லிங்கபுராணம்

இதோ அந்தச் சம்பவங்கள் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ந்த விதம்: "இது சாச்வதமான உபதேசம்: அரசாட்சி என்பது தர்மத்திலிருந்து பிறக்கிறது; இந்த திரிபுர நகரத்தில் வாழும் அனைத்து தயித்யர்களும் தர்மத்திற்கு மிகவும் பற்றுடையவர்களே," என்று கூறப்பட்டது. "அதனால், சிறந்த த்விஜர்களே, அவர்கள் கெட்டொழிய முடியாத நிலையை அடைந்துள்ளனர்; எவ்வளவு பெரிய பாபம் செய்தாலும், ருத்ரனை வழிபடுபவர்கள் வேறு விதமாக இருப்பதில்லை." "அவர்கள் வழிபாட்டினால் அனைத்து பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்கள்; அது எப்படி, தாமரை இலைக்கு நீர் ஒட்டாததுபோல். மேலும், த்விஜர்களே, அனுபவமும், செழிப்பும் நிச்சயம் ஏற்படுகின்றன." "அதனால், அந்த தயித்யர்கள் லிங்கத்தை வழிபடுவதில் பற்றுள்ளவர்களாக இருப்பதால், அவர்கள் எல்லோரும் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். எனவே, அவர்கள் தர்மத்திற்கு தடையாக நான் என் சக்தியால்—" "—தேவர்களின் காரியத்திற்காக, ஒரு கணத்தில் திரிபுரத்தையும் தயித்யர்களையும் வெல்லப்போகிறேன்; இதை எண்ணி, பரமபுருஷன் அவர்களது தர்மத்திற்கு தடையாகச் செய்ய தீர்மானித்தார்." பின்னர், அச்ச்யுதன், பேரொளியுடன், தன்னிலிருந்து பிறந்த, மாயையால் ஆன ஒரு வல்லமைமிக்க மனிதனை உருவாக்கினார், அவன் அவர்களது தர்மத்திற்கு தடையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக. அந்த மாயவியன், விரும்பிய எந்த உருவத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, எல்லோருக்கும் பொருந்தும், மயக்கத்தை நிரப்பிய, அனைவரையும் கவரும், வெளிப்படையான ஆதாரத்துடன் கூடிய ஒரு நூலை இயற்றினான். அந்த மனிதனுக்கு, தன் உடலிலிருந்து பிறந்தவனாக, அச்ச்யுதன் அந்த மாயைநூலை கற்பித்தார். அந்த நூல் பதினாறு ஆயிரம் பாடல்களால் ஆனது, மாயையால் நிரம்பியது. அந்த நூல் வேத, ஸ்மிருதி மரபுகளுக்கு விரோதமாகவும், வர்ணம், ஆச்ரமம் என்பவற்றின்றியும், சொர்க்கமும் நரகமும் இம்மையிலேயே உண்டு, வேறு எங்கேயும் இல்லை என்று போதித்தது. அந்த நூலை அந்த மனிதனுக்கு கற்றுத்தந்தபின், அச்ச்யுதன், அந்த மூன்று நகரங்களை அழிப்பதற்காக, அவனை இவ்வாறு உத்தரவிட்டார்: "நீ விரைவாக சென்று அந்த நகரவாசிகளை அழிக்க வேண்டும்; வேத, ஸ்மிருதி சார்ந்த தர்மம் அழியட்டும்—இதில் சந்தேகம் இல்லை." அந்த மாயவியன், ஆசானுக்கு வணங்கி, அந்த மாயைநூலில் தேர்ந்தவனாக, விரைவாக அந்த நகருக்குள் சென்றான்; அந்த முனிவர் அங்கு தன் மாயையை நிகழ்த்தினார். அவன் மாயையில், அந்த திரிபுர நகரில் வாழும் தயித்யர்கள் வேத, மரபு சார்ந்த கடமையையும் விட்டு, அவனது சீடர்களாக ஆனார்கள். அவர்கள் மகாதேவனாகிய சங்கரனை, பரமாத்மாவை விட்டுவிட்டு, அவனை வழிபடுவதை விட்டு விட்டார்கள்; நாரதனும் கூட, அந்த மாயைநாதனின் கட்டளையால், மயக்கமடைந்தான். அந்த நகருக்குள் அந்த மாயவியனுடன் நுழைந்து, அந்த முனிவர் தீட்சை பெற்றார்; அவரைச் சுற்றி சீடர்களும், சீடர்களின் சீடர்களும் சூழ்ந்திருந்தனர். அவர் பெண்களின் கடமைகளைச் செய்தார்; அவை கடினமான செய்கைகளுக்குச் சமமான பலன்களைத் தரும். அந்த பெண்கள் உடனடியாக பலனைப் பெற்று, அவற்றை எப்போதும் செய்பவர்களாக ஆனார்கள். அவர்கள் உலக வாழ்க்கையில் பற்றுடன், கணவரை தெய்வமாக வழிபடுவதை இகழ்ந்தார்கள். இன்று வரை, அந்த நாரத முனிவருக்கு மரியாதையால், இது கலியுகத்தில் தொடர்கிறது. பெண்கள், தங்கள் கணவர்களை விட்டு, சுதந்திரமாகவும், கீழ்த்தரமாகவும் நடந்துகொள்கிறார்கள்; பெண்களுக்கு தாய், தந்தை, உறவு, நண்பன், தோழி, சகோதரன்—இவை அனைத்தும் சந்தேகமில்லை, கணவரே