லிங்கபுராணம்

பூமியின் நிழலை உயர்த்தி, ஒரு வட்ட வடிவம் உருவாக்கப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு, இருண்ட தன்மை கொண்ட ஸ்வர்பானுவின் மாபெரும் நிலையம் மூன்றாவது நிலையில் அமைந்தது. அந்த ஸ்வர்பானு, சூரியனிலிருந்து தோன்றி, சந்திரனின் காலங்களில் சம அளவில் நகர்கிறது; சந்திரனிலிருந்து சூரியனை அடைந்து, மீண்டும் சந்திர காலங்களில் சூரியனிடம் செல்கிறது. அது ஸ்வர்பானுவை தள்ளுவதால், அதற்கு "ஸ்வர்பானு" என்ற பெயர் வந்தது. சந்திரனின் பதினாறாவது பங்கு பாகவத்திற்குப் பிரிக்கப்பட்டது. ஆதரவுகளிலும் வட்டங்களிலும், ஒரு யோஜனையின் முனையில் இருந்து அளக்கப்படும்போது, பாகவத்திலிருந்து ஒரு காலில் குறைவாக இருப்பது பிருஹஸ்பதி என அறியப்படுகிறது. வக்கிரன் மற்றும் சௌரி இருவரும் பிருஹஸ்பதியிலிருந்து ஒரு காலில் குறைவாக இருப்பதாக நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்; அந்த இருவரிடமிருந்தும் அளவிலும் வட்டங்களிலும் புதன் ஒரு காலில் குறைவாக இருக்கின்றான். இங்கு உள்ள நக்ஷத்திரங்களும் தாரகைகளும், ஒளிவீசும் தன்மை கொண்டவை, புதனுடன் சமமாக அளவிலும் வட்டங்களிலும் உள்ளன. உண்மையை அறிந்தவர், பெரும்பாலான நக்ஷத்திரங்கள் சந்திரனுடன் இணைந்துள்ளன என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; தாரகைகளும் நக்ஷத்திரங்களும் ஒன்றுக்கு ஒன்று குறைவாக உள்ளன. நானூறு, மூவூறு, இருநூறு யோஜனைகள்—இவை எல்லாம் தாரகைகளின் கீழ்மட்ட வட்டங்கள். அவற்றில் பாதி யோஜனைக்கும் குறைவாக எதுவும் இல்லை; அவற்றுக்கு மேலாக மூன்று கிரகங்கள், மிகத் தொலைவில் சஞ்சரிக்கின்றன. சௌரி, அங்கிரஸ் மற்றும் வக்கிரன் மெதுவாக நகரும் கிரகங்கள் என அறியப்பட வேண்டும்; அவற்றின் இயக்கம் ஏற்கனவே வரிசைப்படி விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த கிரகங்கள் அனைத்தும் அதே நக்ஷத்திரங்களில் தோன்றுகின்றன; சூரியன், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, விவஸ்வானும் அதிதியும் பெற்ற மகனாக இருக்கின்றான். விசாகா நக்ஷத்திரத்தில் பிறந்தவர், கிரகங்களில் முதல்வனும் ஒளிவீசும் தன்மை கொண்டவரும் தர்மபுத்திரனும் ஆவார்; சோமன் தேவன் வாசுவாக இருக்கின்றான். குளிர்ந்த கதிர்கள் கொண்டவர், இரவை உருவாக்குபவர், க்ருத்திகையில் பிறந்தார்; பதினாறு கதிர்கள் உடைய ப்ருகுபுத்திரன் சுக்கிரன், சூரியனைத் தொடர்ந்து வருகிறான். நட்சத்திர கிரகங்களில் முதன்மை உடையவர் திஷ்யா பகுதியில் தோன்றினார்; பன்னிரண்டு கதிர்கள் உடைய அங்கிரஸ் மகன் பிருஹஸ்பதி பிறந்தான். பூர்வபால்குனியில் பிறந்தவர், உலகுக்குத் தெய்வீக ஆசிரியனாக, ப்ரஜாபதியின் மகனாக, ஒன்பது கதிர்களும் சிவப்புத் தோற்றமும் உடைய கிரகமாக எழுந்தான். பூர்வாஷாடையில் பிறந்த கிரகம் நினைவுகூரப்படுகிறது; ரேவதி பகுதியில், ஏழு கதிர்கள் உடைய இடத்தில், சௌரி—சனேசர்—அமைந்திருக்கிறார். சௌம்யன் புதன், ஐந்து கதிர்கள் உடைய கிரகமாக, தனிஷ்டாவில் பிறந்தான்; இருண்டவன், மரணத்தின் மகன், உயிர்களை அழிப்பவன், சிகி பிறந்தான். அமோகமான கிரகம், அனைத்தையும் விழுங்கும் தன்மை உடையவன், ஆஷ்லேஷாவில் பிறந்தான்; அதுபோல், தக்ஷனின் மகள்கள் தங்கள் பெயர்களில் உள்ள நக்ஷத்திரங்களில் தோன்றினர். இருண்ட தன்மை கொண்ட ராகு, இயல்பில் கருப்பு வட்டமாக, பாரணி