லிங்கபுராணம்

சமூகத்தில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய கடமைகளை நிறைவேற்றினால், அவர்கள் நல்லவர்கள் என்று புகழப்படுகிறார்கள். இல்லற வாழ்க்கையில் தங்கள் கடமைகளைச் செவ்வனே செய்வதால் இல்லத்தார் நற்குணம் பெற்றவர்களாக கருதப்படுகிறார்கள்; காட்டில் தவம் செய்வோர் தங்கள் தவச்செயல்களில் முழுமையாக ஈடுபடுவதால் நல்லவர்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்கள். தம்மை கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியில் ஈடுபடும் யோகிகள் தங்கள் யோக சாதனையில் வெற்றி பெறுவதால் நற்குணம் பெற்றவர்களாக போற்றப்படுகிறார்கள். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் தக்க கடமைகளைச் செய்யும் போது, அந்த நற்பண்புகள் நிலைத்து நிற்கும். இல்லத்தார், பிரம்மச்சாரிகள், வனவாசிகள், சந்நியாசிகள்—இவர்கள் அனைவரும் நல்லதும், கெட்டதும் என்னும் தர்ம, அதர்மங்களைச் செயல்களிலேயே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளனர். திறமையான செயல்கள் தர்மமாகவும், திறமையற்ற செயல்கள் அதர்மமாகவும் அறியப்படுகின்றன. இந்த உலகம் நிலைத்து நிற்கும் பொருட்டு, ‘தர்மம்’ என்ற மகா வார்த்தை அறிவிக்கப்பட்டது. நிலைபெறாததும், மகத்துவம் இல்லாததும் அதர்மம் எனப்படுகிறது. ஆசைபடுவதை அடைய வழிகாட்டும் விதமாக, ஆசார்யர்கள் தர்மத்தைப் போதிக்கிறார்கள். அதேபோல், தீமையையே விளைக்கும் அதர்மமும் ஆசார்யர்களால் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது; அவர்கள் பேராசை இல்லாதவர்களும், மன உறுதியும், பொய்யற்றவர்களும், தம்மைத் தாமே கட்டுப்படுத்தும் நற்பண்பாளிகளும் ஆவர். இப்படிப்பட்ட ஆசார்யர்கள் நேர்மையுள்ளவர்களாகவும், ஒழுக்கத்திலும், உண்மையிலும் நிலைத்தவர்களாகவும் போற்றப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் தாமும் நடந்து காட்டி பிறரையும் நல்லொழுக்கத்தில் நிலைநிறுத்துகிறார்கள். சாஸ்திரங்களின் அர்த்தங்களைச் சேகரிப்பதால் அவர்கள் ஆசார்யர் என அழைக்கப்படுகிறார்கள். கேட்டறிந்தது ‘ஸ்ரௌதம்’ என்றும், நினைவில் வைத்திருப்பது ‘ஸ்மார்தம்’ என்றும் அறியப்பட வேண்டும். வேதங்களில் அடிப்படையாக்கப்பட்ட யாகங்கள் ஸ்ரௌதம்; சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலையின்படி நடைமுறையில் உள்ளவை ஸ்மார்தம். பொருத்தமான அர்த்தத்தை உணர்ந்து, கேட்டபோது மறைக்காமல் சொல்லுபவர் ஆசார்யர். இங்கு எது உண்மையாகப் பார்க்கப்படுகிறது, அதேபோல் லிங்கத்தில் உண்மை சொல்லப்படுகிறது; அதேபோல், பிரம்மச்சரியம், மௌனம், விரதம் ஆகியவை போற்றப்படுகின்றன. அகிம்சை, முழுமையான மன அமைதி, தவம் ஆகியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன. எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை அல்லது தீமை செய்யும் போது, தன்னைப்போல் கருதி நடத்துபவரே கருணையாளர். இப்படியெல்லாம் தொடர்ந்து நடக்கும் அந்த ஒழுக்கமே கருணை என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது. நீதியுடன், முறையாகப் பெறப்படும் எந்தப் பொருளும் விரும்பத்தக்கதாகும். தானம் பெறுபவரின் குணாதிசயங்களைப் பார்த்து அளிக்க வேண்டும்; தானம் அளிப்பவரின் இயல்பும் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். எனவே, தானம் மூன்று வகைப்படும்: சிறந்தது, நடுத்தரமானது, கீழானது. கருணையால் எல்லா உயிர்களுடனும் பகிர்ந்துகொள்வது நடுத்தர தானமாகும். சாஸ்திரமும், மரபும் கூறும் கடமை, சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலையின்படி தர்மமாகும். நல்லவர்களின் நடத்தைக்கு எதிராக இல்லாத தர்மமே சிறந்தது; செயல் பலனைத் துறந்தவரும், மாயையற்றவரும் சிவ சுபாவம் கொண்டவராகக் கருதப்படுகிறார். எல்லா பிணைப்புகளிலும் பற்றற்றவரும், தன்னியந்திரணத்தில் ஈடுபடுபவரும் யோகி எனப்படுகிறார். ஆனால், பயத்தால் உலக இன்பங்களில் பற்றற்றவராக இருப்பவர், யோசித்து