லிங்கபுராணம்

அந்த நிலைமையில், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமான பஞ்சபூதங்களின் உருவாக்கம் நிகழ்ந்தது. ஒவ்வொரு தன்மாத்திரையிலும் அதன் சொந்த நுண்ணிய குணம் இருந்தது; பூமிக்கு மணம், நீருக்கு ருசி, அக்னிக்கு ரூபம், வாயுவுக்கு ஸ்பரிசம், ஆகாயத்திற்கு சப்தம் என அவை அறியப்பட்டன. இவை வேறுபாடின்றி "அவேத" என அழைக்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் அவற்றில் அமைதி, உக்கிரம், மயக்கம் ஆகிய மூன்று நிலைகள் காணப்படுகின்றன. இந்த நுண்மத் தன்மாத்திரைகள், சத்த்வ குணம் மிகுந்த வைகாரிக அஹங்காரத்திலிருந்து ஒன்றோடொன்று உதவி செய்து தோன்றின. அதிலிருந்து ஒரே சமயத்தில் ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள் மற்றும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் தோன்றின. இந்த உறுப்புகள் கருவிகள் போல் செயல்பட்டன; அவற்றை பத்து வைகாரிக தேவர்கள் ஆண்டனர். பதினொன்றாவது உறுப்பாக இருமைத் தன்மை கொண்ட மனம் தோன்றியது. காது, தோல், கண்கள், நாக்கு, மூக்கு ஆகிய ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஒவ்வொன்றும் சப்தம் முதலியவற்றை அறிந்து கொள்ளும் அறிவுடன் கூடியவை. கால்கள், குடல், பிறப்புறுப்பு, கைகள், வாக்கு ஆகிய ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் நகர்வு, கழிவு, இன்பம், கைப்பணி, பேச்சு என்பவற்றைச் செய்கின்றன. ஆகாயம் சப்தம் என்ற ஒரே குணத்தால் நிரம்பியிருந்தது; அதில் ஸ்பரிசம் புகுந்ததும், வாயு இரட்டை குணங்களுடன் தோன்றியது. அதுபோல் ரூபம் புகுந்ததும், அக்னி மூன்று குணங்களுடன் உருவானது. பின்னர் ருசி சேர்ந்ததால், நீர் நான்கு குணங்களுடன் விளங்கியது. இறுதியாக மணம் புகுந்ததால், பூமி ஐந்து குணங்களுடன் மிகத் திடமானதாக ஆனது. இவ்வாறு, ஒவ்வொரு தன்மாத்திரையும் மற்றவற்றுடன் கலந்து, ஒன்றை ஒன்று ஆதரித்து, பூமிக்குள் எல்லாம் அடங்கியது; உலகங்கள், லோகங்கள், மலைகள் அனைத்தும் பூமிக்குள் சூழப்பட்டன. இந்த வேறுபாடுகள் புலன்களால் அறியப்பட்டு, ஒவ்வொரு உருவாக்கமும் முன் வந்த தன்மையின் குணத்தைக் கடைப்பிடித்தது. இவை ஒன்றோடொன்று கலந்து, சிலர் நீரிலும் வாசனை உணரலாம்; ஆனால் வாசனை என்பது உண்மையில் பூமியின் தன்மை என அறியப்பட வேண்டும். ஏழு மகாபூதங்கள் ஒன்றோடொன்று கலந்து, தம் குணங்களை பகிர்ந்துகொள்கின்றன. புருஷன் ஆட்சி புரிவதால், அவ்விதம் உருவான இந்த மகாபூதங்கள், அவற்றின் தனிப்பட்ட வடிவில் முடிவடைந்து, பிரமாண்ட முட்டையை (அண்டம்) உருவாக்கின. அந்த முட்டை, தண்ணீரில் ஒரு குமிழி போல் ஒரே நேரத்தில் தோன்றியது; அது பெரிதாக நீரில் மிதந்தது. அந்த முட்டையை சுற்றி, அதன் அளவுக்கு பத்து மடங்கு நீர் சூழ்ந்தது; நீரை பத்து மடங்கு அதிகமான அக்னி சுற்றியது. அதன் வெளியே பத்து மடங்கு அதிகமான வாயு, அதைத்தான் மீண்டும் பத்து மடங்கு ஆகாயம் சூழ்ந்தது. வாயுவை ஆகாயம் சுற்றியது; ஆகாயத்தை பூததத்துவம் சுற்றியது; பூததத்துவத்தை