லிங்கபுராணம்

இந்த உலகில் விவரிக்க முடியாதவர், எல்லாம் அறிந்தவர், துன்பம் இல்லாதவர், பல்வேறு கண்கள் உடையவர், எப்போதும் மங்களம் தருபவர், அனைத்தும் ஆன வடிவம் கொண்டவர், நீர் தான் பரம தேவன் என்று தேவர்கள் உமையை போற்றினர். அவருடைய பிரகாசம் பத்து கோடி சூரியன்கள் போலவும், பத்து கோடி சந்திரன்கள் போலவும், பத்து கோடி சம்ஸாரக் காலத்தின் அக்னி போலவும் ஒளிர்ந்தது. இருபத்தாறு தத்துவங்களின் அதிபதியாகவும் விளங்கினார். இந்த உலகில் உம்மை எல்லோரும் ஆதிகர்த்தாவாக, ப்ரக்ருதியின் பெரிய பிதாவாக, வரங்களை வழங்குபவராக, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான தெய்வமாக, சுயம்புவாக அழைப்பர். வேதங்களின் சாரம் நீர் தான் என்று வேதங்களும் அறிவிப்பதோடு, அந்த சாரத்தை உணர்ந்தவர்கள் உம்மையே உணர்கிறார்கள். இந்த உலகில் நீர் செய்த காரியங்கள் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை; நீரே அசுரர்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள், அசைவும் அசையாததும் ஆகிய அனைத்திற்கும் ஆதியாய் இருக்கிறீர். எங்களை காப்பாற்றும் சம்புவே, உம்மைத் தவிர வேறு புகலிடம் இல்லை. முன்னணி அசுரர்களை அழித்த பிறகு, உம்முடைய மாயையால் எல்லோரும் மயங்கியுள்ளனர். கடலில் அலைகள் ஒவ்வொன்றையும் மோதுகிறபோதும், அந்த அலைகளை தாங்கும் நீரால் அவை அமைதியாக்கப்படுவது போல, தேவரும் அசுரர்களும் உங்களால் அடக்கப்படுகிறார்கள். காலை எழுந்து சுத்தமாகி, இந்த புனித ஸ்தோத்ரத்தை சொல்லும் அல்லது கேட்கும் எவரும் விரும்பிய அனைத்தையும் பெறுவார்கள். இந்தப் போற்றலை தேவர்களும், விஷ்ணுவும் பாடியபோது, மகேஸ்வரர், சோமன், சோமனை அரவணைத்து, ஆனந்தமாக நந்தியால் வழங்கப்பட்ட கரத்தை எடுத்துக் கொண்டார். சங்கரன், தேவர்களைப் பார்த்து, தனது ஆழமான குரலில், "தேவர்களே, இந்த தெய்வீகக் கடமையை இப்போது நான் அறிந்தேன்," என்று கூறினார். "விஷ்ணுவின் மாயையும், ஞானி நாரதனின் வல்லமையும், அந்த அநியாயமான தெய்த்யர்களின் தீமைவும் எனக்கு இப்போது தெரிந்தது. உத்தம தேவர்களே, இப்போது நான் மூன்று நகரங்களையும் அழிப்பேன்," என்று கூறினார். இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தேவர்கள், பிரமா, இந்திரன், உபேந்திரன் ஆகியோர்களுடன் கூடி, அவரை வணங்கி, புகழ்ந்தார்கள். அந்த சமயத்தில், தேவியின் பார்வையில், மகாதேவனைப் பார்த்து ஆச்சரியமடைந்தாள். விளையாட்டாக ஒரு தாமரைப்பூ கொண்டு, அவர் விருஷத்வஜனை மெதுவாகத் தொட்டு, "பாருங்கள், பிரபு, உங்கள் மகன், ஆறு முகங்களுடன், சூரியனைப் போல பிரகாசமாக விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்," என்று சொன்னாள். "உங்கள் மகனைப் பாருங்கள், மகன்களில் சிறந்தவன், மங்களமான கிரீடம், வளையல்கள், காதணி, அழகான கையணி போன்ற ஆபரணங்கள் அணிந்திருப்பதைப் பாருங்கள். காலணிகள், மறைவான ஆடைகள், இடுப்பில் கட்டும் அரை, பல தங்க மணி, அஸ்வத்த மர இலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளார். வரம் தரும் மரத்தின் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகான சுருள்கள், தாமரை நிறம் கொண்ட ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட மாலை, பிரகாசமான கையணி ஆகியவற்றுடன் இருக்கிறார்." "பூர்ண சந்திரனைப் போல் பிரகாசிக்கும் முத்துமாலை, திலகங்கள், குங்குமம் மற்றும் வேறு பொடிகள், புனித விபூதி கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட வடிவம், தாமரை மலர் போன்ற