லிங்கபுராணம்

இந்தத் தொடர்ச்சியான சாஸ்திரச் சொற்கள், ஒரு புனிதமான கதையாக விரிந்து வருகிறது: மஹர்ஷிகள் முன், சாகரத்தின் சுழற்சி, அதனுடைய மனத்திலுள்ள குணங்களின் தன்மை, வெட்டுதல், சாடுதல், கட்டுதல், மாற்றம் ஆகியவை தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன. இந்த சுழற்சி, அனைத்து உயிர்களுக்கும் அமைதியை அளிக்கும் சக்தி, மரண காலத்தைக் வெல்லும் வெற்றி—இதுவே பரம ப்ராஜாபத்ய சக்தி என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது அகத்திலிருந்து எழுகிறது. உலகம் காரணம் இல்லாமல் உருவாகிறது; அதனுடைய தயை, லயமும், அதிகாரமும், உலகியலான செயல்களின் ஆரம்பமும் அவ்விதமாக நிகழ்கிறது. இந்த வெளிப்படையான தனித்தன்மை, பிரித்தல், சாகரத்தில் செயல் செய்வதற்கான ஆற்றல்—இவை எல்லாம் பரம ப்ரஹ்ம சக்தியின் வெளிப்பாடுகள். இவ்வாறு, அந்த சுருக்கமான சாரம் அறிவிக்கப்படுகிறது: அது முக்கியமான வைஷ்ணவ நிலை. அதன் குணங்களை ப்ரஹ்மா அறிந்தாலும், மற்றவர்கள் அறிய முடியாது. அதேபோல், பரம சைவ சக்தி இருக்கிறது; ஆனால் விஷ்ணு கூட அதை முழுமையாக அறிய முடியாது. சிவனுடைய தூய, எண்ணற்ற குணங்களை யார் அறிய முடியும்? இந்த சாதனைகள் மற்றும் தடைகள், உருவாகிய பின், மிகுந்த முயற்சியுடன், உயர்ந்த வைராக்யத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். உண்மையில், புலன்கள் அல்லது அபாயங்களில் பெரியதுமில்லை என்று அறிந்து, அனைத்தையும் வெறுப்புடன் விட்டு விட வேண்டும்; இப்படிப்பட்டவர் தான் வைராக்யம் கொண்டவர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஒரு மனிதனில் ஆசை இல்லாதிருத்தல், குணங்களில் வைராக்யமாக அறியப்படுகிறது; வைராக்யத்தினாலே, சாதனையும் தடையும் இரண்டும் விட்டு விட வேண்டும். ப்ரஹ்மா உலகம் வரை உள்ள அனைத்து தடைகளும் விட்டு விட வேண்டும்; எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தி, அனைத்தையும் விட்டு விடும்போது, மகா பிரபுவும் மகிழ்கிறார். இப்போது, பிரபு மகிழ்ந்தால், தூய மோக்ஷம், உயர்ந்த வைராக்யத்தால் கிடைக்கும்; அல்லது, தயை அல்லது லீலையின் பொருட்டு, முனிவர் இங்கே தங்கலாம். கட்டுப்பாடின்றி செயல்படும் ஒருவர் கூட, இப்படியே மகிழ்ச்சியடைவார்; சில சமயம் பூமியை விட்டு வானில் விளங்கிக்கொண்டு விளையாடுவார். சில நேரங்களில், அவர் வேதங்களை, அவற்றின் நுண்ணிய அர்த்தங்களை சுருக்கமாக கூறுவார்; அந்த அர்த்தத்துடன், சில நேரங்களில் சுலோகங்களை உருவாக்குவார். சில சமயம், அவர் ஆயிரக்கணக்கான கதைப்பாடங்களை எழுதுவார்; மேலும், உயிரினங்கள், பறவைகள் குழுக்களின் அழுகை அர்த்தங்களை அறிந்து கொள்வார். ப்ரஹ்மாவிலிருந்து நிலைமையுள்ள உயிர்கள் வரை, அனைத்தும் அவருக்கு கைத்தட்டியில் நெல்லிக்கனி போல் தெளிவாகத் தெரியும்; மேலும் சொல்ல வேண்டுமா, ஆயிரக்கணக்கான அறிவுகள் அவருக்கு கிடைத்துள்ளன. முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அந்த மகா முனிவரில், பயிற்சியினால் தூய, நிலையான அறிவு எழுகிறது. யோகத்தை அறிந்தவர், எல்லா ஒளி வடிவங்களையும், எல்லா பொருட்களையும், எண்ணற்ற திவ்ய உருவங்களையும், ஆயிரம் தேவர்களைக் காண்கிறார். அவர் ப்ரஹ்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், யமன், அக்‌னி, வருணன் மற்றும் பிற தேவர்களை, கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், ஆயிரம் உலகங்களை காண்கிறார். தியானத்தில் நிலைபெற்று, கீழ் நிலைகளில் வாழும் உயிர்களையும், சுயஞானத்தின் விளக்கினால், அசையாத நிலைமையால், அவர்களை உணர்கிறார். அவரது இருப்பு, தயை அமிர்தத்தால் நிரம்பி, இருளை அழித்தபோது, அந்த மனிதன், ஆத்மாவில் உள்ள பிரபுவை காண்கிறார். அவரது தயையினால், தர்மம், ஆதிகாரம், அறிவு, வைராக்யம், மோக்ஷம்—all arise; இங்கு மேலான விசாரணை தேவையில்லை. பதினாயிரம் வருடங்களிலும், முழுமையான விளக்கம் கூற முடியாது; முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பாசுபத யோகத்தில் நிலைபெற வேண்டும். இப்போது, இரண்டு பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, தர்மம் அறிந்த, சுயக்கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவர்கள், நல்லவர்கள், ஆசான்கள், சிவநிலையுடையவர்கள்—இவர்களில், இரண்டுபிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, தயை கொண்டவர்கள், தவம் செய்பவர்கள், வைராக்யம் கொண்டவர்கள், ஞானிகள், சுயக்கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவர்கள்—இவர்களில், இரண்டுபிறந்தவரே, தானம் செய்யும், சுயக்கட்டுப்பாட்டில் உள்ள, சத்தியமான, ஆசையற்ற, யோகத்தில் இணைந்த, வேதம் மற்றும் சாஸ்திரம் அறிந்தவர்கள்—இவர்களில், மஹேஷ்வரன், வேதத்திற்கும் சாஸ்திரத்திற்கும் விரோதமான செயல்கள் செய்யாதவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கிறார்; ப்ரஹ்மாவின் வார்த்தை நிலைபெறுகிறது, முடிவில் அவர்கள் அதனை அடைகிறார்கள். அவர்கள் ப்ரஹ்மாவுடன் ஒன்றாக இணைகிறார்கள்; எனவே, தர்மம் கொண்டவர்கள், தசகுணமும், அஷ்டசாதனமும் கொண்டவர்கள், அவர்கள் முயற்சிகளில்— அவர்கள் கோபமும், சந்தோஷமும் அடையவில்லை; சுயக்கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவர்கள் இப்படியே நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்கள், பொதுவும் சிறப்புமாகவும். ப்ராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைஷ்யர்கள்—all are united; அதனால் அவர்கள் இரண்டுபிறந்தவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; ஜாதி மற்றும் ஆஸ்ரம தர்மத்தில் நிலைபெற்றவர்கள், அவர்கள் சுவர்க்கம் போன்ற மகிழ்ச்சிகளை தருகிறார்கள். வேதம் மற்றும் சாஸ்திரம் மூலம் தர்மத்தை அறிந்தவர், தர்மம் அறிந்தவர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; கல்வி பெற்ற மாணவர் ஆசானுக்கு பக்தியுடன் இருக்கிறார். கடமைகளைச் செய்து முடித்தால், கிருஹஸ்தர் நல்லவன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; காட்டில் தவம் செய்து முடித்தால், வானப்ரஸ்தர் நல்லவன் என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறார். யோகத்தில் கட்டுப்பாடுக்கு முயற்சி செய்த சன்னியாசி, சாதனையில் நல்லவன் என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்; இப்படியே, ஆஸ்ரம தர்மங்களில் சாதனை செய்து முடித்தவர்கள், நல்லவர்கள் என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்கள். கிருஹஸ்தர், மாணவர், வனவாசி, சன்னியாசி—இவர்கள், தர்மமும், அதர்மமும் இங்கு கூறப்படுகிறது; இந்த இரண்டும் செயல்களில் அடிப்படையாகும். செயலில் திறமை மற்றும் திறமை இல்லாமை, தர்மம் மற்றும் அதர்மம் என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; போஷணத்திற்காக, 'தர்மம்' என்ற பெரிய வார்த்தை அறிவிக்கப்படுகிறது. போஷணம் மற்றும் பெருமை இல்லாதபோது, அதர்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; இங்கு, ஆசான்கள் தர்மத்தை, வேண்டியதை அடைய வழியாக கற்பிக்கிறார்கள். அதிர்ஷ்டம் தராத அதர்மம், ஆசான்கள் கற்பிக்கிறார்கள்; பெரியவர்கள் ஆசையில்லாமல், சுயக்கட்டுப்பாட்டில், வஞ்சனை இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆசான்கள், நேர்மையான, நன்றாக கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவர்கள்; அவர்கள் தாமே செயல்படுவதால், மற்றவர்களையும் நல்ல நடத்தையில் நிலைபெற செய்கிறார்கள். அவர் சாஸ்திரத்தின் அர்த்தங்களைச் சேகரிப்பதால் ஆசான் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; கேட்டது 'ஶ்ரௌத' என்று, நினைவில் வைத்தது 'ஸ்மார்த' என்று அறிய வேண்டும். வேதத்திற்கு அடிப்படையாகிய யாகம் 'ஶ்ரௌத' என்று; ஜாதி மற்றும் ஆஸ்ரமத்திற்கு அடிப்படையாகிய யாகம் 'ஸ்மார்த' என்று; பொருத்தமான அர்த்தத்தைப் பார்த்து, கேட்டபோது மறைக்காதவனும்— பார்வைக்கு ஏற்ப சொல்வது போலவே, இங்கே லிங்கத்தில் சத்தியம் கூறப்படுகிறது; அதேபோல், ப்ரம்மச்சரியம், மௌனம், உண்ணாமை ஆகியும். இவ்வாறு, சாஸ்திரத்தின் வார்த்தைகள், தர்மத்தின் வழியில், அடிப்படையாக, வாழ்க்கையின் அனைத்து நிலைகளிலும், உயர்ந்த ஆன்மீக சாதனையின் பெருமையை, முனிவர்களுக்கு அறிவிக்கின்றன.