லிங்கபுராணம்

வானத்தில் காணப்படும் எல்லாவற்றையும், இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் நாம் காண்கிறோம்; இவை அழியாதவை என்பதால், இவை நக்ஷத்திரங்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன. இந்த எல்லா நிலப்பரப்புகளும் தங்களது கதிர்களால் பிரகாசிக்கின்றன; அந்த நக்ஷத்திரங்களும், நட்சத்திரங்களும், சூரியனுக்கே வருகின்றன. இவ்வுலகில் நல்வினைகள் செய்தவர்கள், அந்த நல்வினைகளுக்குப் பின் கிரகங்களை அடைகிறார்கள்; அவர்களால் கடந்து செல்லப்படுவதால் இவை நக்ஷத்திரங்கள் எனப்படுகின்றன; மேலும், இவை வெண்மை கொண்டவை என்பதால் நக்ஷத்திரங்கள் எனவும் அழைக்கப்படுகின்றன. தெய்வீகமானவை, பூமியில் உள்ளவை, இரவில் பிரகாசிப்பவை—இவை அனைத்தினதும் ஒளியையும், இருண்டவையாயினும், சூரியன் எப்போதும் எடுத்துக்கொள்கிறான். யாகம் மற்றும் இயக்கத்திற்காக இந்தத் தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது; சூரியன் நீரின் ஒளியைக் கவர்வதனால் அவன் ஸவித்ரு என அழைக்கப்படுகிறான். முழு நிலா ஆனந்த தத்துவமாகக் கருதப்படுகிறது; அது வெண்மை, அமரத்துவம், மற்றும் குளிர்ச்சி ஆகியவற்றில் உணரப்படுகிறது. சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் பிரகாசமான, ஒளிமிக்க, வட்டமான, நல்ல பானையைப் போன்று, சுபமான விண்வட்டங்களில், சந்திரனின் கோளம் திரவ நீரின் வடிவம் கொண்டதாகவும், சூரியனின் கோளம் ஒளியால் நிரம்பிய வெண்மையானதாகவும் கூறப்படுகிறது. இந்த இடங்களில் எல்லா தேவதைகளும் வாசிக்கின்றனர்; ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும், அவர்கள் எல்லாரும் நக்ஷத்திரங்கள், சூரியன் மற்றும் கிரகங்களை சார்ந்திருக்கின்றனர். ஆகவே, கிரகங்கள் வீடுகள் என அழைக்கப்படுகின்றன; சூரியன் சூரியனுடைய வீடாகும் இடத்திற்குள் சென்றான், சந்திரனும் சந்திரனுடைய வீடிற்குள் சென்றான். ஷுக்கிரன், பதினாறு கதிர்களுடன் பிரகாசிப்பவனாக, தனது வீடிற்குள் சென்றான்; பிருஹஸ்பதி, மகானாகியவன், தனது வீடிற்குள் சென்றான்; செவ்வாய் தனது வீடிற்குள் சென்றான். ஶனிஅய்யனும் தனது வீடிற்குள் சென்றார்; புதன் தனது வீடிற்குள் சென்றார்; ராகு தனது வீடிற்குள் சென்றான். எல்லா நக்ஷத்திரங்களும் நட்சத்திரங்களுக்கு உட்பட்டவையாகச் செல்கின்றன; இந்த கிரகங்களும், ஒளிவிக்கின்றவைகளும், நற்குணம் கொண்டவர்களுக்கே சொந்தமானவை. கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் இவை அனைத்தும் சுயம்புவனால் இயக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டன; இந்த நிலைகள் பிரளயம் வரைக்கும் நிலைத்திருக்கின்றன. உலகம் தோன்றும் ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும், இவை தேவதைகளின் வாசஸ்தலங்கள்; தெய்வீகர்கள், தங்களை உயர்வாகக் கருதும் அவர்கள், மீண்டும் மீண்டும் இந்த இடங்களை அடைகின்றனர். கடந்தவர்கள், வரவுள்ளவர்கள், வராதவர்கள், தற்போது உள்ளவர்கள்—இவர்களுடன் கூடிய இந்த வாசஸ்தலங்கள், அங்கு நின்றிருக்கும் தேவதைகளுடன் தொடர்கின்றன. இந்த மன்வந்தரத்தில், கிரகங்கள் தெய்வீகமானவை என அழைக்கப்படுகின்றன; இங்கு, விவஸ்வான் மற்றும் அதிதியின் மகனான சூரியன், வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் அறியப்படுகிறான். பிரகாசமான சோமன், ஒரு முனிவரின் மகனாக, தேவனும் வாசுவும் என அழைக்கப்படுகிறான்; ஷுக்கிரன், பாகரவன் என அறியப்படுவான், அசுரர்களை வழிபடுவான். மிகுந்த ஒளியுடன் கூடிய, தேவதைகளுக்கு ஆசானாகிய, அங்கிரஸின் மகன் பிருஹஸ்பதி என அழைக்கப்படுகிறான்; புதன், அழகும் இன்பமும் கொண்டவன், ஒரு முனிவரின் மகனாக நினைவுபடுகிறான். வித்தியாசமான வடிவமுடைய ஶனிஅய்யன், சஞ்ச்ஞா மற்றும் விவஸ்வத்தின் மகன்; அக்னி விகேஷியிலிருந்து