லிங்கபுராணம்

கம்சா, நீ உன் உடலை பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ஏன் இந்த தீய செயல்களை செய்தாய்? ஏமாற்றலின் வடிவான கம்சா, உன் அழிவை ஏற்படுத்தவிருக்கும் அந்த குழந்தை பிறந்துவிட்டது! என்று அனைவரும் கூறினர். தேவகியின் எட்டாம் குழந்தை தான் கம்சாவின் மரணத்துக்குக் காரணம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. தேவகியிடம் இருந்த அந்த குழந்தையை மாற்ற முயன்ற போஜராஜாவின் முயற்சி வீணாகிவிட்டது; ஹரியின் சக்தியாலும் தேவியின் கிருபையாலும் அந்த முயற்சி பயனளிக்கவில்லை. அந்தக் கிருஷ்ணரால் கம்சாவும், தேவகர்கள் மற்றும் பிராமணர்களை கொன்ற பலரும் அழிக்கப்பட்டனர். கிருஷ்ணரின் புதல்வர்கள், பிரத்யும்னன் முதலியோர் எனப் பலர் புகழ்பெற்ற போராளிகளாகப் பிறந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணரைப் போலவே இருந்தார்கள்; இந்த ஹரியின் மக்களில் சாருதேஷ்ணன் முதலியோர் சிறப்பாக விளங்கினர். குறிப்பாக ருக்மிணியின் புதல்வர்கள் மிகவும் வலிமைசாலிகள். கிருஷ்ணருக்கு பதினாறாயிரத்து நூற்றொன்று மனைவிகள் இருந்தனர். இவர்களில் ருக்மிணி முதன்மை, அவரை மிகவும் நேசித்தார் கிருஷ்ணர். ருக்மிணியுடன், எந்தக் குற்றமும் இல்லாத கிருஷ்ணர், பன்னிரண்டு வருடங்கள் வாழ்ந்தார். மக்களை பெற விரும்பி, ஹரனை வணங்கி, பன்னிரண்டு வருடங்கள் வாயுவையே உணவாகக் கொண்டு தவம் செய்தார். அதன் பலனாக, சாருதேஷ்ணன், சுசாரு, சாருவேஷ, யசோதரன் ஆகியோர் பிறந்தனர். மேலும், சாருஸ்ரவா, சாருயசஸ், பிரத்யும்னன், சாம்பன் ஆகியோரும், திரிசூலம் ஏந்திய இறைவனின் அருளால் கிடைத்தனர். இந்த வீரமான மக்களையும், ருக்மிணியின் மக்களையும் பார்த்து, ஜாம்பவதி, அறிவுடைய கிருஷ்ணரின் மனைவி, கிருஷ்ணரிடம் கூறினாள்: “தாமரைக்கண்ணானே! தேவர்கள் தலைவனால் பாராட்டப்படும், சிறந்த பண்புகளும் புகழும் உடைய ஒரு மகனை எனக்குத் தாரும்.” ஜாம்பவதியின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட உலகநாதன் ஹரி, தவத்தின் பெரும் களஞ்சியமாகிய அவர், தவம் செய்யத் தொடங்கினார். நாராயணனாகிய கிருஷ்ணர், சங்கும் சக்கரமும் கேதாயும் ஏந்தியவர், வயாக்ரபாத முனிவரின் அருமையான ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அங்கு அங்கிரஸ் முனிவரைப் பார்த்து வணங்கி, அவருடைய கட்டளையின்படி தெய்வீக பாசுபத யோகத்தைப் பெற்றார். முடியும் தாடியும் அகற்றி, நெய்யில் அபிஷேகம் செய்து, முன்ஜக் கயிற்றை கட்டி, பக்தியுடன் கடும் தவம் மேற்கொண்டார். உயிர் முழுவதும் உயர்த்தி, எந்த ஆதரவுமில்லாமல், விரல் முனையில் நின்று, பழம், நீர், காற்றையே உணவாக கொண்டு, அதோக்ஷஜன் மூன்று பருவங்கள் தவம் செய்தார். அவரது தவத்தால் மகிழ்ந்த ருத்ரன், கிருஷ்ணருக்கு பல வரங்களை வழங்கினார்; அதில் ஜாம்பவதியின் மகனாகச் சாம்பன் பிறந்தான். ஹரியின் மனைவியான ஜாம்பவதி, சாம்பனைப் பெற்ற மகிழ்ச்சியில், ஆதிதியைப் போல ஆனந்தத்தை அனுபவித்தாள். அப்போது, ஞானமிக்க ருத்ரனின் சாபத்தால், பாணனின் ஆயிரம் கை கிழிக்கப்பட்டன. பின்னர், ஹலாயுதனின் (பலராமர்) உதவியுடன், கிருஷ்ணர் அசுரர்களை