லிங்கபுராணம்

காலகூடம் எனும் பேர்விஷத்தை விஸ்வகர்மாவின் செயலில் உட்கொண்டு, பரமசிவன் அந்த விஷத்தை முழுமையாக தழுவிக்கொண்டு, ஒரு குகைக்குள் புகுந்து, அங்கு பவானியுடன் அமைதியாக அமர்ந்தார், ஓ சங்கரா. அந்தக் குகையில் உறைவாளாகிய அவரை, மனதை கட்டுப்படுத்திய முனிவர்கள் வணங்கி, உமாதேவியின் கணவனாகிய நீலகண்டரை எல்லோரும் புகழ்ந்தார்கள். "பெருமையுள்ள இறைவா! நீ காலகூடம் எனும் பயங்கரமான விஷத்தை உட்கொண்டாய்; அதனால் எல்லாம் உன்னாலேயே நிலைபெற்றுள்ளன, ஏறு கொடியைத் தாங்குபவனே!" என அவர்கள் கூறினார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட புனிதமான நீல சிவபெருமான், உலகுக்கு ஆத்மாவாக விளங்கும் அவர், சனந்தனரும் மற்ற முனிவர்களும் இருப்பதை நோக்கி நகைசிரித்தார். "த்விஜர்களில் சிறந்தவர்களே! இந்த விஷத்தால் என்ன பயன்? இதைவிட கொடிய விஷம் ஒன்றை நான் சொல்கிறேன். அதை யார் உட்கொள்ள முடிகிறாரோ, அவரே உண்மையில் சக்திவானராக இருப்பார். இந்த விஷம் எதற்கு?" என்று சிவபெருமான் கேட்டார். "காலகூடம் எனும் விஷம் உண்மையான விஷம் அல்ல; இவ்வுலக வாழ்வே (சம்சாரம்) தான் விஷம் என்று கூறப்படுகிறது. எனவே, அந்த மிகக் கொடிய விஷத்தைத் தடுக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்," என்றார். "சம்சாரம் தகுதியின்படி இரண்டு விதமாகும்: மனம் மயங்கியவர்களுக்கு அது தீராத, மிகவும் பயங்கரமானதாகும். ஆசை, பற்று ஆகிய குற்றத்தால் படைப்பு உண்டாகிறது; அறிவால் எல்லாத் தர்மமும் அதர்மமும் அதன்மீதே சார்ந்துள்ளன—இதில் சந்தேகம் இல்லை. உடனடி தொடர்பு இல்லாத விஷயமாக இருந்தாலும், ஓ த்விஜர்களே, வேதம் போன்ற நூல் கேட்பதால், பிறவிப் பந்தத்தில் உள்ள புத்திசாலிகளுக்குள் உணர்வு பிறக்கிறது. எனவே, பற்றுகொள்பவர்கள் முயற்சியுடன், பாழானவற்றை—பார்க்கப்பட்டதும் கேட்கப்பட்டதும்—விட்டுவிட வேண்டும்; அது இரட்டை இயல்புடையது என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. வேதத்தின் ஒரு பகுதி கர்மாவைச் சொல்கிறது, அது பிரம்மாவின் கிரீடம், சாராம்சம், முனிவர்களின் செயல்களின் பலனாகும். ஆசை எல்லோருக்கும் இயற்கையாகவே இருப்பதாகும்; வேறு வழி இல்லை. அதனால் வேதம் அவர்களுக்கு கர்மையை அறிவுறுத்துகிறது; இதை அறிந்தவர்கள் கர்மையில் ஈடுபடுகிறார்கள். இங்கே, தகுதியுள்ளவர்களுக்கு தர்மத்தின் இலட்சணம் வைராக்யமே என்று கூறப்படுகிறது; எனவே, எல்லா உயிர்களுக்கும் சம்சாரத்தின் மூல காரணம் அஜ்ஞானமே. தம் இயல்புக்கு எதிராகச் செயல்படுவதால், சக்தி குன்றுகிறது; மூவகை உடலோடு நிறைந்த ஜீவன், அறிவில்லாமல் இருந்தால், அஜ்ஞானத்தால் பிணைபட்டுவிடுகிறது. புண்ணியத்தால் அல்லது பாபத்தால், ஆத்மா நான்கு விதமாக நிலைபெறுகிறது: தீய செயலால் நரகத்தில், நல்ல செயலால் சொர்கத்தில், இரண்டிலும் கலந்தால் கலவையாக. உடல் கொண்டவர், தளிர், வியர்வை, முட்டை, கருவறை என நான்கு விதமாகப் பிறக்கிறார்; இவ்வாறு கர்மையால் நிலைபெற்று, அறியாமல், திருப்தியடையாமல் இருக்கிறார். மகிழ்ச்சி, செயல்கள், செல்வம் மூலமாக முக்தி கிடைக்காது, ஓ சிறந்தவர்களே; ஒழிவால் மட்டும் கூட இல்லை—இவை இல்லையெனில், இங்கு சுழன்று திரிகின்றார். அஜ்ஞானக் குற்றத்தாலும் பலவிதமான செயல்களின் வலிமையாலும், இந்த உடல் கொண்டவன் ஆறு நிலைகளில் உண்டு. கருவறையில் பல துன்பங்கள்; பிறப்புப் பாதையில், பூமியில், குழந்தை