிராணன், வியாணன், அபானன், உதானன், சமானன், வைரம்பம், முக்யன், அந்தர்யாமன், ப்ரபஞ்சனன், கூர்மகன், ஷ்யேனன், ஷ்வேதன், கிருஷ்ணன், அனிலன். இவ்வாறு, ஆத்மாவின் உண்மையை, அதன் நிலைகளை, தத்துவங்களை, மற்றும் அவற்றின் பரவலான அமைப்பை ஞானிகள் உணர்ந்து, பரம ஞானத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.