லிங்கபுராணம்

மகாரிஷி விஸ்வாமித்திரர், அந்த அரசகுமாரனை நகைமுகத்துடன் பார்த்து, “குமாரா, கேள்; நீ அந்த பரமபதத்தை அடைவாய்,” என்று அருளினார். அவர் தொடர்ந்து கூறினார்: “உலகங்களின் அதிபதியான, துக்கங்களை நீக்கி அருளும், மகாதேவரின் வலது பக்கத்திலிருந்து தோன்றிய கேசவனை நீ பக்தியுடன் வழிபடு. எல்லா பாபங்களையும் அழிக்கும், ஆசைகளை வழங்கும், தூய்மையான, புனிதமான, குற்றமற்ற, உயர்ந்த அந்த மந்திரத்தை எப்போதும் ஜபி. பிரணவத்துடன் கூடிய, ‘வாஸுதேவாய நம:’ என்ற தெய்வீக மந்திரத்தை, ஐம்புலன்களையும் அடக்கி, தினமும் உச்சரிக்க வேண்டும். நீ சனாதன விஷ்ணுவை மனதில் கொண்டு, ஜபம், யாகம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு, விஸ்வாமித்திரருக்கு பணிந்து வணங்கினாய். கிழக்கு திசையை நோக்கி, மனத்தை கட்டுப்படுத்தி, மகிழ்ச்சியுடன், மூலிகை, பழம், காய்கறி ஆகியவற்றை உண்டு, ஒரு வருடம் இடையறாது அந்த மந்திரத்தை ஜபித்தான். பகல், இரவு என இடைவிடாது, தொடர்ந்து வாசுதேவ நாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பயங்கரமான பிசாசுகள், ராக்ஷஸ்கள், சிங்கம் போன்ற விலங்குகள் அவரை அச்சுறுத்த வந்தன. அந்த கொடிய உயிரினங்கள், அவருடைய மனதை குழப்ப நினைத்து வந்தபோதும், அவர் ‘வாஸுதேவ’ என்ற நாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்ததால், ذرையளவும் தளரவில்லை. அப்போது அவரது தாயார் சுனீதி, பிசாசி வடிவில் வந்து, துக்கத்தில் அழுதாள்: “நீ என் ஒரே மகன்; ஏன் இப்படித் துன்பப்படுகிறாய்? ஆதரவற்ற தாயை விட்டுவிட்டு, ஏன் தவம் செய்கிறாய்?” என்று அழுதாள். அவள் இப்படிப் பேசினாலும், அந்த மகாதபஸ்வி, அவளைப் பார்த்தும் பார்க்காமல், மகிழ்ச்சியுடன் ஹரியின் நாமத்தை தொடர்ந்து ஜபித்தான். அப்போது அந்த இடத்தில் உள்ள எல்லா தடைகளும் ஒழிந்தன. பின்னர், கருடன் மீது அமர்ந்த, இருள் மேகம்போல் பிரகாசமாகத் தோன்றும் விஷ்ணு அவ்விடம் வந்தார். அனைத்து தேவர்கள், மகா முனிவர்கள் சூழ்ந்து, புகழ்ந்து பாட, பகவான் விஷ்ணு, பகைவரை அழிப்பவர், த்ருவனிடம் அருகில் வந்தார். அவரை அருகில் வரும்போது, த்ருவன் ‘இவர் யார்?’ என்று ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான்; உலகின் அதிபதியான ஹ்ருஷிகேசனை கண்களால் ரசித்தான். த்ருவன், பிரகாசமாக, ‘வாஸுதேவ’ என்ற நாமத்தை ஜபித்துக்கொண்டிருந்தான்; கோவிந்தன் தனது சங்கின் முனையால் த்ருவனின் முகத்தைத் தொட்டார். உடனே த்ருவன், பரம ஞானம் மற்றும் பரமபுருஷனை அடைந்து, உலகங்களின் அதிபதியான ஹரியை கைவைத்து, கைகூப்பி புகழ்ந்தான்: “தேவரின் தலைவன், சங்கம், சக்கரம், கடாயும் ஏந்தியவன், உலகத்தின் ஆத்மா, வேத ரகசியங்களை அறிந்தவன், கேசவா, உனக்கே சரணம் புகுகிறேன்; தயவு செய். சனகரைப் போன்ற மகா முனிவர்களும் உன்னை அறிய முடியவில்லை; நான் எப்படித் தெரிந்து கொள்ள முடியும்? உலகத்தின் அதிபதி, உமக்கு வணக்கம்.” விஷ்ணு, சிரித்தபடி, த்ருவனை நோக்கி, “வா, த்ருவா! நீ நிலையான இடத்தை அடைந்து, நட்சத்திரங்களில் முதன்மையானவனாக ஆகுவாய். அங்கே