மகத்துவம் சுற்றியது; மகத்துவத்தை அவ்யாக்தம் சுற்றியது. இந்த அண்டத்தின் பல பகுதிகளில், சர்வன் முட்டையின் உச்சியில், பவன்நீர் பகுதியில், ருத்ரன் அக்னியில், உக்ரன் வாயுவில் இருப்பதாக நினைவுகூரப்படுகிறது. பூமியில் பீமன், அஹங்காரத்தில் மஹேஸ்வரன், புத்தியில் ஈசன் – எங்கும் பரபரமான அந்த பரமபிரான் திகழ்கிறார். ஏழு இயற்கை மூடுபட்டைகளால் அந்த முட்டை சூழப்பட்டுள்ளது; அவை ஒன்றை ஒன்று மூடி, எட்டு தத்துவங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. படைப்பு நேரத்தில் அவை ஒன்றை ஒன்று உண்டுகொள்கின்றன; ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றி, ஒன்றை ஒன்று ஆதரிக்கின்றன. ஆதரவு மற்றும் ஆதரிக்கப்படுவது என்ற உறவிலே, இவை மாற்றப்பட்ட நிலையில் தங்குகின்றன; அவ்யாக்தத்தின் அப்பால் உள்ள பரம மஹேஸ்வரன் தான், அவ்யாக்தத்திலிருந்து அண்டம் தோன்றும் காரணம். அந்த அண்டத்திலிருந்து, அந்த இறைவனே – சூரியனைப் போல பிரகாசமுடன் – புருஷராக பிறந்தார்; அவரிடம் செயற்கருவிகள் தானாகவே நிலைபெற்றன. அவர் முதல் உருவான ஜீவன் – புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; அவரது இடப்பக்கம் விஷ்ணுவாக, தேவகணங்கள் அனைவராலும் போற்றப்படுபவராக தோன்றினார். பரமபிரானின் சிந்தனையிலிருந்து லக்ஷ்மி தேவி பிறந்தார்; வலப்பக்கத்தில் உலகாசிரியர் பிரம்மா மற்றும் சரஸ்வதி தோன்றினர். அந்த அண்டத்துக்குள் இந்த உலகங்கள், இந்த முழு பிரபஞ்சமும், சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், காற்று ஆகியவை அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன. உலகம் மற்றும் அவுலகம் எனும் இரண்டும், படைப்பு நேரத்தில் நான் விவரித்தபடி, அந்த அண்டத்துக்குள் அடங்கியுள்ளன. இந்த காலம் பரமபரனுடைய ஒரு பகல் என அறியப்பட வேண்டும்; அவ்வளவு நீளமான இரவு, அவருடைய இரவாகும். கைகளில்லாத படைப்பும் இரவும் "பிரளயம்" என அழைக்கப்படுகின்றன; ஆனால் அந்த கைகளில்லாதவனுக்குக் காலம், இரவு, பிரளயம் எதுவும் இல்லை என்பதை அறிய வேண்டும். உலகங்களுக்காக, புலன்கள், அவற்றின் பொருட்கள், பஞ்சபூதங்கள் குறித்து உவமை விளக்கம் வழங்கப்படுகிறது. ஆகவே, எல்லா உயிரினங்களும், புத்தியும், தேவதைகளும், கைகளின்றி, அந்த பரமஞானியிடம் நிலைபெற்றுள்ளன. பிரபஞ்சம் தோன்றும் போது, இரவு முடிவில், அவை அனைத்தும் தம் இயல்பில் நிலைத்து, வெளிப்படையாகும் எல்லாம் மறைந்துவிடும். பிரதானமும் புருஷனும் தம் இயல்பில், இருள், சத்துவம், ரஜஸ் ஆகிய குணங்களுடன் சமநிலையுடன் இருக்கின்றன. அவை ஒன்றோடொன்று கலந்து, குணங்கள் சமம் ஆனபோது ஒன்றாகக் கலக்கின்றன; வேறுபாடு ஏற்பட்டால் படைப்பு நிகழ்கிறது. எள்ளில் எண்ணெய், பாலில் நெய் இருக்கும் போல், உலகம் சத்துவம், தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து இயங்குகிறது. முழு இரவும் பரம மாஹேஸ்வரியை ஆராதித்தபின், அந்த பரமி, யோக்யனின் வாயிலாக, ப்ரக்ருதியிலிருந்து பிறக்கிறார்.