நடந்தால், அவர் பற்றற்றவராகும். ஆசைப்படாதவரும், தன்னை கட்டுப்படுத்துபவரும், எல்லா பக்கத்திலும் கேட்டாலும், தன்னுடைய புலன்கள் பொய்யாக நடக்காதவரும் அமைதியுடையவராக இருக்கிறார். அவருக்கு விரும்பத்தகாதவை வந்தாலும் கலங்குவதில்லை; விரும்பியவை கிடைத்தாலும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. இன்பம், துன்பம், துக்கம் ஆகியவற்றில் இருந்து விலகுவது வைராகியம் எனப்படுகிறது; செய்த செயல்களையும் செய்யாத செயல்களையும் துறப்பது சந்நியாசம் எனப்படுகிறது. நல்லதும், கெட்டதும் ஆகிய செயல்களை விட்டுவிடுவதே சந்நியாசம். அறிவ란, சஞ்சீவனமானதும், அசஞ்சீவனமானதும் உள்ள வேறுபாட்டை உணர்வதாகும். அறிவும், நம்பிக்கையும் கொண்டவருக்கு சந்தேகமே இல்லாமல் அமைதி கிடைக்கும். இதுவே தர்மம், ஓயிரட்டும் சிறந்த பிறவியுடையவரே! இப்போது, நான் உன்னிடம் மிக ரகசியமான பரமாத்ம தத்துவத்தை அறிவிக்கப்போகிறேன். எந்த இடத்திலும் பக்தி எழும் என்பதில் சந்தேகமில்லை; அதனால், ஒருவர் விடுதலை பெறுவார். தகுதியில்லாதவர்களுக்கும், அந்த பரமபுருஷன் பக்தனிடம் திருப்தியடைகிறார். அவர் எல்லா இருளையும் கட்டுப்படுத்தி, அறிவை போதித்து, ஹோமம், தியானம், யாகம், தவம், வேதபடிப்பு, தானம், இவை அனைத்தும் பரம்பொருளுக்கான பக்திக்காகவே என்று கூறப்படுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான சந்த்ராயண விரதங்கள், நூற்றுக்கணக்கான ப்ராஜாபத்திய விரதங்கள், மற்றும் பிற மாத விரதங்களுடன்—even so, devotion is supreme. இந்த உலகத்தில் மலையில் உள்ள அந்த பரமபுருஷனைப் பற்றிய பக்தி இல்லாதவர்கள் தங்கள் சொந்த இன்பத்துக்காக வீழ்ச்சி அடைகிறார்கள்; ஆனால் பக்தி கொண்டவர் விடுதலை பெறுகிறார். பக்தர்களை வெறும் பார்த்தால்கூட, மனிதர்கள் சொர்க்கம் மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டதை அடைகிறார்கள். இத்தகையவை பக்தர்களுக்கு எளிதல்ல என்று சந்தேகமில்லை; ப்ரஹ்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் முதலியோர்களுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் கூட எளிதாகும். பக்தியினால் முனிவர்கள் பலத்தையும், சுபத்தையும் அடைகிறார்கள்; இதை உமையைப் பார்த்து பிணாகினி கண்டார். பண்டைக்காலத்தில், வாராணசியில் தேவன் தேவியிடம் இனிமையாகப் பேசினார்; அவிமுக்தத்தில் பரமாத்ம ரூபமான ருத்ரர் அமர்ந்திருந்தார். “ஓ ருத்ராணி! ருத்ரரையும், இந்த வாராணசி நகரத்தையும் பெற்றுவிட்டாய்; எந்த வழியில் மகாதேவன் அடக்கப்படுகிறார், வழிபடப்படுகிறார், ஆண்டவராகப் பார்க்கப்படுகிறார்? தவமா, அறிவா, யோகமா, எது வழி?” என்று பார்வதி கேட்டாள். அப்போது சந்திரன் சாய்ந்திருந்த சடையுடன், பூரண சந்திரன் போன்ற முகத்துடன், சிவன் சிரித்துக்கொண்டு, மலைமகளான மேனாவின் பழைய கதையை நினைவு கூர்ந்தார். “பெரும் ஆன்மாவான தேவி நீ, நீ இந்த அழகிய நகரத்தைப் பெற்றுள்ளாய்; இது பற்றிக் கேட்க உனக்கு உரிமை உண்டு. இந்த இடம் பற்றிய கதையை அம்மா சொன்னார், இங்கு மறந்துவிட்டாய்; முன்பு பிதாமஹனும் இதையே கேட்டார். நீ இப்போது எனக்குக் கேட்பது போல், ப்ரஹ்மாவும் பிரம்ம சத்தியத்தை அறிய விரும்பி கேட்டார்; அப்போது அவர் வெள்ளை நிறத்தில், வெள்ளை வடிவில் என்னைப் பார்த்தார். சத்யோஜாதன் வெள்ளை, வாமதேவன் சிவப்பு, பிதாமஹன் தத்புருஷனை மஞ்சள் நிறத்தில், அ஘ோரர் கருப்பு நிறத்தில் கண்டார். ஈசானன், பரபிரம்ம ரூபமாக, என்னை உலக ரூபமாகப் புகழ்ந்தார். வாமதேவன், தத்புருஷன், அ஘ோரன், சத்யோஜாதன், மகேஸ்வரன்—இவர்கள் மூலம், காயத்ரியால் நீயும் என்னைப் பார்த்தாய், தேவர்களின் தேவனே! மகாதேவன் எப்படிக் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறார், எங்கு தியானிக்க வேண்டும், அதைச் சொல். அவர் காணப்பட வேண்டும், வழிபடப்பட வேண்டும்; எனவே, தேவி, நீ சொல்ல வேண்டும், சங்கரா. நான் சொன்னேன்: நம்பிக்கையால் மட்டுமே அவர் அடக்கப்படுகிறார், தாமரைப்பிறந்தவனே!