லிங்கபுராணம்

பிரபஞ்ச சிருஷ்டியின் ஆதியில், எட்டுப் பசுமை நிறைந்த தெய்வீக வகை உயிரினங்களை உருவாக்கிய பின்பு, பரமாத்மா தன் சித்தத்தின்படி, அவற்றின் காலத்திற்கு ஏற்ப மற்ற பறவைகளையும் உருவாக்கினார். அவ்வாறே, அவர் தன் இச்சையின்படி, காலத்திற்கேற்ப பல்வேறு பறவைகளை உருவாக்கி, பிறகு மிருகங்களை படைத்தார்; தேவாதிகளின் அதிபதி, மீண்டும் பல்வேறு பறவைக் கூட்டங்களையும் படைத்தார். பிரம்மா தன் வாயிலிருந்து ஆடுகளை, மார்பிலிருந்து செம்மறி ஆடுகளை, வயிற்றிலிருந்து பசுக்களை, தன் பக்கங்களிலிருந்து அவற்றை வடிவமைத்தார். கால்களில் இருந்து குதிரைகள், யானைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், மான், மற்றும் பிற வகை உயிரினங்களும் பிறந்தன. அவரது முடியில் இருந்து மருத்துவ மூலிகைகள், பழம் மற்றும் கிழங்கு தரும் செடிகள் பிறந்தன. இவ்வாறு மிருகங்கள் மற்றும் செடிகளை உருவாக்கிய பின்பு, அந்த ஆண்டவன் அவற்றை யாகத்தில் ஈடுபடுத்தினார். பசு, மனிதன், ஆடு, குதிரை, கழுதை, மற்றும் ஒட்டகங்கள் ஆகியவை உள்நாட்டு உயிரினங்களாகக் கருதப்படுகின்றன; இப்போது காட்டு உயிரினங்களைப் பற்றி கேளுங்கள். மாமிசம் உண்ணும் மிருகங்கள், இரண்டடிப் பசுக்கள், யானைகள், குரங்குகள், பறவைகள் ஐந்தாம் வகை, நீர்வாழ் உயிரினங்கள் ஆறாம் வகை, மற்றும் பாம்புகள் ஏழாம் வகை என பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. காளைகள், காட்டு எருமைகள், மான், குரங்கு, சரபம், ஓநாய், சிங்கம் ஆகியவை காட்டு உயிரினங்களாக நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன. பிரம்மா தன் வாயிலிருந்து காயத்ரி, ரிக், திரிவ்ருத், ஸாம, ரதந்தர, அக்‌னிஷ்டோம ஆகிய முதன்மை யாகங்களை உருவாக்கினார். அப்போதே அவர் யஜுஸ், திரிஷ்டுப், சந்தஸ்தோம, பஞ்சதச, ப்ருஹத்ஸாம, உக்த்ய, மற்றும் தக்ஷிணா ஆகியவற்றையும் வாயிலிருந்து படைத்தார். மேற்குக் கோண வாயிலிருந்து ஸாம வேத ஹிம்ஸ்கள், ஜகதி சந்தம், சந்தஸ்தோமம், ஸப்ததசம், வைரூபம், அதிராத்திரம் ஆகியவற்றை உருவாக்கினார். வடக்கு வாயிலிருந்து அதர்வணம், ஆப்தோர்யாமம், அனுஷ்டுப், சவைராஜம் ஆகியவற்றை படைத்தார். காலச்சுழற்சியின் தொடக்கத்தில், அந்த பரமபவான் மின்னல், இடியுடன் கூடிய மேகங்கள், வானவில் மற்றும் பிற ஒளி நிகழ்வுகளை உருவாக்கினார். தன் உடல் உறுப்புகளிலிருந்து உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பலவகையான உயிரினங்கள் தோன்றின; அப்போது பிரம்மா ஜீவராசிகளின் சந்ததியைக் கிரியையாக்கினார். முதலில், அவர் நான்கு பிரிவுகளை உருவாக்கினார்—தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள்; பின்னர், அசையாததும் அசையும் பிற உயிரினங்களையும் படைத்தார். அந்த ஆண்டவர் யக்ஷர்கள், பிசாசுகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரக்கள், நாகர்கள், கின்னரர்கள், ராக்ஷஸ்கள், பறவைகள், மாடுகள், காட்டு மிருகங்கள், பாம்புகள் ஆகிய பல உயிரினங்களையும் படைத்தார். நிலையானதும் அழிவதுமானதும்—நிலையானவை, அசையும் உயிரினங்கள்—எல்லாவற்றையும் அவர் படைத்தார்; முன்னைய சிருஷ்டியில் அவர்கள் செய்த செயல்களை மீண்டும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அந்த செயல்களே, எந்த உயிரினம் உருவாகினாலும், மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படுகின்றன; அவை வன்முறை, அஹிம்சை, மென்மை, கொடுமை, தர்மம், அதர்மம், சத்தியம், பொய் என எவ்வாறு இருந்தாலும், அந்த செயல்களின்படி அவர்கள் தக்க நிலையை அடைகின்றனர். அந்த செயல்களின் விளைவாக, உயிரினங்கள் தங்களுக்கு ஏற்ற