அழித்தார்; அதேபோல், போர்க்களத்தில் தீய அரசர்களையும் எளிதில் அழித்தார். தேவகர்களின் மகனாகப் பிறந்த நரகாசுரனை, உர்த்வசக்கர என்ற பிராமணரின் வரத்தால், கிருஷ்ணர் வதம் செய்தார். பின்னர், கிருஷ்ணர் பதினாறாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பெண்களைத் தம் வாழ்வில் இணைத்துக் கொண்டார். ஒரு சாபத்தை முன்னிலைப்படுத்தி, பிராமண குலத்தினை அழித்தார்; அதன் பின், அச்ச்யுதன் ப்ரபாசா என்ற இடத்தில் தங்கி இருந்தார். நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக, முதுமை நோயை நீக்கும் கிருஷ்ணர், துவாரகையில் தங்கி இருந்தார். அந்தக் காலத்தில், விஷ்வாமித்ரர், கண்வர், நாரதர் ஆகிய முனிவர்களின் சாபம் குறித்து, துர்வாச முனிவரின் வார்த்தைகளை கிருஷ்ணர் காப்பாற்றினார். பின்னர், ஜரா என்ற வேட்டைக்காரனின் அம்பு மூலம் மனித ரூபத்தை விட்டு, வேட்டைக்காரனுக்கு அருள் செய்து, கிருஷ்ணர் சுவர்க்கத்திற்கு எழுந்தார். அஷ்டாவக்ர முனிவரின் சாபத்தால், கிருஷ்ணரின் மனைவிகள், ருக்மிணி முதலியோர், மாயையால் திருடர்களால் கடத்தப்பட்டனர். பலராமரும் துறவி ஆகி, பாம்பாகி விலகினார்; கிருஷ்ணரின் மனைவிகள், ருக்மிணி தலைமையிலானோர், அவருடன் சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும், அக்கினியுடன் சேர்ந்து தீயில் புகுந்தனர்; ரேவதி தேவியும், புண்ணியச் செயல்கள் கொண்ட பலராமருடன் தீயில் சேர்ந்தார். பிராமணர்களும் தீயில் புகுந்தனர்; ருக்மிணியும் தன் கணவரின் பாதையைப் பின்பற்றினார். ஹரிக்காகவும், ராமருக்காகவும், மற்றவர்களுக்காகவும், வ்ருஷ்ணி குலத்தினருக்காகவும், அர்ஜுனன் (பார்த்தன்) வேர்கள், கிழங்குகள், பழங்கள் கொண்டு பிணை செலுத்தினார். பொருட்கள் இல்லாததால், பார்த்தன் தன் சகோதரர்களுடன் சுவர்க்கம் சென்றார். எந்த குற்றமும் இல்லாத கிருஷ்ணரின் சரித்திரம் இவ்வாறு சுருக்கமாக கூறப்பட்டது. மகா ஆத்மாவின் அவதாரம் மற்றும் லயமும் அவருடைய சுய இச்சையால் மட்டுமே நிகழ்கிறது; இது சோம வம்ச அரசர்களின் வரலாறு, இருமுறை பிறந்தவர்களே. இதை யார் வாசித்தாலும், கேட்டாலும், அல்லது பிராமணர்களுக்குக் கேட்பித்தாலும், அவர் நிச்சயமாக வைஷ்ணவர்களின் உலகை அடைவார்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. அப்போது, “ஓ சூதா, நீ ஆதிகால சிருஷ்டியை குறிப்பிட்டாய், ஆனால் விரிவாகக் கூறவில்லை; இப்போது அதை முழுமையாக விவரிக்க வேண்டும்,” என்று முனிவர்கள் கேட்டனர். மகேஸ்வரன், அந்த பரம தேவன், ப்ரகிருதி மற்றும் புருஷரைத் தாண்டி நிலைத்திருப்பவர்; அவர் தேவன், பரமாத்மா, முனிவர்களின் தலைவன். அந்த ஆண்டவரிலிருந்து அவ்யக்தம், அதாவது பரம்பொருள் தோன்றியது; அது பிரதானம், ப்ரகிருதி என்றும் உண்மைத் தேடுவோரால் கூறப்படுகிறது. அது வாசனை, நிறம், சுவை இன்றி, ஒலி, தொடுதலும் இல்லாதது; வயது இல்லாதது, நிலையானது, அழிவில்லாதது, சாச்வதமானது, தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பது. அது உலகத்தின் கருவாகவும், மகா தத்துவமாகவும், பரம்பொருளாகவும், எல்லா உயிர்களின் ரூபமாகவும், ஆண்டவரின் கட்டளையால் இயக்கப்படுவதாகும்.