நக்ஷத்திரத்தில் பிறந்தான்; அவன் சந்திரனையும் சூரியனையும் பீடிக்கும் கிரகமாக இருக்கின்றான். பாகவன் முதலான இத்தகைய நக்ஷத்திரங்களும் கிரகங்களும் அறியப்பட வேண்டும்; பிறவியின் நக்ஷத்திரங்கள் பீடிக்கப்பட்டால், அவை அபசகுனமாகும். அந்த கிரகத்தை பக்தியுடன் வழிபட்டால், அந்த குற்றத்திலிருந்து விடுபடலாம்; இக்கிரகங்களில் சூரியன் முதன்மை உடையவன் எனக் கூறப்படுகிறது. நட்சத்திரங்களிலும் கிரகங்களிலும் சுக்கிரன் சிறந்தவன்; துமவான் என்ற துமகேது, துடிப்பில் முதன்மை உடையவன்; நான்கு திசைகளில் நிலைபெற்ற கிரகங்களில் துருவன் மிகமுக்கியமானவன். நக்ஷத்திரங்களில் ஸ்ரவிஷ்டா சிறந்தது; அயனங்களில் உத்தராயணம் முதன்மை; ஐந்து வருடங்களில் முதலாம் வருடம் முக்கியமானது. இருவேளைகளில் (ருதுக்களில்) சிஷிரம் முதன்மை; மாதங்களில் மகம்; பக்ஷங்களில் சுக்லபக்ஷம்; திதிகளில் பிரதிபதியும் முதன்மை. பகல், இரவு எனும் பிரிவுகளில் பகல் தொடக்கமாகக் கொள்ளப்படுகிறது; முகூர்த்தங்களில் முதற் முகூர்த்தம் ருத்ரனுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. கணங்களில் நிமிஷம் தொடக்கமாகும்; காலத்தை அறிவோரில் சிறந்தவரே, ஸ்ரவணத்தின் முடிவிலிருந்து தனிஷ்டாவின் தொடக்கம்வரை ஐந்து வருடங்கள் ஒரு யுகமாகக் கொள்ளப்படுகிறது. சூரியன் தனிப்பட்ட இயக்கத்தால், பகல் உருவாக்குபவன் சக்கரம்போல் சுழல்கிறான்; எனவே அவன் காலத்தை உருவாக்கும் இறைவன் என நினைவுகூரப்படுகிறான். அவனே நான்கு வகை உயிரினங்களுக்குத் துவக்கமும், ஒழிவும் அளிப்பவன்; அவனுக்கே கூட, பாக்யவான் ருத்ரன் நேரடியாக துவக்கமளிப்பவன், ஓ தெய்வமே. இவ்வாறு இந்த ஜ்யோதிர்கள் மற்றும் அவற்றின் அர்த்த நிர்ணயம் உலக வாழ்க்கைக்காக மகாதேவனால் ஏற்படுத்தப்பட்டது. கல்பத்தின் தொடக்கத்தில், பாகவான் முன்கணிப்புடன் இதை இயக்கினார்; அவனே ஆதாரம், தலைமை இறைவன், எல்லா ஜ்யோதிர்களின் சாராம்சம். இந்த ஒரே முதன்மை வடிவத்தின் அற்புதமான மாற்றங்களை யாராலும் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது. ஜ்யோதிர்களின் வருகையும் போக்கையும் ஒருவர் உடல் கண்கள், பரம்பரை, ஊகமாணம், நேரடி அனுபவம், மற்றும் விவேகத்தால் அறிய வேண்டும். கூர்மையான புத்தியுடன் ஆராய்ந்து, நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்; கண், வேதம், நீர், எழுத்து, கணக்கு—இந்த ஐந்து காரணிகள் ஜ்யோதிர்களின் அளவை முடிவுசெய்ய பயன்படுகின்றன. இப்போது, விஷ்ணுவின் அருளால் துருவன் எப்படி கிரகங்களில் தூணாக உயர்ந்தான் என்பதைச் சொல்வேன். இதைப் பற்றி ஒருமுறை மார்கண்டேயர் என்னிடம் கேட்டார்; அவர் பல வேதங்களில் நிபுணர், கேட்க ஆவலுடன் பேசினார், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே. உத்தானபாதன், எல்லாவற்றையும் ஆட்சி செய்தவன், பேரொளி கொண்டவன், ஆயுதம் ஏந்துவோரில் சிறந்தவன், பூமியை ஆட்சி செய்தான். அவனுக்கு இரண்டு மனைவிகள்: சுனீதி மற்றும் சுருசி. மூத்தவளான சுனீதி மூலம் பெரும் புகழ் பெற்ற ஒரு மகன் பிறந்தான். அவனது பெயர் துருவன்; மிகுந்த ஞானம் உடையவன், தனது குலத்தின் விளக்காகவும், பெரிய புத்திசாலியாகவும் இருந்தான். ஒருநாள், ஏழு வயதிலேயே தந்தையின் மடியில் அமர்ந்தான். அப்போது சுருசி, துருவனை அப்புறப்படுத்தி, தனது மகனை அன்புடன் மடியில் அமரவைத்தாள்; அவனது அழகிற்காக அவனை மரியாதையுடன் கெளரவித்தாள்.