லிங்கபுராணம்

அறிவின் தோற்றம் அறிவால் உண்டாகிறது என்று முனிவர்கள் கூறுகின்றனர். அந்த அறிவின் ஆதாரம், எல்லாம் அறிந்த பரமாத்மா, எல்லாக் குணங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் ஈஸ்வரன் தான். கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் பிற காரணங்களால், அந்த பரம்பொருளை ஞானிகள் "ஈஸ்வரன்" என்று அழைக்கின்றனர். இந்த உலகத்தின் உண்மை இயல்பை அறிந்தவர்கள், தெய்வீக பக்தியில் நிலைத்திருப்பவர்கள், அந்த உன்னதமான, எல்லாவற்றிற்கும் மேலான தத்துவத்தை பலவிதமான சொற்களில் விளக்கியுள்ளனர். உலகம் தோன்றும் ஆர்வத்தால் உந்தப்பட்ட மஹத் தத்துவம், படைப்பை உருவாக்குகிறது. இதில் இரண்டு முக்கிய செயல்கள் உண்டு—ஒரு நோக்கம் (சங்கல்பம்) மற்றும் உறுதி (அத்யவஸாயம்). மூன்று குணங்களில் ரஜஸ் குணம் மேலோங்கும் போது, அகம்பாவம் (அஹங்காரம்) தோன்றுகிறது. இது மஹத் தத்துவத்தால் சூழப்பட்டு, வெளிப்பட்ட பொருட்களை (பஞ்சபூதங்களை) படைக்கும் செயலுக்கு துவக்கம் அளிக்கிறது. அதே அகம்பாவத்தில் தமஸ் குணம் மேலோங்கும் போது, அதிலிருந்து சூட்சுமமான பொருட்கள் தோன்றுகின்றன. இது இருளாகும் தன்மையை உடையது என்று கூறப்படுகிறது. பஞ்சபூதங்களின் தோற்றம் இவ்வாறு நிகழ்கிறது: முதலில், அந்த சூட்சுமத் தன்மையில் "ஒலி" மட்டும் தோன்றுகிறது. அதிலிருந்து, ஒலியைச் சிந்திக்கும் "ஆகாயம்" உருவாகிறது. ஆகாயத்தின் தன்மை ஒலி மட்டுமே. ஆகாயம் மாற்றம் அடைந்து, "வாயு" உருவாகிறது; இதன் தன்மை "தொட்டு உணர்தல்" ஆகும், அதுவும் ஒலியுடன் இணைந்தது. வாயுவில் இருந்து "தீ" (அக்னி) தோன்றுகிறது; இதன் தன்மை உருவம். தீ, மாற்றம் அடைந்து, "ருசி" (சுவை) மட்டும் உருவாகிறது; அதிலிருந்து "நீர்" (அபம்) தோன்றுகிறது, இதில் எல்லா சுவைகளும் உள்ளன. நீரின் தன்மை சுவை மட்டுமே; ஆனாலும், தீயின் உருவம் அதைச் சூழ்கிறது. நீர் மாற்றம் அடைந்து, "வாசனை" (கந்தம்) மட்டும் உருவாகிறது. அதிலிருந்து "பூமி" (பிரிதிவி) தோன்றுகிறது, அதன் தன்மை வாசனை. இவ்வாறு ஒவ்வொரு பூதத்திலும் அதன் சூட்சுமக் குணம் உள்ளது, அதனால் அதன் தன்மை அறியப்படுகிறது. இவை வேறுபாடின்றி ஒன்றோடொன்று கலந்து இருப்பதால், அவை "அவேத" என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அமைதி, கொந்தளிப்பு, மயக்கம் என்ற மூன்று தன்மைகளால், அவை மீண்டும் "அவேத" எனப்படும். இந்த சூட்சுமப் பொருட்களின் படைப்பு, சத்துவம் மேலோங்கும் "வைகாரிக அகங்காரம்" என்பதிலிருந்து, ஒன்றுக்கொன்று உதவியாக தோன்றுகிறது. அந்த வைகாரிக அகங்காரத்திலிருந்து, ஐந்துபுலன்கள் (ஞானேந்திரியங்கள்) மற்றும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் ஒரே நேரத்தில் தோன்றுகின்றன. இந்த புலன்கள் கருவிகள்; அவற்றை ஒவ்வொன்றும் வைகாரிக தெய்வங்கள் ஆட்சி செய்கின்றனர். பதினொன்றாவது கருவி மனம்; இது இரட்டை இயல்புடையது. காது, தோல், கண்கள், நாக்கு, மூக்கு—இவை ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஒலி முதலியவற்றை உணர்வதற்காக. கால்கள், மலத்வாரம், பால்யாங்கம், கைகள், வாக்கு—இவை ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள்; நடக்குதல், கழித்தல், இன்பம், செய்கை, பேசுதல் ஆகியவை அவற்றின் செயல்கள். ஆகாயம் ஒலி மட்டுமே கொண்டது; அதில் தொட்டு உணர்தல் புகுந்தது. அவ்வாறு, வாயுவில் ஒலி, தொட்டு