லிங்கபுராணம்

ஒவ்வொரு தன்மையும், ஒலியும், தொடும், உருவும், ருசியும், எல்லாம் மணம் என்ற தன்மையால் ஊடுருவப்பட்டன. அந்த மணத் தன்மையுடன் இணைந்து, அவை பூமிக்குள் நுழைந்தன. அதனால் பூமி ஐம்பெரும் தன்மைகள் கொண்டதாகவும், பஞ்சபூதங்களில் மிகக் குருதியானதாகவும் விளங்குகிறது. இந்த பூமியில் அமைதி, கொடுமை மற்றும் மயக்கம் ஆகிய வேறுபாடுகளும் நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன. இந்த ஐம்பெரும் தன்மைகள் ஒன்றோடொன்று ஊடுருவி, ஒருவரை ஒருவர் ஆதரிக்கின்றன. பூமிக்குள் அனைத்தும் அடங்கியுள்ளது; அதனைச் சுற்றி உலகங்கள், பரப்புகள், மலைகள் அனைத்தும் உள்ளன. இந்த வேறுபாடுகள் நம்முடைய அறிவுப்புலங்களால் உணரப்படுகின்றன; அவை நிலையானவை என்பதால் நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பின்வரும் படைப்பும் முன்பிருந்த தன்மையைப் பெறுகிறது. இந்த தன்மைகள் எங்கு இருக்கும் வரை, அவைகளுக்குரிய பண்புகள் அங்கும் தெரியும்; சிலர் தண்ணீரில் மணம் இருப்பதை உணர்ந்து, அதைத் தண்ணீருக்குரிய பண்பாகக் கூறுவர். ஆனால், உண்மையில் அந்த மணம் பூமிக்குரியது என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; அது தண்ணீர், காற்று ஆகியவற்றில் தோன்றுவது அவற்றுடன் ஏற்பட்ட தொடர்பினால் தான். இந்த ஏழு மகா பூதங்கள் ஒன்றோடொன்று கலந்து, தம்தம் பண்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றன. புருஷன் தலைமையிலானதும், அவ்யக்தத்தின் அருளாலும், இந்த மகா பூதங்கள், குறிப்பிட்ட வடிவங்களை அடைந்து, பிரம்மாண்டத்தை உருவாக்கின. அந்த முட்டை, தண்ணீரில் ஒரு புட்டி போல திடீரென்று தோன்றி, அந்த குறிப்பிட்ட பூதங்களிலிருந்து தோன்றியது; அது பரந்ததாகவும், தண்ணீரின் மேல் மிதப்பதாகவும் இருந்தது. அந்த முட்டையை வெளியிலிருந்து தண்ணீர் சூழ்ந்தது; அந்தத் தண்ணீர், முட்டையை விட பத்துமடங்கு பெரியது. தண்ணீரை வெளியிலிருந்து, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய தீ சூழ்ந்தது. அதனைத் தீயை வெளியிலிருந்து, அதைவிட பத்துமடங்கு பெரிய காற்று சூழ்ந்தது. காற்றை வெளியிலிருந்து, அதைவிட பத்துமடங்கு பெரிய ஆகாயம் சூழ்ந்தது. காற்றை ஆகாயம் சூழ்ந்துள்ளதுபோல், ஆகாயத்தை பூதத் தத்துவம் சூழ்ந்துள்ளது; பூதத் தத்துவத்தை மகா தத்துவம் சூழ்ந்துள்ளது; மகா தத்துவத்தை அவ்யக்தம் சூழ்ந்துள்ளது. அந்த முட்டையின் மேல் பாகத்தில் சர்வன் உறைகிறார்; நீரில் பவா, நெருப்பில் புனித ருத்ரன், காற்றில் உக்ரன் உறைவதாக நினைவில் வைக்கப்படுகிறது. பூமிக்குள் பீமன் இருக்கிறார்; அகந்தையில் மகேசுவரர், புத்தியில் புனித ஈசன்—இவ்விடமெல்லாம் பரமாத்மா திகழ்கிறார். இந்த ஏழு இயற்கை மூடுகளால் அந்த முட்டை மூடப்பட்டுள்ளது; இவை ஒன்றோடொன்று மூடி, எட்டு தத்துவங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. படைப்பின் போது, இவ்வாறு நிலைத்து, இவை ஒன்றையொன்று உண்டுவிடுகின்றன; ஒருவரை ஒருவர் உருவாக்கி, ஆதரிக்கின்றன. ஆதரிப்பதும், ஆதரிக்கப்படுவதும் என்ற உறவிலே, இவை மாற்றங்களுடன் இருக்கின்றன; அவ்யக்தத்தைத் தாண்டி இருக்கும் பரம மகேசுவரன் தான் அந்த முட்டையின் மூலமாக இருக்கிறார்; அந்த முட்டை அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றுகிறது. அந்த முட்டையிலிருந்து, அந்த இறைவன் தான் பிறந்தார்; சூரியனைப்போல் பிரகாசிக்கும் புருஷன். அவருள், படைப்பிற்கான எல்லா கருவிகளும் அவருடைய சித்தத்தால் முழுமையாக நிறுவப்பட்டன. அவரே முதற்கால உடலோடு பிறந்த புருஷன்; அவருடைய