ஆக இருக்கிறார். ஆனாலும், மாயையின் சக்தியால், பெரிய பாவம் செய்தபிறகும், ஒரு பெண் தன் கணவரை அன்புடன் அணுகினால்— அவள் உயர்ந்த சொர்க்கத்தை அடைகிறாள்; அல்லது எதிர்மாறாக நடந்தால், நரகத்திற்குச் செல்கிறாள். ஒரு நகரத்தில், சிறந்த முனிவரே, பெண்கள் எப்போதும் தங்கள் கணவரையே எல்லா தர்மங்களாகக் கருதினர். மற்ற தெய்வங்களை, உலகாசான்களை விட்டு, அந்த பத்தினிகள் சொர்க்க lokaththil இன்புற, துன்பமின்றி வாழ்ந்தனர். வேறு சிலர் நரகத்திற்கு சென்றார்கள்; எனவே, கணவரே பரமபொருளாக இருக்கிறார். ஆனாலும், அவர்கள் தங்கள் கணவர்களை விட்டுவிட்டு, சுதந்திரமான பெண்களாக ஆனார்கள். தேவாதிதேவனாகிய விஷ்ணுவின் மாயையால், அவரது கட்டளையால், அலக்ஷ்மி அவரே அந்த திரிபுர நகருக்கு சென்றார். அந்த தயித்யர்கள் தங்கள் தவத்தால் தேவாதிபதியிடம் பெற்ற லக்ஷ்மி, பிரம்மாவின் கட்டளையால் அவர்களை விட்டு விலகினார். விஷ்ணுவின் மாயையால் உருவான அந்த மயக்கத்தை, அந்த தேவன் மற்றும் மாயைநாரதன் அவர்களுக்கு ஒரு கணம் அளித்தனர். அவர்கள் அமைதியாகவும் அசைத்தலின்றியும் அமர்ந்திருந்தனர்; தர்மத்திற்கு தடையாக, அப்பொழுது அந்த அழகான வேத, மரபு சார்ந்த தர்மம் அழிந்தது. இவ்வாறு விஷ்ணு, உலகுக்குத் தோற்றமாகியவர், பாசண்டத்தை அறிவித்தபோது, தயித்யர்கள் மகேஸ்வரனையும், லிங்க வழிபாட்டையும் விட்டுவிட்டார்கள். பெண்கள் தர்மம் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டது; தீய நடத்தை பரவியது. அப்பொழுது தேவாதிபதி, திருப்தியானவர் போல, மற்ற தேவர்களுடன் உமாதேவியின் கணவரை அணுகினார். தவத்தால் அந்த சர்வஜ்ஞனை அடைந்து, புருஷோத்தமன் அவரை போற்றி, "மகேஸ்வரா, தேவா, பரமாத்மாவே, உமக்கு வணக்கம்," என்று புகழ்ந்தார். "நாராயணனுக்கு, சர்வனுக்கு, பிரம்மாவுக்கு, பிரம்ம ரூபனுக்கு, சாச்வதனுக்கு, அனந்தனுக்கு, அவ்யக்தனுக்கு வணக்கம்," என்றும் கூறினார். இவ்வாறு அந்த மகாதேவனை போற்றி, வணங்கி, அந்த பாக்கியசாலி நீரில் நின்றபடி ருத்ர மந்திரத்தை ஒரு கோடி முறை ஜபித்தார். அனைத்து தேவர்களும், இந்திரனும், சாத்யர், யமர், ருத்ரர்கள், மருத்கணங்களும், அந்த பரமாத்மாவை போற்றி வழிபட்டனர். "எல்லோரின் ஆத்மாவே, சங்கரா, துயரங்களை நீக்குபவரே, ருத்ரா, நீலருத்ரா, கட்ருத்ரா, ப்ரசேதாஸ்—உமக்கு வணக்கம்." "நீ எப்போதும் எங்களுக்குப் புகலிடம்; நாங்கள் உம்மை வழிபட வேண்டும்; தேவர்களின் எதிரிகளை அழிப்பவரே, நீ துவக்கமும் முடிவற்றவரும், அழிவில்லாதவரும்." "நீ நேரடியாக ப்ரக்ருதி, புருஷன், படைப்பாளர், அழிப்பவர், உலகாசான், பாதுகாப்பாளர், இந்த பிரபஞ்சத்தில் தலைவரும், த்விஜர்களை தந்தைபோல் நேசிப்பவரும்." "நீ வரமளிப்பவர், வாக்கின் சாரம், சொல்லப்படவேண்டியவர், சொல்லும் பொருளுக்கும், சொல்லுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; யோகத்தினால் யோகிகள் உம்மை மோக்ஷத்திற்காக வழிபடுகிறார்கள்." "நீ எப்போதும் யோகிகளின் இதய தாமரையின் குழியில் உறைகிறாய்; ஞானிகள் உம்மை உண்மையான, பரம, அவசியமான ப்ரம்ம ரூபமாக அறிவிக்கிறார்கள்." "மகான்கள் உம்மை உண்மை, ஒளியின் திரள், பரமத்தில் பரமம், உலகில் பரமாத்மா என்று அழைக்கிறார்கள்." "இவ்வுலகில் காணப்படும், கேட்கப்படும், உள்ள அனைத்தும், பிறந்த அனைத்தும், உலகாசானே, அது மிகச் சுருக்கமானதும், மிகப்பெரிதுமானதும் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது." "உமக்கு எங்கும் கைகள், கால்கள், முகங்கள், தலைகள், கண்கள்; நீ உலகில் எங்கும் காதுகளுடன், அனைத்திலும் பரவியிருக்கிறாய்." இவ்வாறு அந்த நிகழ்வுகள், அந்த பரம்பொருளின் லீலைகளாக நிகழ்ந்தன.