முகம் கொண்டிருக்கிறார். அழகான கண்கள், பல்வேறு கஜல் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, அம்மாக்கள் அவருக்காக பூசியிருக்கிறார்கள்." "கங்கையும், கற்றிகைகளும், குறிப்பாக ச்வாகையும் அவரை அழைக்கிறார்கள்," என்று உலகின் தாயாகிய தேவி சிவனிடம் கூறினாள். ஈசானன், ஸ்கந்தனின் முகத்தின் அமுதத்தை அனுபவித்தும் திருப்தி அடையவில்லை; தெய்த்யர்களின் ஆயுதத்தால் துன்புறும் தேவர்களை அவர் மறந்துவிட்டார். ஸ்கந்தனை அரவணைத்து, மணம் கொண்டு, 'என் மகனே!' என்று கூறி, மகிழ்ச்சியில் ஆடினார். அந்த விளையாட்டுக் குழந்தையான, துக்கத்தை நீக்கும் பிரபுவும் ஆடினார். அவருடன் மற்ற கணாதிபதிகளும் ஆடினர்; இறைவனின் ஆணையால், மூன்று உலகங்களும் ஒரு கணம் முழுவதும் ஆடின. அனைத்து நாகர்களும், இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களும் ஆடினர்; கணர்கள் ஸ்கந்தனைப் புகழ்ந்தனர், அம்மாக்கள் மகிழ்ந்தனர். மலர்களை பொழிந்தனர்; கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் பாடினர்; அந்த நடன அமுதத்தை அனுபவித்து, பார்வதி, பரமேஸ்வரர், நந்தி, கணாதிபதிகளும் திருப்தி அடைந்தனர். பின்னர் நந்தி, ஷண்முகர், மலைமகள் ஆகியோர்கள் தெய்வீக வாசலுக்குள் நுழைந்தனர்; பவனும், மேகத்தைப் போல் தனது வடிவத்துடன், ஓர் மேகத்தில் இன்னொரு மேகம் கலப்பது போல் உள்ளே சென்றார். வாசலில், தேவர்கள் புத்திசாலியான இறைவனுடன் நின்றனர்; அவர்கள் மகாதேவனைப் புகழ்ந்தனர், ஆனால் உள்ளம் சிறிது கலக்கத்துடன் இருந்தது. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து குழப்பத்துடன், சிலர் "நாம் பாவிகள்" என்று கூற, மற்றவர்கள் "நாம் துரதிருஷ்டவான்கள்" என்று வருந்தினர். சில தேவர்களின் தலைவர்கள் "தெய்த்யர்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள்" என்று சொல்ல, மற்றவர்கள் "இது அவர்களின் வழிபாட்டின் பலன்" என்றும், இன்னும் சிலர் அதை மறுத்தும் கூறினர். அந்த சமயத்தில், அவர்களது பல குரல்களையும் கேட்ட கும்போதரன், மிகுந்த பிரகாசத்துடன், தனது கோலால் தேவர்களை அடித்தான். தேவர்கள் பயத்தில் அலறி ஓடினர்; சில முனிவர்களும், மற்ற தேவர்களும் தரையில் விழுந்தனர். கசியபர் போன்ற முனிவர்கள், தேவாதிபதியையும், தேவர்களின் பகைவரையும் பார்த்து, "ஐயோ, இது விதியின் வல்லமை!" என்று கூறினர். மற்ற சில இருமுறை பிறந்தவர்கள், "இது துரதிருஷ்டம் காரணமாக நம் பணிகள் முடிக்கப்படவில்லை," என்று சொல்லி, மனதில் சிறிது பக்தியுடன் "சிவாய நம" என்று உச்சரித்தனர். அப்போது, கபர்தி எனப்படும் நந்தி முனிவர், மகாதேவரின் பிரியமானவர், திரிசூலம், மாலை, கோல், காதணி, வளையல்கள், மழு ஆகியவற்றைத் தாங்கி, அழகான வெள்ளை ஏராவதம் மீது ஏறி, இறைவனின் ஆணையின்படி புறப்பட்டார். நந்தியைப் பார்த்த கும்போதரனும், தலைவணங்கி உடனே அவருடன் சென்றான்; நந்தி, பெரும் பிரகாசத்துடன், அந்த வெள்ளை ஏராவதத்தின் மீது ஒளிர்ந்தார். தனது படையுடன், கணாதிபதியாகிய பவன், மேகத்தின் மீது பயணிப்பது போல, பத்து யோஜன நீளத்தில், முத்துச் சங்கிலிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு சென்றார். அந்த வெள்ளை குடை, மலையிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்டு, ஆகாயத்தைப் போல் பிரகாசித்தது; அதன் உள்ளே, முத்துகளால் செய்யப்பட்ட மங்களமான மாலை இருந்தது. அது இறைவனின் தலையில், வானிலிருந்து இறங்கும் கங்கை போல் ஒளிர்ந்தது. பிறகு, கணாதிபதியைப் பார்த்து, புனித திவ்ய மிருதங்கங்கள் ஒலித்தன.