இடப்பக்கம் விஷ்ணு தோன்றினார்; எல்லா தேவராலும் வணங்கப்படுபவர். அந்த பரமாத்மாவின் சித்தத்திலிருந்து லக்ஷ்மி தேவி பிறந்தார்; வலப்பக்கத்தில் இருந்து பிரம்மா, உலகுக்குத் தெய்வமாகிய சரஸ்வதியுடன் தோன்றினார். அந்த முட்டைக்குள் இந்த உலகங்கள், இந்த பிரபஞ்சம் முழுதும் அடங்கியுள்ளது; சந்திரன், சூரியன், அவர்களுடைய நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், காற்று ஆகியவையும் அதில் உள்ளன. உலகம் மற்றும் உலகமல்லாதவை கூட, ஒரு அளவுக்கு அந்த முட்டைக்குள் அடங்கியுள்ளன; படைப்பின் போது நான் கூறிய அனைத்தும், அப்படியே உள்ளது, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! இந்தக் காலம், பரமாத்மாவின் பகலாகக் கருதப்பட வேண்டும்; அந்த பரமனுடைய இரவும் அதே அளவுக்கு இருக்கும். கை இல்லாதவனுடைய படைப்பும், இரவும், பிரளயமாகக் கூறப்படுகின்றன; ஆனால், கை இல்லாதவனுக்கு இரவும், பிரளயமும் இல்லை என்பதை அறிய வேண்டும். உலகங்களுக்காக, அறிவுப்புலங்கள், அவற்றின் பொருள்கள் மற்றும் ஐம்பெரும் பூதங்கள் குறித்து உவமையாக விளக்கம் அளிக்கப்படுகிறது. எனவே, எல்லா உயிரினங்களும், புத்தியும், தேவதைகளும் கை இல்லாதவனாகவே பரம ஞானியான இறைவனில் நிலைபெற்றுள்ளன. பிரபஞ்சம் தோன்றும் போது, இரவு முடிவில், இவை அனைத்தும் தங்களது இயல்பில் நிலைத்து, வெளிப்பாடும் அதன் மாற்றங்களும் களைவதன் போது, அவற்றுள் லயமாகி விடுகின்றன. பிரதானமும் புருஷனும் தங்களது இயல்பின்படி, இருள், சத்துவம், ரஜஸ் ஆகிய குணங்களுடன் சம நிலையில் நிலைபெறுகின்றன. அவை ஒன்றோடொன்று ஊடுருவி, கலந்து, குணங்கள் சமமாகும் போது ஒன்றாக இணைந்து விடுகின்றன; குணங்களில் வேறுபாடு ஏற்பட்டால் படைப்பு நிகழ்கிறது. எப்படி எள்ளில் எண்ணெயும், பாலில் நெய்யும் இருக்கின்றனவோ, அதுபோல் இந்த உலகம் இருள், சத்துவம், ரஜஸ் ஆகியவற்றில் சத்துவத்தைத் தொடர்ந்து செல்கிறது. முழு இரவிலும், பரம மகேஸ்வரி, அந்த பரமி, ப்ரக்ருதியிலிருந்து, யோகத்தால், வணங்கப்பட்டவளாக, வாயிலிருந்து தோன்றுகிறாள். பரமாத்மா, பரம யோகத்தால், பிரதானத்தையும் புருஷனையும் கலக்கி, அவற்றுள் நுழைந்து மகேஸ்வரனாக ஆனார். அந்த மகேஸ்வரனிலிருந்து, உலகத்தின் இறைவனாகிய மூன்று தெய்வங்கள் பிறந்தன; அவை சாஷ்வதமும், பரமமும், மர்மமானதும், அனைத்து உயிரினங்களையும் உடையவையாகும். இந்த மூன்று தெய்வங்கள், மூன்று குணங்களும், மூன்று உலகங்களும், மூன்று அக்னிகளும் ஆகும். இவை ஒன்றோடொன்று சார்ந்தும், பரஸ்பரம் பாசத்துடனும், தொடர்புடன், ஒன்றையொன்று ஆதரித்தும் இருக்கின்றன. இவை இருவராக இணைந்து, ஒன்றையொன்று ஆதரித்து, ஒரு கணம் கூட பிரியாமல், ஒருவரை ஒருவர் விட்டு விலகுவதில்லை. பரமாத்மா உயர்ந்த தெய்வம்; விஷ்ணு மகானைத் தாண்டி இருக்கிறார்; பிரம்மா, ரஜோ குணத்துடன், படைப்பின் ஆரம்பத்தில் செயல்படுகிறார். அந்த பரமன் தான் புருஷன் என அறியப்படுகிறார்; ப்ரக்ருதி பரமி என நினைவில் வைக்கப்படுகிறாள். அவள் மகேஸ்வரனால் வழிநடத்தப்பட்டு, எல்லா விதத்திலும் கலக்கப்படும்போது செயல்படுகிறாள்; அந்த மகான் அவளுக்குள் நுழைந்து நீண்ட நாட்கள் தங்கி, அவளே வளத்தின் தளமாகி விடுகிறாள். பிரதானத்தின் குணங்களில் சமநிலை இல்லாமை காரணமாக படைப்புக்கான காலம் தொடங்குகிறது; ஈசனால் வழிநடத்தப்படுவதற்கு முன், அது உண்டு, இல்லை என்ற இரு நிலைகளிலும் இருக்கிறது. காரணம்-விளைவுகளில் வல்ல ருத்ரன் முதலில் தோன்றினார்; அவருக்கு ஒப்பான பிரகாசமும் ஞானமும் யாருக்கும் இல்லை; அவர் வெளிப்படாதவர், ஆனாலும் ஒளி வீசுபவர்.