லிங்கபுராணம்

அப்போது, அந்த ஒரே பெரும்கடலில் நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் மறைந்துவிட்டது. அச்சமயம் ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள் உடைய பிரம்மா எழுந்தார். ஆயிரம் தலைகளும், பொன்னிறமும், அறிவுக்கு எட்டாதவனும் ஆன அந்தப் புருஷன், பிரம்மா என்றும் நாராயணன் என்றும் அழைக்கப்படுபவன், அந்த நீரில் உறங்கினார். பின்னர், சத்த்வ குணம் மிகுந்ததால் விழித்தெழுந்த அவர் வெறுமையான உலகத்தைப் பார்த்தார். அங்கு நாராயணனைப் பற்றிய இந்தச் ச்லோகம் ஓதப்படுகிறது: "நீரை 'நாரா' என்று அழைக்கப்படுவது நாங்கள் கேட்டுள்ளோம்; அந்த நீரை நிரப்பி, அதையே தன் உறைவிடமாகக் கொண்டதால் அவர் நாராயணன் என்றழைக்கப்படுகிறார்." நீரில் படுத்திருப்பதால் அவர் நாராயணன் எனப்பட்டார். அந்த நாராயணன், ஆயிரம் சதுர யுகங்கள் இரவு நேரத்தில் அங்கே தங்கினார். அந்த இரவின் முடிவில், அவர் பிரம்மாவின் வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, படைப்பை ஆரம்பிக்க எண்ணினார். பிரம்மாவாக நீரில் காற்றாகவும் செயல்பட்டார். மழைக்கால இரவில் ஒரு தீப்பிழம்பு போல், நீரில் மூழ்கிய பூமியை அவர் கண்டார். பூர்வக்காலங்களில் செய்ததைப் போல, தன் அறிவால் திசைதிரியாமல், அவர் மீண்டும் பூமியை உயர்த்தினார்; அந்த சமயம் அவர் ஒரு சூட்சும வடிவம் எடுத்தார். அந்த மகாத்மா, சுற்றிலும் நீரில் மூழ்கிய பூமியைப் பார்த்து, தெய்வீக வடிவம் ஒன்றை எண்ணினார்: "எந்த வடிவம் எடுத்தால் இந்தப் பூமியை உயர்த்த முடியும்? நீரில் விளையாட ஏற்றது என கரடி வடிவம் எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும்," என்று எண்ணினார். எல்லா உயிரினங்களாலும் வெல்ல முடியாத, வாக்கால் ஆன, பிரம்மம் என்று அறியப்படும் அவர், பாதாளத்திற்கு சென்று பூமியை எழுப்ப எண்ணினார். பிராணிகளின் அதிபதி, அந்த நீரில் மூழ்கிய பூமியை விரைவாக அணுகி, தன் புலியால் பிடித்து, நீரில் நுழைந்தார். ஆறுகள் கடல்களில் இருந்தன; தானங்கள் ஆறுகளில் இருந்தன; பூமி பாதாளத்தின் ஆழமான பகுதியில் இருந்தது. உலகங்களின் நலம் கருதி, அந்த ஆண்டவன் தன் புலியால் பூமியை உயர்த்தி, அவளைக் கரையில் கொண்டு வந்து, பழையபடி நிலைநிறுத்தினார். பூமியைத் தாங்கிய பிறகு, தன் உடலால் ஆதரித்து, மீண்டும் அவளை விடுத்தார். அந்த நேரத்தில், பூமி மீது பெரிய நீர்மூட்டம், பெரியப் படகு போல் நிலைத்திருந்தது. தன் உடலால் ஆதரித்ததால் பூமி மீண்டும் மூழ்கவில்லை; பின்னர், உலகை நிலைநிறுத்த விரும்பி, அந்த தேவன் பூமியை உயர்த்தி வைத்தார். பூமியின் பிரிவிற்காக, அம்புஜநேத்திரன் தன் மனதில் எண்ணினார்; பூமியை சமமாக்கி, மலையையும் அவள்மீது வைத்தார். படைப்பின் ஆரம்பத்தில், தாமச தீயால் அனைத்தும் எரியும்போது, அந்தப் பெரிய மலைகள் அந்த நெருப்பால் நொறுங்கின. பின்பு, அந்த ஒரே பெருகடலில் குளிரால், காற்றால் அவை ஒன்றாக அடிக்கப்பட்டன; அவை எங்கு போடப்பட்டனவோ, அங்கே அசையாமல் நிலைத்தன. அசையாததால் அவை "மலைகள்" (அசலா) என்று அழைக்கப்படுகின்றன; குவியலாக இருப்பதால் "சிலோச்சயா" என்றும் கூறப்படுகின்றன. பின்பு, அந்த மலைகள் கோடிக்கணக்கில் சிதறியபோது, விஸ்வகர்மா