நீ உன் தாயுடன் சேர்ந்து, இந்த உயரிய, சாச்வதமான, அழகிய இடத்தை அடைவாய்,” என்று அருளினார். “பண்டிகாலத்தில், தவம் செய்து, தேவர்களின் அதிபதியை வழிபட்டபோது, சங்கரனிடமிருந்து இதை பெற்றேன்: யார் எப்போதும் பிரணவத்துடன் கூடிய ‘வாஸுதேவ’ என்ற நாமத்தை பக்தியுடன், ‘பகவான்’ என்ற சொல்லுடன், வணக்கத்துடன் ஜபிக்கிறாரோ, அந்த ஞானி த்ருவனின் நிலையான இடத்தை அடைவார்.” அப்போது எல்லா தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், மகா முனிவர்களும் தங்கள் தாயார்களுடன் அந்த இடத்தில் நிலைபெற்றார்கள். விஷ்ணுவின் கட்டளையைப் பெற்ற த்ருவன், பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தின் மூலம் நட்சத்திரங்களில் இடம் பெற்றான். அவன் மகா சித்தியை அடைந்தான்; இதை நான் உனக்குச் சொன்னேன். எனவே, யார் வாசுதேவனுக்கு வணங்குகிறாரோ, அவர்கள் த்ருவனின் உலகத்தை அடைவார்கள்; அவர்களது நிலை த்ருவனுக்கு இணையாகும். ஓ சூதா, இப்போது தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராக்ஷஸ்கள் ஆகியோரின் சிறந்த தோற்றத்தை முறையாகக் கூறு. முன்பிருந்த படைப்பு எண்ணம், பார்வை, தொடுதல் ஆகியவற்றிலிருந்து தோன்றியது; பிறகு, ப்ரசேதஸின் மகன் தக்ஷனால், பாலுணர்வின் மூலம் படைப்பு விரிவடைந்தது. அப்போது அவர் தேவர்கள், முனிவர்கள், பாம்புகளை உருவாக்கும்போது, உலகங்கள் வளரவில்லை; பாலுணர்வின் மூலம் இணைந்த பிறகு வளர்ச்சி ஏற்பட்டது. தக்ஷன், பிறப்பால் ஐந்து ஆயிரம் மகன்களைப் பெற்றான்; அவர்களைப் பார்த்து, பல்வேறு உயிர்களை உருவாக்க விரும்பி, பெரும் பாக்கியசாலி ஆனான். நாரதர், தக்ஷனின் மகன்கள் ஹர்யஶ்வர்களிடம், “பூமியின் அளவை மேலும் கீழும் அறிந்த பிறகு, உலகத்தை விரிவாக உருவாக்குங்கள்,” என்று கூறினார். அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அவர்கள், எல்லா திசைகளிலும் சென்றனர்; அவர்கள் இன்று வரை திரும்பவில்லை, நதிகள் கடலை அடைவதைப் போல. ஹர்யஶ்வர்கள் இழந்தபோது, உயிர்களின் அதிபதி தக்ஷன், மீண்டும் பிறப்பால் ஆயிரம் மகன்களைப் பெற்றான்; அவர்கள் சபலாஸ் என அழைக்கப்பட்டார்கள். நாரதர், அந்த சபலாஸ் மகன்களிடமும், “பூமியின் அளவை அறிந்து, உங்கள் சகோதரர்களை நினைவில் கொண்டு, பிறகு உலகத்தை விரிவாக உருவாக்குங்கள்,” என்று அறிவுரை கூறினார். அவர்களும், அந்த வழியையே பின்பற்றி, தங்கள் சகோதரர்கள் போனபாதையில் சென்றனர். அவர்களும் இழந்தபோது, ப்ரசேதஸின் மகன் பிரஜாபதி தக்ஷன், வைரிணியில் அறுபது மகள்களைப் பெற்றான். அவர்களில் பத்தினை தர்மனுக்கு, பதின்மூன்றினை கஷ்யபனுக்கு, இருபத்திஏழினை சோமனுக்கு, நான்கினை அரிஷ்டநேமிக்கு வழங்கினான். இரண்டினை பிருகு மகனுக்கு, இரண்டினை ஞானி கிருஷாஸ்வனுக்கு, அதுபோல் இரண்டினை அங்கிரசுக்கும் வழங்கினான்; இவ்வாறு அவர்களின் பெயர்கள் விரிவாக கூறப்பட்டுள்ளன. இப்போது, அந்த தெய்வீக மாதாக்களின் சந்ததிகள் எப்படி விரிந்தன என்பதை ஆரம்பத்திலிருந்து கேள்: மருத்வதி, வசு, யாமி, லம்பா, பானு, அருந்ததி ஆகியோரைப் பற்றி விரிவாகக் கூறுகிறேன்.