லிங்கபுராணம்

பராசரர் பிறந்த அதீத தருணத்தில், அவருடைய முன்னோர்கள், பிதாமாக்கள் மற்றும் ப்ரபிதாமாக்கள் ஆனந்தத்தில் பாடினர்; பெரியோர்கள் நடனமாடினர்; சிறந்த பிராமணர்கள் பராசரரின் அவதாரத்தில் மகிழ்ச்சி கொண்டனர். பரமத்துவத்தைப் பேசும் முனிவர்கள் பூமியில் நடனமாட, தேவர்கள் சுவர்க்கத்தில் நடனமாடினர்; புஷ்கரன் முதலான தெய்வீகர்கள் ஆகாயத்திலிருந்து மலர்கள் பொழிந்தனர். அதே சமயம், ராக்ஷசர்களின் நகரங்களில் வசிக்கும் த்விஜர்கள் பெரும் சப்தத்துடன் ஆரவாரம் எழுப்ப, காடுகளில் தவம் செய்கிற முனிவர்கள் பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர். சூரியன் முட்டையிலிருந்து வெளிப்படும் போல், பராசரரும் மேகக் குழுமத்திலிருந்து பிரம்மா அவதரிப்பதைப் போல, ஆகாயத்திலிருந்து சூரியன் தோன்றும் போல், பிரபையுடன் பிறந்தார். அப்போது, அந்த மறைபட்டவளான தாய், தனது மகனைப் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைந்தும், கணவரை நினைத்து துயருற்றும், அருந்ததிக்கு ஏற்பட்டதைப் போலவே இருவகை உணர்வுகளும் வந்தன. பராசரரின் பிரகாசமான முகத்தைப் பார்த்த அந்த இளம் பெண், பெரும் உணர்ச்சியில், குரல் அடங்கிப் போய், அழுதவாறு தரையில் விழுந்தாள். அவள், தூய்மையான சிரிப்பும் கண்ணீரும் கலந்த முகத்துடன், புத்திசாலியான, பாபமில்லாத, தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் போற்றப்படும் பராசரரைக் கண்டு, அவன் பிறந்த உடனேயே ஸ்துதியையும் கூறினாள்: "வசிஷ்டரின் மகனே! நீ எங்கே இருந்தாலும், உன் பாபமில்லாத மகனை, உன் சொந்த பிள்ளையைப் பார்! என்னை வனத்தில் விட்டு, துயர முகத்துடன், நம்முடைய மகனைப் பார்க்க விரும்பும் எனக்காக, ஐயா!" "ஓ சக்தி! உன் ஆறு முகமுடைய மகனையும், அவன் சகோதரர்களுடனும் பார்; மகேஷ்வரன் தனது சேவகர்களால் சூழப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் தனது மகனைக் கண்டதுபோல் நீயும் காண்கிறாய்." அப்போது, வசிஷ்டர், அந்த இளம் பெண்ணின் அழுகுரலைக் கேட்டு, தன் மருமகளிடம், துயரத்துடன், "அழாதே!" என்று சொன்னார். அவரது கட்டளையின்படி, வசிஷ்ட குலத்தாரான அந்த நற்பெண் துயரை விட்டுவிட்டு, தானும் இளமையுடன், மான்கண்ணை ஒத்த கண்களுடன் பராசரரைக் கவனித்தாள். அந்த இளம் பெண், திருமண சின்னங்கள் இன்றி, கவலையுடன், நல்லொழுக்கத்துடன், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த பராசரர், அவளிடம் கூறினார்: "அம்மா, உன்னுடைய புனிதமான உடல் திருமண சின்னங்கள் இன்றி பிரகாசிக்கவில்லை. இதற்குக் காரணம் என்னவென்று இன்று சொல்ல வேண்டும்; சந்திரன் இல்லாத இரவு இருட்டாக இருப்பதைப் போல் இது." "அம்மா, திருமண சின்னங்களை விட்டு விட்டு, கணவரை இழந்தவள் போல அமர்ந்திருப்பதற்குக் காரணம் என்ன? அழகியவளே, சொல்ல வேண்டும்." மகனின் வார்த்தைகளை கேட்டும், அத்ருஶ்யந்தி எதையும் கூறவில்லை. பின்னர், சக்தியின் மகன் பராசரர் மீண்டும் தன் தாயிடம் கேட்டான்: "அம்மா, என் சக்தியுள்ள அப்பா எங்கே இருக்கிறார்? சொல்லுங்கள், சொல்லுங்கள்!" மகனின் கேள்வியை கேட்டதும், அவள் மிகுந்த துயரத்தில் அழுது, "உன் அப்பா ஒரு ராக்ஷசனால் விழுங்கப்பட்டார்," என்று கூறி மயங்கி விழுந்தாள். இதைக் கேட்ட வசிஷ்டரும், அருந்ததியும், அங்கு இருந்த முனிவர்களும், ஆசிரமத்தார் அனைவரும், பரிதாபத்துடன் அழுதபடி தரையில் விழுந்தனர். தன் தாயின் வாயிலாக தந்தை ராக்ஷசனால் விழுங்கப்பட்டதை அறிந்த