பிறந்தான், இளம் வயதுடையவன், சிவந்த அக்கினிக்கதிர்கள் உடையவன். தக்ஷனின் மகள்கள் நக்ஷத்திரங்கள் மற்றும் நட்சத்திரங்கள் என அறியப்படுகின்றனர்; ஸ்வர்பானு, சிம்ஹிகாவின் மகன், உயிர்களுக்கு துன்பம் தரும் அசுரன். சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள் மற்றும் சூரியன் ஆகியவற்றில், தங்களை உயர்வாகக் கருதுபவர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்; இவை முன்பிருந்தபடியே விளக்கப்பட்டுள்ளன, தேவதைகளும் அங்கு அமைந்துள்ளன. விவஸ்வானின் சூரிய வாசஸ்தலம் ஆயிரம் கதிர்கள் கொண்டது, தீயால் நிரம்பியது; சந்திரனின் வாசஸ்தலம் நீரானதும் வெண்மையானதும் எனப்படுகிறது. புதனின் வாசஸ்தலம் நீரானதும், இருண்டதும், இன்பம் தருவதும்; ஷுக்கிரனின் வாசஸ்தலம் நீரானதும் வெண்மையானதும், பதினாறு கதிர்களுடன் பிரகாசிக்கிறது. செவ்வாய் (பௌமன்) என்பவனது சிறந்த வாசஸ்தலம் சிவப்பாகும், ஒன்பது கதிர்கள் கொண்டது; பிருஹஸ்பதியின் வாசஸ்தலம் மஞ்சளாக, பெரிதாக, பதினாறு அக்கினிக்கதிர்கள் கொண்டதாகும். ஶனிஅய்யனின் வாசஸ்தலம் கருப்பாக, எட்டு கதிர்கள் கொண்டதாகும்; ஸ்வர்பானுவின் வாசஸ்தலம் இருளாகும், உயிர்களுக்கு துன்பம் தரும் இடம். எல்லா நக்ஷத்திரங்களும் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதிர் கொண்ட ரிஷிகள் என அறியப்படுகின்றன; இவை நற்கீர்த்தியுடையவர்களின் வாசஸ்தலங்கள், தங்களது இயல்பின்படி வெண்மையாக உள்ளன. இவை திரவ நீரால் உருவானவை, கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் உருவாக்கப்பட்டவை; சூரியனின் கதிர்களுடன் இணைந்ததனால், இவை ஒளிவிக்கின்ற இயல்புடையவை எனப்படுகிறது. ஸவித்ருவின் (சூரியன்) ஆதாரம் ஒன்பதாயிரம் யோஜனங்கள் எனப்படுகிறது; அதன் சுற்றளவு அதற்குத் மும்மடங்கு, வட்டத்தின் அளவின்படி. சந்திரனின் பரப்பு சூரியனுடையதைவிட இரட்டிப்பு; ஸ்வர்பானு இருவருக்கும் சமமானவன், அவர்களுக்கு கீழே இயக்கமளிக்கிறான். பூமியின் நிழலை உயர்த்தி, ஒரு வட்ட வடிவம் உருவாக்கப்பட்டது; ஸ்வர்பானுவின் பெரிய நிலையம், மூன்றாவது இடம், இருளால் ஆனது. அது சூரியனிலிருந்து தோன்றி, சந்திரனின் காலங்களில் சமமாக இயக்குகிறது; சந்திரனிலிருந்து சூரியனை அடைகிறது, மீண்டும் சந்திரனின் காலங்களில் சூரியனிடம் செல்கிறது. ஸ்வர்பானுவை தள்ளுவதால் அவன் ஸ்வர்பானு என அழைக்கப்படுகிறான்; சந்திரனின் பதினாறாவது பாகம் பாகரவனுக்குச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆதாரங்களிலிருந்தும் வட்டங்களிலிருந்தும், ஒரு யோஜனாவின் நுனியிலிருந்து அளக்கும்போது, பாகரவனிலிருந்து கால்பற்ற ஒரு பாகம் பிருஹஸ்பதியென அறியப்பட வேண்டும். வக்ரன் (செவ்வாய்) மற்றும் சௌரி (ஶனி) இருவரும் பிருஹஸ்பதியிலிருந்து கால்பற்ற ஒரு பாகம் குறைவாக உள்ளதாக நினைவுபடுத்தப்படுகின்றனர்; அந்த அளவிலிருந்தும் வட்டங்களிலிருந்தும், புதன் அவரிருவரிலிருந்தும் கால்பற்ற ஒரு பாகம் குறைவாக இருக்கின்றான். இங்கு உள்ள நக்ஷத்திரங்கள் மற்றும் நட்சத்திரங்களின் வடிவங்கள், ஒளிவிக்கின்றவை, பரப்பிலும் வட்டத்திலும் புதனுக்கு சமமானவை. யாராவது உண்மையை அறிந்தவர், பெரும்பாலான நக்ஷத்திரங்கள் சந்திரனுடன் இணைந்திருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்; நட்சத்திரங்களும் நக்ஷத்திரங்களும் ஒருவருக்கொருவர் குறைவாக உள்ளன. நானூறு, மூன்றூறு, இருநூறு யோஜனங்கள்—இவை அனைத்திலும் மிகக் குறைவானவை, நட்சத்திரங்களின் வட்டங்கள். அவைகளில் பாதி யோஜனைக்கும் குறைவான அளவு இல்லை; அவற்றுக்கு மேல் மூன்று கிரகங்கள், மிகுந்த தூரத்தில் இயக்குகின்றன. சௌரி (ஶனி), அங்கிரஸ் (பிருஹஸ்பதி), மற்றும் வக்ரன் (செவ்வாய்) மெதுவாக இயக்குவதாக அறியப்படுகின்றனர்; அவர்களது இயக்கங்கள் முறையே ஏற்கனவே விளக்கப்பட்டுள்ளன.