லிங்கபுராணம்

அப்போது, ஹலாயுதனின் (பலராமரின்) துணையுடன், அவர் அசுரர்களை வீழ்த்தினார்; அதுபோல், போர்க்களத்தில் தீய அரசர்களையும் எளிதாக அழித்தார். பிறகு, தெய்வீக வரப்பிரசாதத்தால் பிறந்திருந்த அசுரர்களில் முதன்மையான நரகாசுரனை, உர்த்வசக்கிரர் என்ற மகாத்மா பிராமணரின் வரத்தினால், அவர் வதம் செய்தார். இந்தப் பராக்கிரமசாலி, ஒப்பற்ற வீரர், பதினாறாயிரத்திற்கும் அதிகமான யுவதிகளை தனது அனுபவத்திற்காக எடுத்துக்கொண்டார். ஒரு சாபத்தின் காரணம் காட்டி, பிராமணர்களின் வம்சத்தையும் அழித்தார்; அந்த குடும்பத்தை அழித்த பிறகு, அச்யுதன் ப்ரபாசா என்ற இடத்தில் தங்கி இருந்தார். அதன் பின்னர், நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக, முதுமை எனும் துயரை நீக்குவோன் ஆன கிருஷ்ணர், துவாரகையில் வாழ்ந்தார். அந்தக் காலத்தில், விஷ்வாமித்ரர், கண்வர், நாரதர் ஆகிய முனிவர்களால் பிண்டாரகத்தில் வழங்கப்பட்ட சாபம் தொடர்பாக, துர்வாசர் முனிவரின் வார்த்தைகளை கிருஷ்ணர் காப்பாற்றினார். பின்னர், ஜரா எனும் வேடனின் அம்பை ஒரு காரணமாகக் கொண்டு, தன் மனித ரூபத்தை விட்டுக்கொடுத்து, வேடனுக்கு அருள்புரிந்து, கிருஷ்ணர் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார். அஷ்டாவக்ர முனிவரின் சாபத்தால், ஞானமிக்க கிருஷ்ணரின் எல்லா மனைவிகளும், மாயையின் சக்தியால் திருடர்களால் பறிக்கப்பட்டனர். அதேபோல், பலபத்ரரும் துறவறம் மேற்கொண்டு, பாம்பாகி விலகினார்; கிருஷ்ணரின் மனைவிகள், ருக்மிணி முதலாக, அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும், அக்னியுடன் கூடி, தீயில் பிரவேசித்தனர்; அதுபோல, புண்யமான செயல்கள் கொண்ட பலபத்ரருடன் தேவியான ரேவதி, தீயில் பிரவேசித்தார். பிராமணர்களும் தீயில் பிரவேசித்தனர்; ரேவதி, தன் கணவரின் பாதையை அடைந்தார். ஹரியின் (கிருஷ்ணரின்) இறுதிக் கிரியைகளைச் செய்து முடித்தார் பர்த்தன்—அதாவது அர்ஜுனன்—அதிக பராக்கிரமம் கொண்டவர். இதேபோல, ராமருக்கும் மற்றவர்களுக்கும், மற்றும் வ்ருஷ்ணி குலத்தாருக்கும், அர்ஜுனன் வேர்கள், கிழங்குகள், பழங்கள் கொண்டு பிண்டம் சமர்ப்பித்தார். பொருட்கள் இல்லாத காரணத்தால், அர்ஜுனன் தானும் தன் சகோதரர்களுடன் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார். இவ்வாறு, குறைந்த சொற்களில், பாவமில்லாத கிருஷ்ணரின் சரித்திரம் கூறப்பட்டது. இந்த மகாத்மாவான கிருஷ்ணரின் அவதாரமும், லயமும், அவருடைய சுய இச்சையினால் மட்டுமே நிகழ்வதாகும். இது சோம வம்ச அரசர்களின் வரலாறு, ஓய்ந்துவிட்டவரே! இந்த வரலாற்றை யார் ஓதி, கேட்டும், பிராமணர்களை கேட்டும் வைத்தாலும், அவர்கள் நிச்சயம் வைஷ்ணவரின் உலகை அடைவார்கள்; இதில் சந்தேகமே இல்லை. அப்போது, ஒருவர் சூதரிடம், "நீ ஆதிகால சிருஷ்டியை சுட்டிக்காட்டினாய்; ஆனால் அதை விரிவாகக் கூறவில்லை. இப்போது, நீ அதை விரிவாகக் கூற வேண்டும், தர்மசாலியாய்!" என்று கேட்டார். மகேஷ்வரன், அந்த பரம தேவன், ப்ரகிருதி மற்றும் புருஷன் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவனாக நிறுவப்பட்டுள்ளார். அவர் தேவன், பரமாத்மா, முனிவர்களின் தலைவன். அந்த ஆண்டவரிடமிருந்து, வெளிப்படாதது தோன்றியது; அது பரம காரணம்—அதை ப்ரதானம், ப்ரகிருதி என்பதாக யதார்த்தத்தை ஆராயும் முனிவர்கள் கூறுகின்றனர். அது வாசனை, நிறம், சுவை, ஒலி, தொடுதல் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகியதாய், வயது இலாதது, நிலையானது, அழிவில்லாதது, சாச்வதம், தன் சொந்த இயல்பில் நிலை கொண்டது. அது உலகின் கருவாக, மகா தத்துவமாக, பரம, சாச்வதமான ப்ரஹ்மமாகும்; எல்லா உயிர்களும் அதன் வடிவாக, ஆண்டவரின் கட்டளையால் இயக்கப்படுகிறது. அதற்கு ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லை; அது பிறக்காதது, சூட்சுமமானது, மூன்று குணங்களைக் கொண்டது, ஆதாரமும் அழிவில்லாததும்; அது வெளிப்படாதது, அறிய முடியாதது, ப்ரஹ்மாவின் ஆரம்பத்தில் இருந்தது. அதுவே அனைத்தையும் தானாகவே நிரப்பியது; இது சிவனின் சித்தத்தால் நிகழ்ந்தது. குணங்கள் சமநிலையிலிருந்த அந்த பகிராத, இருளால் நிரம்பிய நிலையில், எல்லாம் அதில் ஒன்றாக இருந்தது. பிறகு, சிருஷ்டிக்கான வேளையில், ப்ரதானத்திலிருந்து—க்ஷேத்ரஜ்ஞனின் (அறிவாளி) ஆட்சி கீழ்—குணங்கள் செயலில் ஈடுபட்டதால், மகத் தத்துவம் வெளிப்பட்டது. அந்த மகத் தத்துவம், சூட்சுமமானதும், வெளிப்படாததாலும் சூழப்பட்டதும், சத்வ குணம் அதிகமானதும், முதலில் "அஸ்தி" எனும் இருப்பை வெளிப்படுத்தியது. மனம் மற்றும் மகத் தத்துவம் ஒன்றாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும்; அதுவே அதன் காரணமாக நினைவில் வைக்கப்படுகிறது. அந்த சூட்சுமமான "லிங்கம்" (அடையாளம்), க்ஷேத்ரஜ்ஞனின் ஆட்சி கீழ் தோன்றியது. தர்மம் முதலிய வடிவங்கள், உலகின் சத்தியத்துக்கான காரணிகள், மகத் தத்துவம் சிருஷ்டியை உண்டாக்குகிறது—சிருஷ்டிக்கான ஆசையால் உந்தப்பட்டு. மனம், மகத் தத்துவம், புத்தி, ப்ரஹ்மா, முன்னோடி அறிவு, புகழ், ஐச்வரியம், ஞானம், சித்தி, நினைவு, அறிவு மற்றும் உலகின் ஆண்டவன்—இவை எல்லாம் அவன் என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது. எல்லா உயிரினங்களின் செயல்கள் மற்றும் அதன் பலன்களை நினைத்து, அதன் சூட்சுமத்தால் வேறுபட்டது; அதனால் அதை "மனம்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. அவர் தத்துவங்களில் முதன்மையானவர், பரப்பளவில் மிகப்பெரியவர், குறிப்பிட்ட குணங்களைவிட உயர்ந்தவர் என்பதால், அவரை "மஹான்" என்று அழைக்கின்றனர். அவர் மதிப்பையும், வேறுபாடுகளையும், பிரிவுகளையும் உணர்கிறார்; ஆனந்த அனுபவத்துடன் ஆட்பட்டிருப்பதால், இதை "மதி" என்றும் அழைக்கின்றனர். பெருமையாலும் விரிவடையும் ஆற்றலாலும், அனைத்து உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாகவும் இருப்பதால், அவரை "பிரம்மா" என்றும் அழைக்கின்றனர். எல்லா தேவர்களையும் அவரவர் சுரூபத்திற்கு கொண்டு செல்வதால், அவரை "பூரி" என்றும் அழைக்கின்றனர். இங்கு, அந்த புருஷன் எல்லா உயிர்களையும் அறிகிறார்; மேலும், அவர் அறிவை ஏற்படுத்துவதால், அவரை "புத்தி" என்றும் அழைக்கின்றனர். அறிவும், அனுபவத்தின் பலன்களும் அவரிடமிருந்து தோன்றுவதால், அறிவில் இன்பம் நிலைபெறுவதால், அவரை "க்யாதி" என்றும் அழைக்கின்றனர். அவர் ஞானம் முதலிய குணங்களால் பலவகையில் அறியப்படுவதால், "மஹத்" என்றும் "க்யாதி" என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அந்த பெரிய ஆத்மா அனைத்தையும் நேரடியாக அறிகிறான் என்பதால், "ஈஸ்வரன்" என்றும், அறிவுடன் இருப்பதால் "ப்ரஜ்ஞா" என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் ஞானம் முதலிய வடிவங்களையும், பலவிதமான கர்மபலன்களையும் அனுபவத்திற்காக சேர்ப்பதால், அவரை "சித்தி" என்றும் அழைக்கின்றனர். கடந்த, நிகழ்கால, எதிர்காலச் செயல்களை நினைவில் வைத்திருப்பதால், அவரை "ஸ்ம்ருதி" என்றும் அழைக்கின்றனர். அவர் முழுமையான ஞானத்தையும், உச்சமான பெருமையையும் அடைவதால், அறிந்தவனும், அறிவும் இரண்டும் "சம்வித்" (அறிவு) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவர் எங்கும் இருப்பதால், எல்லாவற்றையும் தன்னுள் காண்பதால், முனிவர்கள் அவரை "சம்வித்" (சித்தம்) என்றும் அழைக்கின்றனர். இவ்வாறு, உலகின் ஆதிகாரணம், அதன் வெளிப்பாடு, அதன் செயல்பாடுகள், அனைத்தும் பரமாத்மாவின் சித்தத்தினால் நிகழ்கின்றன என்று இந்தப் புராணம் புனிதமாக அறிவிக்கிறது.