பராசரர், கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்து, அறிவுடன் கூறினார்: "மூன்று உலகங்களுக்கும் அதிபதியான தெய்வங்களை வணங்கி, நான் ஒரு கணத்தில் நம் தந்தையை உனக்குக் காண்பிப்பேன், அம்மா—இதுவே எனது உறுதியான தீர்மானம்." அந்த புனிதமான வார்த்தைகளை கேட்ட தாய், ஆச்சரியப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன், "இது உண்மை," என்று கூறி, "மகனே, மகனே, பூஜை செய்," என்று அவனை நோக்கி சொன்னாள். சக்தியின் மகனின் தீர்மானத்தை அறிந்த வசிஷ்டர், அந்த பெரிய முனிவர், கருணைமிகுந்தவர், தன் பேரனிடம் கூறினார்: "முனிவர்களில் சிறந்தவனே, உன் தீர்மானம் சரியானதே; ஆனாலும் கேள்—உலக அழிவை ஏற்படுத்தக்கூடாது." "ராக்ஷசர்களை நீக்குவதற்காக, எல்லாவற்றிற்கும் அதிபதியான இறைவனைப் பூஜி; மூன்று உலகங்களும் அழிந்தால் அது உன் தவறு அல்ல." வசிஷ்டரின் கட்டளையின்படி, சக்தியின் புத்திசாலியான மகன் ராக்ஷசர்களை அழிக்கத் தீர்மானித்தான். பிறகு, அத்ருஶ்யந்தி, வசிஷ்டர், அருந்ததி ஆகியோருக்கு வணங்கி, முனிவர்கள் முன்னிலையில் மணல் லிங்கத்தை உருவாக்கினான். அதை, சிவசூக்தம், த்ரியம்பக மந்திரம், ருத்ரம், சிவசங்கல்பம் முதலியவற்றை உச்சரித்து பூஜை செய்தான். சக்தியின் மகன் நீலருத்ரம், அழகிய ருத்ரம், வாமிய, பவமானம், பஞ்சபிரம்மம் என்பவற்றையும் பாராயணம் செய்தான். அவன் ஹோதார, லிங்கசூக்தம், அதர்வசிரஸ், எட்டுவகை அர்க்யம் ஆகியவற்றை ருத்ரருக்கு அர்ப்பணித்து, முறையாக பூஜை செய்தான். "ஓ ருத்ரா, என் சக்திவாய்ந்த தந்தையும் அவருடைய சகோதரர்களும் ராக்ஷசனால் விழுங்கப்பட்டனர், இரத்தத்துடன், ஓ சங்கரா!" "ஓ பிரபு, என் தந்தையையும் அவரது சகோதரர்களையும் காண விரும்புகிறேன்," என்று அவன் லிங்கத்தைத் தொடர்ந்து வேண்டி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான். "ஓ ருத்ரா, ருத்ரா, ருத்ரா!" என்று அழைத்தவாறு, அழுது தரையில் விழுந்தான்; அவனைப் பார்த்து, இறைவன் ருத்ரர், சங்கரர், தேவியை நோக்கி பேசினார்: "இந்த சிறுவனைக் கண்டு பார், மகா பாக்கியசாலியே; அவன் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, என்னை நினைத்து, என் பூஜையில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கிறான்." அப்போது, அந்த மகா தேவியை, குற்றமற்ற பராசரையை, முழு உடலும் துயரத்தில் மூழ்கி, கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, அவளைப் பார்த்து, லிங்க பூஜையில் ஈடுபட்டிருப்பதை, "ஓ ஹரா, ஓ ருத்ரா" என்று உச்சரிப்பதை, உமா தேவியும் பார்த்தாள். உமா, சங்கரரின் துணைவி, உலக அதிபதியான இறைவனை நோக்கி: "அவனுக்கு அவன் விரும்பும் அனைத்தையும் அருளுங்கள்; உமக்கு அருள் செய்யுங்கள், பரமாத்மா," என்று வேண்டினாள். அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட சங்கரர், விஷத்தை அருந்தியவர்: "இந்த இரண்டு பிறப்பை உடைய சிறுவனை, அவன் பூங்கனிவண்ணக் கண்களுடன், நான் பாதுகாப்பேன்," என்று தனது நறுமனைவியிடம் கூறினார். "அவனுக்கு என் ரூபத்தைப் பார்க்கும் தெய்வீக தரிசனத்தை அளிக்கிறேன்," என்று சொன்ன பின்பு, அந்த பாக்கியசாலி நீலலோகிதர், தெய்வீக சேவகர் சூழ, பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு, ருத்ரர் மற்றும் பலர் சூழ்ந்து, அந்த ஞானி முனிவரின் மகனுக்கு தன் ரூபத்தைத் தரிசனமாக அருளினார். பெரிய தேவனைப் பார்த்த பராசரர், ஆனந்தக் கண்ணீரோடு, இதயம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, இறைவனது திருப்பாதத்தில் பணிந்தார்.