லிங்கபுராணம்

அந்த நேரத்தில், பராசரர் தன் தாயாரின் மங்களகரமான வார்த்தைகளை கேட்டபோது, அவர் ஆச்சரியத்தில் ஒரு இனிய புன்னகையுடன் தன் மகனை நோக்கி, “இது உண்மைதான், மகனே, நீ இந்த பூஜையை செய்,” என்று கூறினார். சக்தியின் மகனின் உறுதியை அறிந்த முனிவர் வசிஷ்டர், அந்த அறிஞர், கருணைமிகு பெரியவர், தன் பேரனிடம் சொன்னார்: “முனிவர்களில் சிறந்தவனே, உன் உறுதி மிகவும் பொருத்தமானது; ஆனாலும் கேள்—உலகத்தை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லக் கூடாது. ராக்ஷஸர்களை அகற்றுவதற்காக நீ உலகத்தின் ஆண்டவனைப் பூஜி; மூன்று உலகங்களும் அழிந்தால் அது உன் தவறல்ல, சக்தியின் மகனே.” வசிஷ்டரின் கட்டளையை ஏற்று, சக்தியின் புத்திசாலி மகன், ராக்ஷஸர்களை அழிக்க உறுதியாக நினைத்தான். பிறகு, அத்ருஸ்யந்தி, வசிஷ்டர், அருந்ததி ஆகியோருக்கு வணங்கி, முனிவர்கள் முன்னிலையில் மணலில் ஒரு தற்காலிக லிங்கத்தை உருவாக்கினான். அந்த லிங்கத்தை, சுபமான சிவசூக்தம், திரியம்பக ஸ்தோத்திரம், ருத்ரம், சிவசங்கல்பம் ஆகியவற்றை உச்சரித்து அர்ப்பணித்து, புனிதமான பூஜை செய்தான். அதேபோல், நீலருத்ரம், அழகிய ருத்ரம், வாமிய, பவமானம், பஞ்சபிரம்மம் ஆகிய மந்திரங்களையும் பாராயணம் செய்தான். ஹோதார, லிங்கசூக்தம், அதர்வசிரஸ், எட்டுவகை அர்க்யம் ஆகியவற்றையும் உரிய முறையில் அர்ப்பணித்து, ருத்ரனைப் பூஜித்தான். “ஓ ருத்ரா, என் வலிமையான தந்தை மற்றும் அவருடைய சகோதரர்கள், ராக்ஷசனால் இரத்தத்துடன் விழுங்கப்பட்டார்கள், சங்கரா!” என்று அவர் துன்பத்துடன் உரைத்தான். “ஓ பிரபு, என் தந்தையையும் அவருடைய சகோதரர்களையும் பார்க்க விரும்புகிறேன்,” என்று அந்த லிங்கத்திற்கு மீண்டும் மீண்டும் வேண்டி, தொடர்ந்து வணங்கினான். “ஓ ருத்ரா, ருத்ரா, ருத்ரா!” என்று அழைத்துக்கொண்டு, கண்களில் நீர் வழிந்தபடி விழுந்து அழுதான். அவனைப் பார்த்து, பகவான் ருத்ரன், சங்கரன், தேவியை நோக்கி சொன்னார்: “பாரு, இந்த சிறுவன், கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, எனை நினைத்து, என் பூஜையில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கிறான்.” அப்போது, அந்த சிறுவனைப் பார்த்து, பெரிய தேவியான, குற்றமற்ற பாராசரா, துயரத்தில் உடம்பு நடுங்க, கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பினாள். அவன் லிங்கத்தை பூஜிக்கையில், “ஓ ஹரா, ஓ ருத்ரா” என்று உச்சரிப்பதை கேட்டு, உமா, சங்கரனின் துணைவி, எல்லாம் ஆண்டவரை நோக்கி சொன்னாள்: “அவனுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் அருளுங்கள்; உமது அனுகிரகத்தைத் தாருங்கள், பரமபரனே.” அதை கேட்ட சங்கரன், விஷம் உண்ட பெருமான், தன் அருமை மனைவியிடம் சொன்னான்: “இந்த இருமுறை பிறந்த சிறுவனை நான் பாதுகாப்பேன்; அவன் கண்கள் மலர்ந்த நீலத்தாமரை போன்றவை.” “அவன் என் ரூபத்தை காணும் தெய்வீக த்ருஷ்டியை நான் வழங்குகிறேன்,” என்று சொன்னான் நீலலோஹிதன், தன் பரிவாரங்களுடன் சூழப்பட்டு. பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு, ருத்ரன் மற்றும் மற்ற தெய்வங்களுடன் வந்த பரமபரன், அந்த முனிவரின் புத்திசாலி மகனுக்குத் தன் தரிசனத்தை