லிங்கபுராணம்

பிரபஞ்சத்தின் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆதிபிதாவாகிய பிரஹ்மா, தன் உறுதிமுறையிலிருந்து உறுதி என்பதே உருவானது. அவர் மனத்திலிருந்து, ருசி என்ற ஒரு உயிர் பிறந்தது. பிரஹ்மாவின் மூச்சிலிருந்து தக்ஷன், கண்களிலிருந்து மரீசி, நீரில் பிறந்த முனிவரின் இதயத்திலிருந்து ப்ருகு உருவானார். தலைப்பகுதியிலிருந்து அங்கிரஸ், காதுகளிலிருந்து அத்ரி, வெளியேறும் மூச்சிலிருந்து புலஸ்த்யா, பரவி செல்லும் மூச்சிலிருந்து புலஹா மீண்டும் பிறந்தார். சமமாக்கும் மூச்சிலிருந்து வசிஷ்டா, கீழே செல்லும் மூச்சிலிருந்து கிரது பிறந்தார். இவர்கள் பிரஹ்மாவின் பதினொரு தெய்வீக புதல்வர்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றனர். தர்மா மற்றும் மற்றவர்கள் முதலில் பிறந்த பிரஹ்மாவின் புதல்வர்கள்; ப்ருகு மற்றும் மற்ற ஒன்பது முனிவர்கள் பிரஹ்மனைப் பரப்பும் அறிவை எடுத்துரைத்தவர்கள். அந்த பழமையான குடும்பத்தாரின் வழியில் தர்மம் நிறுவப்பட்டது; அவற்றில் பன்னிரண்டு வம்சங்கள் உள்ளன, தெய்வீகமாகவும் தேவகுணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும். அவர்கள் யாகங்களில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தனர், பெருமுனிவர்களால் சிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தனர்; ர்பு மற்றும் சனத்குமாரர்—இவர்கள் உயரும் விந்துவால் பிறந்தவர்கள். இவர்கள் முன்பே பிறந்தவர்கள், எல்லா பிறந்தவர்களில் முதன்மையானவர்கள்; எட்டாவது கடந்த கல்பத்தில், அவர்கள் பழம்பெரும், உலகங்களுக்கு சாட்சிகளாக இருந்தனர். இருவரும் தங்கள் ஒளியைத் திரும்பப்பெற்று, இரு உலகங்களிலும் நிலைத்து, யோக சாதனையில் ஈடுபட்டு, தங்கள் ஆத்மாவைத் தங்களுக்குள் வைத்தனர். பிள்ளைகள், தர்மம், ஆசை ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, பற்றற்ற நிலையில் நிலைத்தனர்; அவர் எழுந்தபோது, இங்கே அவர் 'குமாரர்' என்று அழைக்கப்படுகிறார். எனவே, 'சனத்குமாரர்' என்ற பெயர் அவருக்குப் பதிப்பாகிறது; அவர் தியானத்தில் ஈடுபட்டபோது, மனத்திலிருந்து பிறந்த பிள்ளைகள் உருவானார்கள். அவரது உடலிலிருந்து தோன்றிய செயல்கள் மற்றும் காரணங்களுடன், அந்த ஞானியுடைய உறுப்புகளிலிருந்து 'க்ஷேத்ரஞ்ஞர்கள்' எனப்படும் தனி ஆத்மாக்கள் வெளிப்பட்டன. பின்னர், தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் என்ற நான்கு வகைகளை உருவாக்க விரும்பி, அவர் தன்னையும் அந்த நீருடன் இணைத்தார். அவர் படைப்பில் உறுதியாக முயற்சித்தபோது, இருள் சார்ந்த சுத்தத்திலிருந்து, ப்ரஜாபதி மூலம் படைப்பு தோன்றியது. பின்னர், அவருடைய கீழ்ப்பகுதியிலிருந்து முதலில் அசுரர்கள் பிறந்தனர்; 'அசு' என்பது மூச்சு என்று முனிவர்கள் கூறுகின்றனர், அதிலிருந்து பிறந்ததால் அவர்கள் 'அசுரர்கள்' என்றழைக்கப்படுகிறார்கள். அசுரர்கள் உருவான உடலை அவர் தள்ளிவிட்டார்; அந்த உடல் உடனே இரவாக மாறியது. அது இருளால் நிரம்பியதால், இரவு ஒழுங்குபடுத்துபவர்; இரவில் இருளால் மூடப்பட்டு, உயிர்கள் உறங்குகின்றன. அசுர உடலை உருவாக்கிய பிறகு, அவர் மற்றொரு வெளிப்படாத, சத்த்வம் நிறைந்த உடலை எடுத்தார்; அதை அவர் போற்றினார். அந்த உடலுடன் அவர் சேர்ந்தபோது, ப்ரஜாபதி மகிழ்ச்சியடைந்தார்; அவரது வாயிலிருந்து, அவர் பிரகாசித்தபோது, தேவர்கள் பிறந்தனர். அவர் பிரகாசித்தபோது பிறந்ததால், அவர்கள் 