பருவம், யௌவனம், முதுமை, இறப்பிலும் துன்பங்கள் உண்டு. புத்திசாலிகள் சிந்திக்கும் பொழுது, பெண்களோடு சேர்வது மற்றும் பிற காரணங்களாலும் துன்பம் உண்டாகிறது; துன்பப்படுவோர்கள், ஒரு துன்பம் மறைய மற்றொரு துன்பம் தேடுகிறார்கள். ஆசை பொருள்களை அனுபவித்தாலும் ஒருபோதும் திருப்தியடையாது; நெய்யை நெருப்பில் ஊற்றுவது போல், அது மேலும் மேலும் வளர்கிறது. எனவே, சிந்தித்துப் பார்த்தால், பொருள்களுடன் சேர்ந்தாலும், அவற்றை பெற்றாலும், காத்தாலும், செலவிட்டாலும், மக்களுக்கு திருப்தி கிடைப்பதில்லை. அசுர, ராக்ஷச, யக்ஷ, கந்தர்வ, சோம உலகங்களிலும் துன்பம் உள்ளது, ஓ சிறந்த த்விஜர்களே. அதேபோல், ப்ரஜாபதி, பிரம்மா, இயற்கை மற்றும் மனித உலகங்களிலும், வீக்கம், அதிகம் ஆகிய காரணங்களால் துன்பம் எழுகிறது. அந்த செல்வங்கள் தூயவை அல்ல; அவற்றையும், செல்வத்தையும் விட்டுவிட வேண்டும்; எட்டு விதமான அனுபவமும், பதினாறு நிலையும் கைவிட வேண்டும். இது இருபத்திரண்டு வகைகளாகவும், பாவமில்லாதவர்களே, முப்பத்து இரண்டும், நாற்பதிலும் நிலைபெற்றுள்ளது. அதேபோல், நாற்பத்தெட்டு, ஐம்பத்தாறு, அறுபத்து நாலு வகை துன்பங்களும் உள்ளன. பூமி, நீர், அக்‌னி, வாயு, ஆகாயம், மனம் ஆகியவை தத்தம் வரிசையில்; அதேபோல், அகங்காரம், புத்தி, இயற்கை ஆகியவை—யோகிகளுக்கும் பிரம்ம அறிவாளிகளுக்கும் சந்தேகம் இல்லை: இவை எல்லாம் துன்பமே. தேவர்களை வழிநடத்தும் தலைவர்களுக்கும் துன்பம் மறைமுகமாக இருந்தாலும் உள்ளது; ஆரம்பம், நடுவில், முடிவிலும், எல்லா உலகங்களிலும் எப்போதும். இப்போதைய துன்பங்களும், வரப்போகும் துன்பங்களும், குற்றம் கொண்ட இடங்களில் ஏற்படும்; பலவகை துன்பங்கள் உண்டு. அறிவில்லாதவர் தங்களை அறிவாளிகள் என்று நினைத்து, கடந்த துன்பங்களை சிந்திப்பதில்லை; உணவு சந்தோஷம் அல்ல, அது பசியும் நோயும் நீங்கவே. மற்ற நோய்களுக்கு மருந்து போல், அது இன்பத்திற்காக அல்ல; குளிர், வெப்பம், காற்று, மழை போன்றவை தத்தம் காலங்களில் உடல் கொண்டவர்களை பாதிக்கின்றன. இது துன்பமே என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; அறியாதவர்கள் இதை அறியமாட்டார்கள்—even in heaven, ஓ சிறந்த முனிவர்களே, அசுத்தம், வீக்கம் ஆகியவற்றால். பலவித நோய்கள், காமம், வெறுப்பு, பயம் முதலானவற்றால் பாதிக்கப்பட்டு, வேர்கள் வெட்டப்பட்ட மரம் போல கீழே விழும். அதேபோல், புண்ணிய மரம் வாடினால், சொர்க்கவாசிகள் பூமிக்கு விழுகிறார்கள்; அவர்களின் அடிப்படை ஆசை துன்பமே, செல்வம் துன்ப அனுபவமே. இங்கிருந்து விழும் போது, துன்பம் கடுமையாகும்—even for the gods from heaven; நரகத்தில், துன்பம் உறுதி, நரக அனுபவத்தால். சாதிகளுக்குள், விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை செய்யாததால் துன்பம் எழுகிறது, ஓ சிறந்த முனிவர்களே. ஒரு மான், மரணப் பயத்தில் தன் இல்லத்தை இழந்து, தூங்க முடியாதது போல, தியானத்தில் ஈடுபட்ட பெரிய முனிவன், சம்சாரப் பயத்தில் தூங்க முடியவில்லை. புழுக்கள், பறவைகள், காட்டுமிருகங்கள், மாடுகள், யானைகள், குதிரைகள் ஆகியவற்றிலும் துன்பம் தெளிவாகப் பார்க்கப்படுகிறது; எனவே, உயர்ந்த ஆனந்தம் என்பது விட்டுவிடுபவனுக்கே. இவ்வாறு, சிவபெருமான் முனிவர்களிடம் சம்சாரத்தின் இயல்பும், அதன் துன்பங்களும், விடுதலைக்கான வழியும் கூறினார்.