உணர்தல் இரண்டும் சேர்ந்தன. அதேபோல், உருவம் புகுந்ததும், தீயில் ஒலி, தொட்டு, உருவம் ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்தன. அதனுடன் சுவை சேர்ந்ததும், நீரில் ஒலி, தொட்டு, உருவம், சுவை ஆகிய நான்கு குணங்கள் சேர்ந்தன. வாசனை சேர்ந்ததும், பூமியில் ஒலி, தொட்டு, உருவம், சுவை, வாசனை ஆகிய ஐந்து குணங்களும் சேர்ந்தன. இவ்வாறு பூமி, பஞ்சபூதங்களில் மிகவும்கடுமையானது. இவை ஒன்றோடொன்று கலந்துள்ளதால், எல்லாவற்றிலும் மற்றவை உள்ளன. பூமிக்குள் அனைத்தும் உள்ளது—உலகங்கள், உலகங்கள், மலைகள் அனைத்தும் அதில் அடங்கியுள்ளன. புலன்கள் மூலம் இவை வேறுபடுத்திக் கொள்ளப்படுகின்றன; ஒவ்வொரு படைப்பும் முன்னையது தன்மையைப் பெறுகிறது. இவை இருக்கும் வரை, அவற்றின் குணங்களைப் பற்றி மக்கள் கருத்து கொள்கின்றனர். சிலர் நீரில் வாசனை உணர்ந்து, அது நீரின் தன்மை எனக் கூறுவர். ஆனால், உண்மையில் வாசனை பூமிக்குரியது; ஆனால் நீர், காற்று ஆகியவை பூமியுடன் கலந்திருப்பதால் அந்த குணம் அவற்றிலும் தெரிகிறது. இவ்வாறு ஏழு மஹாபூதங்கள் ஒன்றோடொன்று கலந்துள்ளதால், அவை ஒருவரின் தன்மையை மற்றொருவர் பகிர்கின்றன. புருஷன் ஆட்சி செய்வதாலும், அவ்யக்தத்தின் அருளாலும், இந்த மஹாபூதங்கள், குறிப்பிட்ட வடிவங்களை எடுத்து, பிரம்மாண்டத்தை (அண்டம்) உருவாக்குகின்றன. அந்த அண்டம், நீரில் ஒரு குமிழி போல, உடனே தோன்றுகிறது; அது பெரிதாக நீரில் மிதந்து கிடக்கிறது. அண்டத்தின் வெளியே, அதற்கு பத்துமடங்கு நீர் சூழ்ந்துள்ளது; அந்த நீருக்கு பத்துமடங்கு தீ சுற்றி உள்ளது. தீக்கு பத்துமடங்கு வாயு சூழ்ந்துள்ளது; வாயுவுக்கு பத்துமடங்கு ஆகாயம் சுற்றி உள்ளது. வாயுவை ஆகாயம் சூழ்ந்துள்ளது; ஆகாயத்தை பூததத்துவம் சூழ்கிறது; பூததத்துவத்தை மஹத் தத்துவம் சூழ்கிறது; அதை அவ்யக்தம் சூழ்கிறது. இந்த அண்டத்தின் தலைப்பகுதியில் சர்வன் உறைகிறார்; நீரில் பவனும், தீயில் புணிதரான ருத்ரனும், வாயுவில் உக்ரனும் நினைவில் வைக்கப்படுகிறார். பூமியின் மத்தியில் பீமன், அகங்காரத்தில் மகேஸ்வரன், புத்தியில் ஈசன்—இவ்வாறு எங்கும் பரமாத்மா உறைகிறார். இவ்வாறு ஏழு இயற்கை மூடுபடலங்கள், அந்த அண்டத்தை மூடி இருக்கின்றன; அவை ஒன்றை ஒன்று மூடி, எட்டு தத்துவங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. படைப்பின் போது, இவை ஒன்றை ஒன்று உடைந்து, ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றி, ஒன்றை ஒன்று ஆதரிக்கின்றன. ஆதரவு மற்றும் ஆதரிக்கப்படுவது என்ற உறவில், இவை மாற்றங்களை அடைந்து, பரஸ்பரம் சார்ந்துள்ளன. அவ்யக்தத்தைத் தாண்டி இருக்கும் பரம மகேஸ்வரன், அந்த அண்டத்தின் மூல காரணம். அந்த அண்டத்திலிருந்து, அந்த இறைவனே, சூரியனைப் போல பிரகாசமாய், புருஷராக பிறந்தார்; அவருடைய சித்தத்தினால், படைப்பிற்கான எல்லா உபகரணங்களும் அவனில் நிரம்பியுள்ளன. அவரே முதல் உருவமடைந்த ஜீவன்; அவருடைய இடப்பக்கத்தில் இருந்து, தேவர்கள் அனைவராலும் வணங்கப்படும் விஷ்ணு தோன்றினார். அந்த பரமாத்மாவின் சித்தத்திலிருந்து, லக்ஷ்மி தேவி பிறந்தார்; வலப்பக்கத்தில் இருந்து, உலகுக்குத் தெய்வீக ஞானம் அளிக்கும் பிரம்மா மற்றும் சரஸ்வதி தோன்றினர். அந்த அண்டத்திற்குள் இந்த உலகங்கள், இந்த முழு பிரபஞ்சம், சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், மற்றும் காற்று அனைத்தும் உள்ளன.