லிங்கபுராணம்

ஒரு காலத்தில், ஞானம் மற்றும் ஆன்மிக சாதனையின் வழியை விரும்பும் ஒருவர், அனைத்து உயிர்களையும் தன் உயிராகக் கருதி, அவர்களின் நலனுக்காக செயல்பட வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்பட்டது. இதையே அஹிம்சை என்று சொல்கிறார்கள்; இது ஆன்ம ஞானத்தை அடைய உதவுகிறது. உண்மை பேச வேண்டும்: ஒருவர் கண்டது, கேட்டது, அனுமானம் செய்தது, அல்லது அனுபவித்தது என்னவென்று, அதை உண்மையாக பேச வேண்டும்; பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல் இருக்க வேண்டும். இது சத்தியம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. பிராமணர்களை பற்றி மோசமான வார்த்தைகள் பேசக்கூடாது என்று வேதம் கூறுகிறது; மற்றவர்களின் குறைகளை அறிந்த பிறகு, அவற்றை பேச வேண்டாம் என்பதும் ஒரு விதி. மற்றவர்களின் சொத்தை, துன்பம் வந்தாலும், மனம், செயல், சொல் மூன்றிலும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது; இதையே சுருக்கமாக அஸ்தேயம் என்கிறார்கள். மனம், சொல், உடல் மூன்றிலும் காமத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்; இது வ்ரதம் மற்றும் தபச்விகளுக்கு பிரமச்சரியம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இது வைகானஸர், விதரர், திருமணம் செய்தவர்கள், மற்றும் குடும்பஸ்தர்கள் அனைவருக்கும் பொருந்தும் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. தன் சொந்த மனைவியுடன், விதிகளுக்கு ஏற்ப, மனம், செயல், சொல் மூன்றிலும் பிற பெண்களைத் தவிர்த்து வாழ வேண்டும்; இதுவே பிரமச்சரியமாக நினைக்கப்படுகிறது. தன் தூய மனைவியுடன் சேர்ந்து கொண்ட பிறகு, ஒருவர் குளிக்க வேண்டும்; இப்படி தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் குடும்பஸ்தர் சந்தேகமில்லாமல் பிரமச்சரியன். இதேபோல், அஹிம்சை, இருமுறை பிறந்த ஆசான்கள் மற்றும் அக்னியை வழிபடும்போது, விதிகளுக்கு ஏற்ப நினைக்கப்படுகிறது; அங்கு ஏற்படும் தீங்கு, அஹிம்சையாக கருதப்படுகிறது. பெண்களை எப்போதும் தவிர்க்க வேண்டும்; அவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளக் கூடாது; சடலங்களைப் போல, ஞானிகள் மனதில் அவ்வாறு நடத்த வேண்டும். மூத்திரம் மற்றும் மலத்தை வெளியிடும் போது, மனம் சொல்வதுபோல வெளியில் செயல்பட வேண்டும்; தன் மனைவியுடன் சேரும் போது மட்டும், மற்ற சமயங்களில் அல்ல. பெண் எப்போதும் எரியும் கரியலைப் போல; ஆண் நெய்யுள்ள குடம் போல; எனவே, பெண்களைத் தொட்டுவிடாமல், தூரத்தில் இருந்து தவிர்க்க வேண்டும். புலன்களின் அனுபவத்தில் திருப்தி இல்லை என்று சிந்தித்தால் உண்மை தெரியும்; எனவே, மனம், செயல், சொல் மூன்றிலும் வைராக்கியம் வளர்க்க வேண்டும். வாஞ்சி, விரும்பிய பொருள்களை அனுபவித்தாலும், குறையாது; நெய்யை ஊற்றும் தீ போல, அது மேலும் வளர்கிறது. ஆகவே, யோகிகள் அமரத்துவத்துக்காக எப்போதும் தியாகத்தைப் பழக்க வேண்டும்; வைராக்கியம் இல்லாதவர், மரணத்திற்குள் பல பிறவிகளில் சுற்றிக்கொள்கிறார். வேதம் மற்றும் ஸ்மிரிதிகளை அறிந்த சிறந்தவர்கள், அமரத்துவம் தியாகத்தின் மூலம் மட்டுமே கிடைக்கும் என்று கூறுகிறார்கள்; செயல், பிள்ளை, செல்வம் மூலம் கிடைக்காது. எனவே, மனம், சொல், உடல் மூன்றிலும் வைராக்கியத்தை வளர்க்க வேண்டும்; சரியான சமயங்களில் தவிர்ப்பு, பிரமச்சரியம் என்று அறியப்படுகிறது. இப்போது, யமங்களை (கட்டுப்பாடுகள்) சுருக்கமாக கூறிவிட்டேன்; இனி, நியமங்களை (நல்ல பழக்கங்கள்) சொல்கிறேன்: தூய்மை, யாகம், தவம், தானம், வேதபாராயணம், புலன்கள் கட்டுப்பாடு. விரதங்கள், உண்ணாவிரதம், மௌனம், குளியல்—இவை பத்து நியமங்கள்; கூடவே, ஆசை இல்லாமை, தூய்மை, திருப்தி, தவம். ஜபம், சிவ பக்தி, பத்மாசனம் போன்ற ஆசனங்கள், வெளிப்புற மற்றும் உள்ளார்ந்த தூய்மை; இதில் உள்ள தூய்மை மேலானது. இரண்டும் பழக்க வேண்டும்; சிவ பக்தர், அக்னி, நீர், பிரம்மன் ஆகியவற்றின் தூய்மை முறைகளைச் செய்ய வேண்டும். விதிக்கு ஏற்ப குளித்த பிறகு, உள்ளார்ந்த தூய்மையைச் செய்ய வேண்டும்; எப்போதும் மண் பூசி, புனித நீரில் குளித்து வாழ வேண்டும். நீரில் முழுகினாலும், உள்ள தூய்மை இல்லாதவர் தூய்மையில்லை; நீரில் வாழும் தாவரங்கள், மீன்கள், மீன்களை உண்ணும் உயிர்கள் நீரில் வாழ்கின்றன. நீரில் எப்போதும் குளித்தாலும், அவை தூய்மை அடைவதில்லை; எனவே, உள்ளார்ந்த தூய்மை விதிக்கு ஏற்ப பழக்க வேண்டும். ஆன்ம ஞானம் என்ற நீரில் குளித்து, உண்மை உணர்வு மற்றும் தூய வைராக்கிய மண் பூசி, ஒருவர் தூய்மை அடைகிறார்; தூய்மையின் போதனை இதுவே. தூய்மையுள்ளவர்களிடம் வெற்றி காணப்படுகிறது; தூய்மையில்லாதவர்களிடம் இல்லை; நன்றாக கட்டுப்பாடுடன், சட்டப்படி கிடைத்ததை திருப்தியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவர் வெற்றி பெறுகிறார். அவருடைய திருப்தி எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்; கடந்த வெற்றிகளை நினைக்கமாட்டார்; சந்திராயண தவம் மற்றும் பிற நல்ல தவங்களில் திறமைசாலி. வேதபாராயணம் ஜபம் என்று சொல்லப்படுகிறது; ப்ரணவ ஜபம் மூன்று வகை: வாயால், இது கீழ்; மௌனமாக, இது மேலானது; மனத்தில், இது மிக உயர்ந்தது. மன ஜபம் மிக விரிவானது, ஐந்து எழுத்து மந்திரத்துடன்; சிவ பக்தியும் மனம், சொல், உடல் மூன்றிலும் செய்ய வேண்டும். சிவ ஞானம், ஆசானிடம் நம்பிக்கை, புலன்கள் ஈர்க்கும்போது விரைவில் கட்டுப்பாடு—இவை போதிக்கப்படுகின்றன. புலன்களைத் திரும்பியிருக்கும் நிலை, சுருக்கமாக பிரத்யாஹாரா; மனதை ஒரு இடத்தில் கட்டுவது, சுருக்கமாக தாரணா. அது நிலைத்தபோது, தியானம் மற்றும் சமாதி என்று கருதப்படுகிறது; அங்கு, மனம் ஒருமித்தது, மற்ற எண்ணங்கள் இல்லாமல் தியானம். உணர்வு மட்டுமே இருப்பது, உடல் இல்லாதது போல, சமாதி என்று அழைக்கப்படுகிறது; இதற்குக் காரணம் ப்ராணயாமா. ப்ராணா என்பது உடலில் எழும் காற்று; அதைக் கட்டுப்படுத்துவது யமா. யமா மூன்று வகை: மெதுவானது, நடுத்தரமானது, உயர்ந்தது. ப்ராணா மற்றும் அபானாவை கட்டுப்படுத்துவது ப்ராணயாமா; அதன் அளவு பன்னிரு மாத்ராக்கள். கீழ் ப்ராணயாமா பன்னிரு மாத்ரா; உயர்ந்ததும் பன்னிரு; நடுத்தரமானது இரு மடங்கு, இருபத்து நான்கு மாத்ரா. முக்கியமானது, மூன்று மடங்கு, முப்பத்து ஆறு மாத்ரா; இது சிரம், நடுக்கம், எழுதல் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தும். யோகத்தில் ஆனந்தம், தூக்கம், மயக்கம், ரோமம் எழுதல், சப்தம், அறிவு, உடல் நடுக்கம், நடுக்கம்—இவை ஏற்படுகின்றன. மயக்கம், சிரம், மயக்கத்தில் விழுந்தல்—இவை மிக உயர்ந்த, சிறந்த ப்ராணயாமா. இது விதிவழி, விதிவிலக்கு, ஜபம், ஜபமில்லாமல், எலும்கோழி, மான், அடக்க முடியாதது, சிங்கம் போல—இவை வகைகள். இவ்வாறு, ஆன்மிக சாதனையின் வழியில், கட்டுப்பாடுகள், நல்ல பழக்கங்கள், தூய்மை, வைராக்கியம், பிரமச்சரியம், ப்ராணயாமா, தியானம், சமாதி—இவை அனைத்தும் முறையாக பழக்க வேண்டும் என்று, அந்த ஞானம் விரும்பும் ஒருவருக்கு போதிக்கப்பட்டது.