லிங்கபுராணம்

தெய்வீகமான, நித்தியமான அந்த இடத்தில், ஒருவர் சிவனை தியானிக்க வேண்டும். அவர் தூய்மைமிக்க, பகுத்தறிவால் நிரம்பிய, பகுத்தறிவே உருவாகிய, எல்லா பகுதிகளும் இல்லாத பரப்ரம்மம்; உன்னதமான அமைதியும் அறிவும் கொண்டவர். அவருக்கு எந்த இலக்கணமும் இல்லை; வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதவர்; மிகவும் நுண்மையானவரும், மங்களகரமானவரும், ஆதாரமற்றவரும், எண்ணிக்கைக்குப் கடந்தவரும், பிறப்பும் அழிவும் இல்லாதவரும் ஆவார். அவர் தான் மோக்ஷம், நிர்வாணம், எல்லா நன்மைகளிலும் உயர்ந்தது, மரணமற்றவர், அழிவில்லாத பரப்ரம்மம், அதிசயமானவர், மறுபிறவி இல்லாதவர். அவர் பேரானந்தம், பரமானந்தம், யோகானந்தம்; துன்பமற்றவர், ஏதும் ஏற்கவும், நிராகரிக்கவும் இல்லாதவர்; மிகவும் நுண்மையானவர், சிவன். அந்த சிவன் அறிவே உருவாகியவர், தானே தன்னை அறிந்தவர், ஆனால் அறிய முடியாதவர்; உயர்ந்தவர், இन्द्रியங்களை கடந்தவர், உருவமற்றவர், எல்லா உண்மைகளிலும் உயர்ந்தவர், உயர்விலும் உயர்ந்தவர். எல்லா வரம்புகளும் இல்லாதவர், தியானத்தாலும் விசாரணையாலும் அடையக்கூடியவர், இரட்டையில்லாதவர், இருளை கடந்தவர், பரம்பொருள். இவ்வாறு, ஒருவர் மகாதேவனை மனதில், அல்லது இதய கமலத்தில், அல்லது நாபியில் சதாசிவனை தியானிக்க வேண்டும்; அவர் எல்லாப் பரவலாக இருப்பவர், எல்லா தேவதைகளின் சாரமாய் இருக்கின்றார். உடலுக்குள், சிவனை, அதாவது தூய அறிவும், எல்லாப் பரவலுமாக இருப்பவரை, கன்னியாசா மார்க்கத்தால், அல்லது மேலே செல்லும் முறையால் சங்கரனை தியானிக்க வேண்டும். அடிக்கடி, கன்னியாசா மார்க்கத்தால், அல்லது நடு வழியால், அல்லது உயர்ந்த முறையால், அறிவுள்ளவர்கள் கும்பகத்துடன் பயிற்சி செய்ய வேண்டும். அறிவுள்ளவர்கள், இதயத்திலும் நாபியிலும் மனதை நிலைநிறுத்தி, மூச்சை உள்ளே இழுத்தல், வெளியே விடுதல் ஆகியவற்றை விட்டு, முப்பத்திரண்டு முறை வெளியே மூச்சை விட வேண்டும்; பின்னர் கும்பகத்தை பயிற்சி செய்ய வேண்டும். நேரடியும் சமமுமான தியானத்துடன், உடலுக்குள் சிவனை தியானிக்க வேண்டும்; அங்கு எழும் சாரத்தை ஒன்றுபட்ட நிலையில் அடைய வேண்டும். அறிவுள்ளவர்கள், நேரடியும் சமமான தியானத்தில் நிலைபெற்று, பரப்ரம்மத்தின் ஆனந்தத்தை அறிகின்றனர்; ஒருங்கிணைப்பு பன்னிரண்டு அளவு, தியானம் பன்னிரண்டு ஒருங்கிணைப்புகள். பன்னிரண்டு நிலைகள்வரை தியானம் சமாதி எனப்படுகிறது; அல்லது, அறிவுள்ளவர்களுக்கு, இது தொடர்பு மூலமாகவே ஏற்படக்கூடும். அல்லது முயற்சியால், இருவரும் சமமாக அடையலாம், நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகும், விரைவாகவும்; ஆனால், பயிற்சியில் ஈடுபட்டவருக்கு, யோகத்துக்கான தடைகள் மறுபடியும் தோன்றும். அந்த தடைகளும், மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்வதாலும், குருவிடம் பக்தி வைப்பதாலும் அழிக்கப்படுகின்றன. முதலில் சோம்பல் வருகிறது; பிறகு நோய் உண்டாகிறது; கவனக்குறைவு, சந்தேகம், மன நிலைமையின் நிலைபாடின்மை ஆகியவை தோன்றுகின்றன. நம்பிக்கையின்மை, உணர முடியாமை, குழப்பம், மூன்று வகை துன்பங்கள்; மனச்சோர்வு, பொருத்தமற்றவற்றிற்கான தகுதி இல்லாமை, பொருத்தமானவற்றிற்கான தகுதி ஆகியவை தொடர்ந்து வருகின்றன. யோகத்திற்கு பத்து விதங்களில் தடைகள் எழுகின்றன: சோம்பல், செயல் இல்லாமை, உடலும் மனமும் கனமான