நிலை, புலன்கள், உருவங்களுக்குள் இழுக்கப்படுகின்றனர். ஆண்டவர் தானே உயிரினங்களுக்கு அவரவர் கடமைகளை ஒப்படைத்தார்; ஆனால் சில ஞானிகள் முயற்சியே காரியம் எனக் கூறுகின்றனர். மற்றவர்கள் அதனை விதி என அழைக்கின்றனர்; தத்துவத்தை ஆராய்வோர் இயல்பே காரணம் என்கின்றனர்; மேலும் சிலர் முயற்சி, செயல், விதி ஆகிய மூன்றுமே தத்தம் இயல்பின்படி விளைவுகளைத் தரும் என்கின்றனர். ஆனால், இதை ஒரே ஒன்று என்றும், முற்றிலும் வேறுபட்டவை என்றும், அல்லது அதற்கு அப்பாற்பட்டது என்றும் அறிய முடியவில்லை; எனவே, இது வெறும் ஒன்று அல்ல, வேறு பெயர்களும் அல்ல, இரண்டும் சேர்ந்து ஒன்றும் அல்ல. செயலில் பற்றுள்ளவர்கள் வேறுபாடுகளைப் பேசுகின்றனர்; ஆனால் சத்த்வத்தில் நிலைபெற்றவர்கள் சமமாகக் காண்கிறார்கள்; உயிரினங்களின் பெயர், உருவம் ஆகியவை அவரவர் செயல்களின் விளைவாக வெளிப்படுகின்றன. ஆதியில், மகா பிரபு வேதவாக்குகளிலிருந்து முனிவர்களின் பெயர்களையும் வேதங்களில் கூறப்பட்ட யாக விதிகளையும் உருவாக்கினார். இரவு முடிவில் பிறக்கும் உயிரினங்களுக்கு, அவர் அந்த அதே செயல்களையும் அளிக்கிறார்; இதுவே, வெளிப்படாத பிறப்புள்ள பிரம்மாவின் சிருஷ்டி. இரவு முடிவில், மனதினால் பூரணமடைந்து, அந்த உயிரினங்கள் காணப்படுகின்றன; அப்படியே நிலையானதும் அசையும் உயிரினங்கள் உருவாகின்றன. ஆனால், அந்தச் சிறந்த உயிரினங்கள் உருவானபின் பெருகாமல் இருந்தன; அப்போது இருளால் மூடப்பட்ட பிரம்மா துக்கத்தால் வருந்தினார். பிரம்மா தன் மனதை தெளிவான அறிவு நோக்கி திருப்பினார்; அந்த இருளே காரணம் என உள்ளே கண்டார். அவர் ரஜஸ், சத்த்வம் ஆகியவற்றை விட்டு, தன் இயல்பிலேயே நிலைநின்றார்; அந்த துக்கத்திலிருந்து, உலகத்தின் ஆண்டவர் துயரத்தை உருவாக்கினார். பின்னர், அந்த இருளை அகற்றினார்; ரஜஸ், சத்த்வம் அதை மூடியது; அந்த இருள் அடக்கப்பட்டபோது, ஒரு ஜோடி பிறந்தது. இருளிலிருந்து அதர்மம் பிறந்தது; துயரத்திலிருந்து வன்முறை எழுந்தது. இந்த இரண்டும் இணைந்து, இருவரும் கடுமையான இயல்புடன் மற்றொரு உருவை உருவாக்கின. அப்போது ஆண்டவரின் உயிர் விலக, பாசம் அவரை சூழ்ந்தது. பிரம்மா தன் பிரகாசமான வடிவத்தை விட்டு விட்டார். தன் உடலை இரண்டு பாகமாகப் பிரித்து, ஒரு பாகத்தால் ஆணாகவும், மற்றொரு பாகத்தால் பெண்ணாகவும் ஆனார்; அந்த பெண் சதரூபா எனப் பிறந்தார். ஆண்டவர், ஆசையால், அவளைப் ப்ரக்ருதி என, உயிரினங்களை ஏந்தும் சக்தியாக உருவாக்கினார். அவளது பெருமையால், அவள் வானிலும் பூமியிலும் அனைத்தும் பரவி நிலைநிறுத்தினாள். பிரம்மாவின் முன்னைய உடல் வானங்களை மூடி நிற்கிறது; அந்தப் பெண் பாகத்திலிருந்து சதரூபா பிறந்தாள். அந்த தேவி, ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுமையான தவம் செய்து, அந்த மேன்மை வாய்ந்த ஆணை கணவனாகப் பெற்றாள். அந்த ஆணே, முன்னர், ஸ்வாயம்புவ மனு என அழைக்கப்படுகிறார்; அவருடைய எழுபது யுகங்கள் ஒரு மன்வந்தரமாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த மனு, கருவில் பிறக்காத சதரூபாவைத் தன் மனைவியாகப் பெற்றார்; அவருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்ததால் அவளுக்கு "ரதி" (இன்பம்) என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. அவர்களது முதல் சங்கமம் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்தது; அப்போது பிரம்மா, விராஜை உருவாக்கினார்; அவர் விராட் புருஷராக ஆனார். சதரூபா பேரரசியாக ஆனார்; விராஜில் பிறந்த மனிதன் மனு என அறியப்படுகிறார். அந்த மனுவே, விராஜில் பிறந்து, அனைத்து உயிரினங்களின் சந்ததியை உருவாக்கினார்.