'தேவர்கள்' என அழைக்கப்படுகின்றனர்; 'திவ்' என்ற வேர்ச்சொல் பிரகாசிப்பதை குறிக்கிறது, விளையாட்டில் இப்படியே புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. பிரகாசித்தபோது அவர்கள் பிறந்ததால், அவர்கள் தெய்வங்கள்; தேவர்களை உருவாக்கிய பிறகு, தேவர்களின் கடவுளானவர் மற்றொரு உடலை எடுத்தார். அந்த உடலை அவர் தள்ளிவிட்டபோது, அது உடனே பகலாக மாறியது; எனவே, தேவர்கள் பகலை போற்றுகின்றனர், அது தர்மம் கொண்டது. பின்னர், அவர் மற்றொரு சத்த்வம் கொண்ட உடலை எண்ணினார், பித்ருக்கள் போன்ற பிள்ளைகளை உருவாக்க எண்ணியபோது, அவர் தியானத்தில் ஈடுபட்டார். பித்ருக்கள் இரவும் பகலும் இடைப்பட்ட இரு சந்திரோதயங்களில் பிறந்தனர்; எனவே, அவர்கள் 'தேவர்கள்' என்றும், 'பித்ருக்கள்' என்றும் நிலை பெற்றுள்ளனர். பித்ருக்கள் உருவான உடலை அவர் தள்ளிவிட்டார்; அந்த உடல் உடனே சந்திரோதயமாக மாறியது. பகல் தேவர்களுக்காகவும், இரவு அசுரர்களுக்காகவும் இருப்பதால், சந்திரோதயமான பித்ரு உடல் இரண்டும் இடைப்பட்ட மிகச் சிறந்ததாகும். எனவே, எல்லா தேவர்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள், இரவும் பகலும் இடைப்பட்ட வடிவத்தை மகிழ்ச்சியுடன் போற்றுகின்றனர். பிரஹ்மா மீண்டும் மற்றொரு வடிவத்தை எடுத்தார், அது முழுவதும் ராஜஸுடன்; அவரது மனதிலிருந்து, இறைவன் உருவாக்கினார். அவர் ராஜஸை விரும்பும் பிள்ளைகளை மனதிலிருந்து உருவாக்கினார்; அவ்வாறு மனம் கொண்ட பிள்ளைகள் 'மனுக்கள்' என பிறந்தனர். மீண்டும் உயிர்களை உருவாக்கிய பிறகு, அவர் அந்த வடிவத்தை தள்ளிவிட்டார்; உடனே ஜ்யோட்ச்னா பிறந்தது. ஜ்யோட்ச்னா தோன்றும்போது உயிர்கள் மகிழ்ச்சியடைகின்றனர்; இந்த வடிவங்களை பெரிய ஆத்மா தள்ளிவிட்டார். உடனே, இரவு, பகல், சந்திரோதயமும், ஜ்யோட்ச்னாவும் பிறந்தன; ஜ்யோட்ச்னா, சந்திரோதயம், பகல் ஆகியவை முழுவதும் சத்த்வம் கொண்டவை. இரவு முழுவதும் தமஸ் கொண்டது, இருளின் இயல்பாகும்; எனவே, பகல் வடிவிலிருந்து உருவான தேவர்கள், அவர் வாயிலிருந்து மகிழ்ச்சியுடன் பிறந்தனர். அவர்கள் பகலில் பிறந்ததால், அவர்கள் பகலில் வலிமை பெற்றவர்கள்; அந்த வடிவத்துடன், இறைவன் இரவில், தனது வயிற்றிலிருந்து அசுரர்களை உருவாக்கினார். இரவில் உயிர்மூச்சிலிருந்து பிறந்தவர்கள், இரவில் வலிமை பெற்றவர்கள்; இவர்கள் எதிர்கால தேவர்களுடன் அசுரர்களாக இருப்பார்கள். பித்ருக்கள் மற்றும் மனிதர்களுக்கு, கடந்த மற்றும் எதிர்கால மன்வந்திரங்களில், இவை காரணமாக இருக்கும். ஜ்யோட்ச்னா, இரவு, பகல், சந்திரோதயம்—இந்த நான்கு 'அம்பாம்ʼசி' என அழைக்கப்படுகின்றன; பிரகாசிப்பதால், இந்த பெயரை ஞானிகள் பயன்படுத்துகின்றனர். 'பாதி' என்பது பிரகாசிப்பதை குறிக்கும்; ப்ரஜாபதி, இந்த அம்பாம்ʼசிகளை உருவாக்கிய பிறகு, தேவர்கள், மனிதர்கள், தானவர்கள் ஆகியவற்றையும் உருவாக்கினார். அவர் தனது வடிவிலிருந்து பித்ருக்களையும், பல்வேறு உயிர்களையும் மீண்டும் உருவாக்கினார்; ஜ்யோட்ச்னா வடிவத்தை தள்ளிவிட்டு, இறைவன் மற்றொரு வடிவத்தை எடுத்தார். அவர் மீண்டும் தமஸ் மற்றும் ராஜஸ் நிறைந்த, இருளில் பசி நிறைந்த வடிவத்தை போற்றினார்; பின்னர், இறைவன் மற்ற உயிர்களை உருவாக்கினார். இவ்வாறு பிரஹ்மாவின் படைப்பில், ஒவ்வொரு உயிரும், ஒவ்வொரு வடிவும், ஒவ்வொரு காலமும், சத்த்வம், ராஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களால் உருவாகி, உலகம் முழுவதும் பரவியது.