நிலை. உடல் தன்மைகளின் சமநிலையின்மையால் வரும் நோய்கள், செய்கைகளால் வரும் நோய்கள், குற்றமூலம் வரும் நோய்கள்; கவனக்குறைவு என்பது சமாதிக்கான வழிகளை நினைவில் கொள்ளாததே. இந்த அறிவு இரண்டால் பாதிக்கப்படும்போது, இடம் பற்றிய சந்தேகம் ஏற்படுகிறது; மன நிலைமையின் நிலைபாடின்மை என்பது யோகிகளுக்கான நிலைபெறாமை. நிலையை அடைந்த பிறகும், மன பந்தத்தினால் நம்பிக்கையின்மை மற்றும் பயிற்சிகளில் நிலைபெறாமை உண்டாகிறது. மனம் குருவில், அறிவில், நடத்தை அல்லது சிவனில் நிலைபெற்றால், தவறான அறிவு என்பது பிழை உணர்வாகும். சுயத்தை அல்லாதவற்றில் சுயத்தை காண்பது, அறியாமையால், உள்ளார்ந்த துன்பம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதுபோல வெளிப்புற காரணிகளால் வரும் துன்பமும். தெய்வீக காரணிகளால் வரும் துன்பம் மூன்றாவதாகக் கூறப்படுகிறது; இவை மூன்றும் இயற்கையானவை. மனக்குளறுபாடு, ஆசை நிறைவேறாமையால் ஏற்படுகிறது. மனச்சோர்வை உன்னதமான வைராக்யத்தால் அடக்க வேண்டும்; இருளும், ஆசையும் கலந்த மனச்சோர்வு 'துர்மனஸ்' எனப்படுகிறது. மனத்தில் மனச்சோர்வு எழும்பும்போது, அது துர்மனஸ்; பொருத்தமானதும் பொருத்தமற்றதும் எதுவென்று வேறுபடுத்தாமல், வலுக்கட்டாயமாக ஏற்கும் நிலை. பல்வேறு பொருட்களுக்காக உள்ளாதிருப்பது, ஒரு தடையாகும்; இவை யோகிகளுக்கான யோகத்திற்கான தடைகள். அதிக உற்சாகம் கொண்டவர்களுக்கு இவை சந்தேகமின்றி அழிக்கப்படுகின்றன; தடைகள் அழிந்ததும், யோகி மேலும் முன்னேறுகிறார். துன்பங்கள் எழுகின்றன; இவை அனைத்தும் குறைபாட்டின் அறிகுறிகள்; முதல் சாதனை 'ப்ரதிபா' (உணர்வு), இரண்டாவது 'ஶ்ரவன்' (கேள்வி). மூன்றாவது அறிவு, நான்காவது பார்வை, ஐந்தாவது ருசி, ஆறாவது ஸ்பர்ஶம் என்கிறார்கள். சிறிய அதிபூத பலங்களையும் விட்டுவிட்டால், உண்மையான சாதனைகள் அறிவு, உண்டாகும் உணர்வு, உணர்வு நிலை ஆகியவை. விவேகம் புத்தி எனப்படுகிறது; அதனால் அறியக்கூடியவை, நுண்ணியவை, மறைந்தவை, கடந்தவை, தொலைவானவை, எதிர்காலம் ஆகியவற்றை அறிவது புத்தி. அறிவு எப்போதும், எங்கும், தொடர்ச்சியாக உணர்வுடன் தோன்றுகிறது; எல்லா சொற்களையும் கேட்டறிந்து, யோகி அவற்றை எளிதாகப் புரிந்து கொள்கிறார். குறுகிய, நீண்ட, நீடித்த ஒலிகள் மற்றும் மற்ற ரகசிய ஒலிகள் ஆகியவற்றின் நுண்ணிய வேறுபாடுகளையும் கேட்டறிந்து, ஸ்பர்ஶம் (தொட்டு உணர்வு) பெறுகிறார்; இதுவே 'ப்ரத்யக்ஷம்' எனப்படுகிறது. தெய்வீக வடிவங்களைப் பார்த்தால், எளிதாக பார்வை கிடைக்கும்; தெய்வீக ருசியை உணர்ந்தால், எளிதாக அனுபவம் கிடைக்கும். அதேபோல், புத்தியின் அறிவால், யோகிகள் தெய்வீக வாசனையின் சாரத்தை, இந்த உலகில் இருந்து பிரம்மா லோக வரை, எல்லா உலகங்களிலும் உணர்கிறார்கள். இந்த உலகில், உடலுக்குள், அறுபத்து நான்கு வகை குணங்கள் சமமாக இருக்கின்றன; இவை தடைகளால் எழுகின்றன; இவை அனைத்தும் ஒன்றாக கலந்திருக்கும். தடைகளால் எழும் அனைத்தையும் யோகி எப்போதும் விட்டு விட வேண்டும்: அசுர, பூமி, நீர்வாழ் ஆகியவை ராக்ஷஸ நகரங்களில் உள்ளன. யக்ஷ உலகில், தீ குணம் அதிகம்; கந்தர்வ உலகில், காற்று குணம்; இந்திர உலகில், ஆகாய குணம்; சோம உலகில், மனக் குணம். ப்ரஜாபதி உலகில், அஹங்காரம் உள்ளது; பிரம்மா உலகில், உன்னத அறிவு; முதலில் எட்டு வடிவங்கள், இரண்டாவது உலகில் பதினாறு வடிவங்கள் காணப்படுகின்றன.