லிங்கபுராணம்

சிருஷ்டியின் தொடக்கத்தில், கிரியா என்ற தெய்விக சக்தியிலிருந்து தண்டா என்ற புதல்வரும், சமயா என்பவரும் பிறந்தார்கள். புத்தி என்பவளிலிருந்து போதா என்ற புதல்வரும், பிரமாதா என்பவரும் தோன்றினார்கள். லஜ்ஜா என்பவளுக்கு வினயா என்ற புதல்வர் பிறந்தார்; வபு என்பவளுக்கு விவசாயா என்ற புதல்வர்; சாந்தி என்பவளுக்கு க்ஷேமா, சித்தி என்பவளுக்கு சுகம் என்ற புதல்வர் பிறந்தார்கள். கீர்த்தி என்பவளுக்கு யசஸ் என்ற புதல்வர் பிறந்தார் – இவர்கள் எல்லோரும் தர்மனின் புதல்வர்கள். ப்ரீதி தேவியிலிருந்து ஹர்ஷா என்ற மகன் காமனுக்கு பிறந்தார். இவ்வாறு தர்மனின் சந்ததிகள், இந்த உலகில் உருவானார்கள். அதர்மனிலிருந்து ஹிம்ஸா என்ற பெண் உருவானாள்; அவளிடம் இருந்து நிக்ருதி, அன்ருதா ஆகிய இரு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். நிக்ருதியிலிருந்து பயமும், நரகமும் பிறந்தார்கள்; அவர்களிலிருந்து மாயா, வேதனா என்ற இரு ஜோடிகள் தோன்றினார்கள். மாயாவிலிருந்து மரணன் (மிருத்யு), உயிர்களை எடுத்துச் செல்லும் சக்தி, பிறந்தான்; வேதனையிலிருந்து துக்கமும், ரௌரவமும் பிறந்தார்கள். மரணனிடமிருந்து நோய், முதுமை, துயரம், கோபம், பொறாமை ஆகியவை பிறந்தன. இவை அனைத்தும் துன்பத்தால் குறியப்பட்டவையாகும், அதர்மத்தின் வழியில் வந்தவை. இவர்கள் மனைவிகளும், மக்களும் அனைத்தும் அவர்களது சொத்துகளாகக் கருதப்பட்டார்கள்; இவ்வாறு தாமஸிகமான ஒரு சிருஷ்டி தர்மத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உருவானது. அப்போது பிரம்மா, உயிர்கள் உருவாக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டபோது, நீலலோஹிதன் (மகாதேவன்), தனது மனைவி சதியை நினைத்து, தன்னிலிருந்தே உயிர்களை உருவாக்கினார். அவன் உருவாக்கிய உயிர்கள், அவனைவிட அதிகமாகவோ, குறைவாகவோ இல்லாமல், மனதில், வடிவில், பிரகாசத்தில், பலத்தில், ஞானத்தில், அனைத்திலும் அவனுக்கு சமமானவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் சிவப்பும் நீலமும் கலந்த நிறமுடையவர்கள், ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள், ஜடாமுடி கொண்டவர்கள், தனித்துவம் வாய்ந்தவர்கள், பொன்னிற முடி, கூரிய பார்வை, கபாலம் ஏந்தியவர்கள், விசித்திரமான வடிவங்கள் கொண்டவர்கள், எல்லா ரூபங்களையும் எடுத்துக்கொள்ளும் சக்தியுடையவர்கள். அவர்கள் தேரோட்டிகள், தோல் உடை அணிந்தவர்கள், கவசம் அணிந்தவர்கள், கேடயம் ஏந்தியவர்கள், நூற்றுக்கணக்கான கரங்களுடையவர்கள், பூமியிலும், ஆகாயத்திலும் வாழும் தெய்வீக சத்துவங்கள். பெரிய தலை, எட்டு பல்ல்கள், இரட்டை நாக்கு, மூன்று கண்கள், உணவு, இறைச்சி, நெய், சோமம் ஆகியவற்றை உண்ணும் சக்தியுடையவர்கள். கொடிய காவலாளிகள், நீல கழுத்தினர்கள், உயிரின் வீரியத்தை மேலே வைத்திருப்பவர்கள், ஹோமத்தில் அர்ச்சனை செய்யும், வேத நியமங்களை அறிந்தவர்கள், தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள், தர்மிகர்களும், புனித தர்ப்பை அணிந்தவர்களும். அவர்கள் அமர்ந்தும், ஓடியும், ஐந்து பூதங்களிலிருந்தும் தோன்றிய ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள், ஆசிரியர்கள், வேதங்களை ஓதுபவர்கள், ஜபம் செய்வவர்கள், யோகத்தில் ஈடுபட்டவர்கள். புகைபோலும், ஜொலிக்கும், கர்ஜிக்கும், மிகுந்த பிரகாசம் உடையவர்கள், முதுமை மற்றும் ஞானம் பெற்றவர்கள், பரமபிரம்மத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள், மங்களகரமான தோற்றம் உடையவர்கள். நீல கழுத்து, ஆயிரம் கண்கள், சகிப்புத்தன்மை உடையவர்கள், மற்ற உயிர்களுக்கு தெரியாதவர்கள், பேருயிர்ச்சக்தி கொண்ட மகா யோகிகள். அவர்கள் ஊர்ந்து, பாய்ந்து, ஆயிரக்கணக்கானவர்களாக சஞ்சரித்தார்கள்; இவ்வாறு அவன் ருத்ரர்களை, தேவர்களுக்குள் சிறந்தவர்களாக, சோர்வின்றி உருவாக்கினான். அவர்களைப் பார்த்த பிரம்மா, “ஓ தேவா, இப்படிப் பயங்கரமான கண்கள் உடைய உயிர்களை உருவாக்க வேண்டாம்; உன்னுக்கு சமமான உயிர்கள் உருவாக்கப்படக்கூடாது. உமக்கு வணக்கம்,” என்று கூறினார். “வேறு உயிர்களை உருவாக்கு; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். இவர்கள் மரணத்துடன் இணைந்திருப்பதால், தங்கள் கடமைகளைச் செய்ய முடியாது; ஏனெனில் மரணம் அவர்களுக்குள் உள்ளது” என்று பிரம்மா கூறினார். அப்போது நீலலோஹிதன், “நான் மரணமும் முதுமையும் கொண்ட உயிர்களை உருவாக்கமாட்டேன். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; நான் நிலைத்திருப்பேன், நீ உயிர்களை உருவாக்கு” என்று பதிலளித்தார். “நான் உருவாக்கிய இவர்கள் – விசித்திரமான, நீல சிவப்பு கலந்த நிறமுடைய ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் – என் உடலிலிருந்து தோன்றியவர்கள். இவர்கள் ருத்ரர்கள் என அறியப்படுவார்கள்; பெரும் வீர்யம் உடையவர்கள், பூமி, ஆகாயம் மற்றும் எல்லா திசைகளிலும் பரவி இருப்பார்கள். யார் யாகம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் நூறு ருத்ரர்களின் சாரத்துடன் இணைந்து, தேவர்களுடன் யாகத்தில் பங்கு பெறுவார்கள். பல்வேறு மனுவின் காலங்களில் தோன்றும் தேவர்கள், இவர்களுடன் வழிபடப்பட்டு, காலமுற்றும் இங்கு தங்குவார்கள்.” இந்த வகையில் மகாதேவன் கூறியபோது, பிரம்மா, உயிர்களின் அதிபதி, பணிவுடன் வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன், “அப்படியே ஆகட்டும்; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும், நீ கூறியபடி,” என்று ஒப்புதல் அளித்தார். அந்தக் காலத்திலிருந்து தேவர்களின் அதிபதி, உயிர்கள் உருவாக்குவதை நிறுத்தினார்; உயிரின் வீரியம் மேலே நிலைத்தவனாக, அனைத்து உயிர்களும் அழியும் வரை நிலைத்திருந்தார். அவர் “நான் நிலைத்திருக்கிறேன்” என்று கூறியதால், அவர் “ஸ்தாணு” என்று நினைவுகூரப்படுகிறார். இந்த மகாதேவன், சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கிறவர், அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபம் – பாதி ஆண், பாதி பெண் – கொண்டு, தனது சுய இச்சையால் இரண்டாகப் பிரிந்தார்: தனியாகப் பெண், தனியாக ஆண். அவர், பரமாத்மா, தனது ஒரு பாதியை பதினொன்று ருத்ரர்களாக வைத்தார்; அங்கே, அந்தப் பிரகாசமானவள், சங்கரனின் பாதி உடலாகத் திகழும் அவள், உலக நன்மைக்காக சதியாக அவதரித்தாள்; அந்தத் தேவி, முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட மகாதேவி, தக்ஷனால் காலம் கடந்தும் வழிபட்டவள். ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக, சம்பு அவளிடம், “நீ உன்னைப் பிரி – வலது பக்கம் வெண்மையாகவும், இடது பக்கம் கருப்பாகவும் இரு” என்று சொன்னார். அவ்வாறு கேட்டவுடன், அவள் வெள்ளையும் கருப்பும் ஆகிய இரு ரூபங்களை எடுத்தாள். இப்போது அவளது பெயர்களை நான் சொல்கிறேன், கவனமாக கேள்: ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, மகாவித்தியா, மேதா, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, சதி, தாக்ஷாயணி, வித்தியா, இச்சாசக்தி, கிரியாத்மிகா; அபர்ணா, ஏகபர்ணா, ஏகபாடலா, உமா, ஹைமவதி, கல்யாணி, ஏகமாத்ரிகா; க்யாதி, பிரஜ்ஞா, உலகில் புகழ்பெற்ற கவுரி, கணாம்பிகா, மகாதேவி, நந்தினி, ஜாதவேதசி; அவளது ரூபப் பிரிவால், சாவித்ரி என்ற பெயரும் பெற்றாள்; புனிதத்தையும், உலகில் புனிதம் வழங்குபவளாகவும் அறியப்படுகிறாள். ஆஜ்ஞா, ஆவேசனி, கிருஷ்ணா, தாமசி, சாத்த்விகி, சிவா, பிரகிருதி, விகிருதா, ரௌத்ரி, துர்கா, பத்ரா, பிரமாதினி – இவை அனைத்தும் அவளது பெயர்களாகும். இவ்வாறு, உலகின் தொடக்கத்தில் தர்மம், அதர்மம், சிவபெருமான், சதிதேவி ஆகியோரின் அதிசயமான சிருஷ்டியும், அவர்களின் பன்முக வடிவங்களும், உலக நன்மைக்காக நிகழ்ந்தன.