ஒவ்வொரு பிரளயத்திலும் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் பிரித்தார். பின்னர், இந்த பூமியை, அதன் கடல்கள், ஏழு தீவுகள், மலைகள், மற்றும் புவி முதலான நான்கு உலகுகளுடன் மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்தினார். இவ்வாறு உலகங்களை நிறுவிய பிறகு, சுயம்புவான பிரம்மா படைப்பை விரும்பி, பல உயிரினங்களை உருவாக்கினார். முன்னைய யுகங்களில் செய்தபடி, அவர் மனதில் எண்ணியபடியே படைப்பை உருவாக்கினார்; அவர் யோசித்தபடியே, திட்டமிட்டு அவை தோன்றின. அந்த சமயத்தில், புத்தியுடன் கூடவே, இருட்டால் ஆன ஒன்று தோன்றியது: அறியாமை, பெரிய மாயை, "தமஸ்" என்றும் "அந்தஸ்" என்றும் அழைக்கப்படுவது. இந்த அறியாமை, ஐந்து வகைகளுடன், மகாத்மாவிலிருந்து தோன்றியது; ஐந்து வடிவங்களில் நிலைக்கும் இந்த படைப்பு, தன்னிலை எண்ணிக்கொள்வோருக்கே உரியது. இது இருளால் மூடப்பட்டு, விதை முளையால் மூடப்படுவது போல் உள்ளும் புறமும் ஒளியில்லாது, செயலற்றதும் அறிவில்லாததும் ஆகும். அவர்களது புத்தி மறைக்கப்பட்டு, கருவிகள் துயரத்திற்கான காரணமாக இருப்பதால், இந்த மறைக்கப்பட்ட சுயத்துடன் உள்ள உயிரினங்கள் "மூலவிருக்ஷங்கள்" என அழைக்கப்படுகின்றன. முதல் படைப்பு இவ்வாறு பயனில்லாததாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மா, மனதில் திருப்தியில்லாமல், பிறிதொரு படைப்பை எண்ணினார். அவர் தியானித்தபோது, ஒரு குறுக்கே ஓடும் பிரவாகம் தோன்றியது; அதிலிருந்து குறுக்கே நகரும் உயிரினங்கள் தோன்றின, அதனால் அவை "கடகப் பிரவாகம்" என அழைக்கப்படுகின்றன. இவை, பசுக்களைத் தலைசிறப்பாகக் கொண்டு, வழிதவறிப் போகும் உயிரினங்கள் என்று அறியப்படுகின்றன. அவர் மேலும் தியானித்தபோது, சத்த்வ குணம் மிகுந்த படைப்பு தோன்றியது. மூன்றாவது படைப்பு மேலே செல்லும் பிரவாகம்; அது மேலே நிலைபெற்றது; மேலே செல்கிறது என்பதால் "உத்தான பிரவாகம்" எனப்படுகிறது. இவர்கள் ஆனந்தம், மகிழ்ச்சி நிறைந்தவர்கள்; உள்ளும் புறமும் ஒளியுடனும், "உத்தான பிரவாகம்" என அழைக்கப்படுகின்றனர். சத்த்வத்துடன் தோன்றியதால், "சத்த்வஜனிதர்கள்" என்றும், மூன்றாவது, மேலே செல்லும் பிரவாகம் "தேவபடைப்பு" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. உள்ளும் புறமும் ஒளியுடன், இவர்கள் "உத்தான பிரவாகம்" என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; இவர்கள் சந்தோஷமான ஆத்மாக்கள் என ஞானிகள் கூறுகின்றனர். இந்த உத்தான பிரவாக தேவர்கள் தோன்றியபோது, கருணைமிகு பிரம்மா மகிழ்ந்தார்; பின்னர் அவர் மற்றொரு படைப்பை எண்ணினார். அந்த ஆண்டவன், அதிபதி, மற்றொரு பயனுள்ள படைப்பை உருவாக்கினார்; பின்னர் அவர் சத்தியத்தில் மனதை செலுத்தி தியானித்தபோது, அது தோன்றியது. வெளிப்பட்ட ஒன்றிலிருந்து, பயனுள்ள படைப்பு, முன்னே செல்லும் பிரவாகம் தோன்றியது; முன்னே செல்கின்றன என்பதால் அவை "ப்ரவாஹ" என அழைக்கப்படுகின்றன. இவர்கள் ஒளியில் அதிகம், இருளும் கலந்துள்ளவர்கள், ராஜஸ் குணம் மேலோங்கியவை; ஆகவே, துயரமும், மீண்டும் மீண்டும் செயல்படும் இயல்பும் கொண்டவர்கள். மனிதர்கள், பயனுள்ளவர்கள், உள்ளும் புறமும் மறைக்கப்பட்டவர்கள்.