அருளினார். அந்த மகா தேவனைப் பார்த்தபோது, பராசரரின் கண்கள் ஆனந்த கண்ணீரால் நிரம்பின; மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, அவர் பக்தியுடன் பாதத்தில் விழுந்து வணங்கினார். பின்னர், பவானி மற்றும் பெருமைமிகு நந்தியையும் வணங்கி, “இன்று என் வாழ்க்கை பூர்த்தியாகியது,” என்று பிரம்மா மற்றும் மற்ற தெய்வங்களை நோக்கி சொன்னான். “சந்திரன் ஆபரணமாக அணிந்தவர் இன்று எனக்காக வந்திருக்கிறார்; உலகில் வேறு யார், தெய்வமோ அசுரனோ, எனக்கு சமமா?” என்று பெருமிதத்துடன் கூறினான். அப்போது, அந்த வேளையில், சக்திக்கு அர்ப்பணித்திருந்த பராசரர், வானில் தன் தந்தையையும் சகோதரர்களையும் கண்டார். அவர்களை, சூரியனைப்போல் பிரகாசிக்கும் திவ்ய ரதத்தில், நான்கு திசைகளிலும் முகமாய் காண, பராசரர் வணங்கி மகிழ்ந்தார். பின்னர், காளையை கொடியான தேவன், தன் மனைவியுடன், பரிவாரங்களுடன், வசிஷ்டரின் மகனை நோக்கி சொன்னார்: “ஓ சக்தி, உன் மகனைப் பார்—இவன் ஆனந்தக் கண்ணீரால் கண்கள் நிரம்பியவன்; உன் தந்தை வசிஷ்டரையும் பார், அவர் இன்னும் வெளிப்படவில்லை.” “அருந்ததி, மிகப்பெரும் பாக்கியவதி, மங்களகரமானவள், தேவியை ஒத்தவள்—உன் தாயை பார். இருவருக்கும் வணங்கு, புத்திசாலியாய் இரு.” உடனே, சங்கரனின் கட்டளையைக் கேட்டு, சக்தி, ஹரா, உமா, வசிஷ்டர் ஆகியோருக்குத் தாழ்மையுடன் வணங்கினார். பின்னர், பிரபுவின் கட்டளையின்படி, சக்தி தன் தாயான அருந்ததியிடம், “மகனே, மகனே, பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, பராசரா, நீ என் கருவில் இருந்தபோது நீயே என்னைக் காத்தாய், மகா ஆத்மா,” என்று உரிமையுடன் பேசினார். “பராசரா, என் கட்டளையால் நீ அணிமா முதலான சக்திகளில் பிரபுவாகியாய் இருக்கிறாய்; இன்று, மகனே, உன் முகத்தை நான் கண்டேன். புத்திசாலியாய், என் அருந்ததி மற்றும் உன் தந்தை வசிஷ்டரை எப்போதும் பாதுகாப்பாய் இரு.” “மகனே, என் குலம் முழுவதும் உன் மூலம் காப்பாற்றப்பட்டுள்ளது; உலகை வெல்வோர் தம் சந்ததியால் வெல்வதாக அறிஞர்கள் கூறுவார்கள். நான் உலகங்களின் ஆதாரமாகிய ஆண்டவரை வறையாகத் தேர்ந்தெடுப்பேன்; என் சகோதரர்களுடன் சென்று பகவான் சங்கரனைப் பூஜிப்பேன்.” இவ்வாறு மகனிடம் கூறி, மஹேஸ்வரருக்கு வணங்கி, மனம் கட்டுப்பாடு கொண்டவர், தன் மனைவியைச் சபையில் பார்த்து, தன் தந்தை வசிஷ்டரிடம் சென்றார். தந்தை பிரிந்ததைப் பார்த்த பராசரர், சங்கரனை வணங்கி, சந்திரகடையணிந்த ஆண்டவரை, சக்தர்களால் விரும்பப்படும் பெருமானை, தேர்ந்தெடுத்த வார்த்தைகளால் புகழ்ந்தார். அப்போது, காமனை, அந்தகனை அழித்த மகாதேவன், மனம் மகிழ்ந்து, சக்தியின் வழிபாட்டை ஏற்று, அங்கேயே மறைந்தார். மஹேஸ்வரர் மறைந்ததும், சாம்பு, மகா தேவனை வணங்கி, மந்திர சக்தியால் ராக்ஷஸ குலத்தை அழித்தான். பின்னர், தர்மத்தை அறிந்த வசிஷ்டர், முனிவர்களால் சூழப்பட்டு, தன் பேரனிடம் சொன்னார்: “மிகுந்த கோபம் போதும், அன்பே, இந்த உக்கிரத்தைக் கட்டுப்படு. ராக்ஷஸர்கள் எந்த தவறும் செய்யவில்லை; இது உன் தந்தையின் கட்டளையால் நிகழ்ந்தது. கோபம் அறிவில்லாதவர்களுக்கே வரும்; அறிவாளிகளுக்கு அல்ல.” இவ்வாறு அந்த புனித நிகழ்வுகள் அள்ளிக்கொடுத்தன.