லிங்கபுராணம்

பரம்பொருள் உலகில் அனைத்தையும் ஏற்படுத்தும் போது, பெண்களில் உமாவை தெய்வமாகவும், வசனத்திற்கு சரஸ்வதியைத் தலைவியாகவும், மாயைகளுக்குத் விஷ்ணுவைத் தலைவனாகவும், தானே உலகங்களின் ஆத்மாவாகவும் நிர்ணயித்தான். மலைகளுக்குள் ஹிமவந்தை அதிபதியாகவும், நதிகளில் ஜஹ்னவியைத் தலைவியாகவும், கடல்களை எல்லாம் தாங்கும் பெருங்கடலை எல்லா சமுத்திரங்களின் அதிபதியாகவும் ஆக்கினான். மரங்களில், பித்ருக்களின் இறைவன் அஸ்வத்தா மற்றும் பிளக்ஷ மரங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தான். கந்தர்வர், வித்யாதரர், கின்னரர் ஆகியோருக்குச் சித்ரரதனைத் தலைவனாகவும், பேரழலுடன் வசுகியை நாகர்களுக்குத் தலைவனாகவும், அதுபோல் மிக வலிமை கொண்ட தக்ஷகனை பாம்புகளுக்குத் தலைவனாகவும் நியமித்தான். பறவைகளுக்குச் சுபர்ணனைத் தலைவராகவும், குதிரைகளுக்குள் உச்சைஷ்ரவஸை அரசனாகவும் ஆக்கினான். மிருகங்களில் சிங்கம் தலைவனாகவும், பசுக்களில் காளை, காட்டு மிருகங்களில் சரபம், சேனைகளுக்குத் தலைவனாக அளவிட முடியாத குகனை, வேதங்களுக்கும் ஸ்மிரிதிகளுக்கும் லகுலீஷனை தலைவர்களாக நியமித்தான். பின்னர், சுதர்மா, சங்கபதா, கேதுமந்தன், ஹேமரோமா ஆகியோரை முறையே அபிஷேகம் செய்து பதவியில் அமர்த்தினான். பூமியில் ப்ரிதுவை அரசனாகவும், மகேஸ்வரனை எல்லாவற்றிற்கும் தலைவனாகவும், நான்கு ரூபமுடையவர்களில் எல்லாம் அறிந்த ஶங்கரனை—ரிஷபத்வஜம் ஏந்தியவரை—தலைவராக நியமித்தான். பகவான் ஶம்புவின் அருளால், இவர்களை முறையே அபிஷேகம் செய்து, முன்னதாகவே அருள்புரிந்த அந்த உலகத் தலைவன் பிரமாண்டமாக பிரகாசித்தான். "முனிவர்களே, இவை எல்லாம் விரிவாக உங்களுக்குத் தெரிவித்தேன்; இவர்கள் எல்லாம் உலகத்தின் மூலத்துவமானவரால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு சிறப்புற்றவர்கள்," என்றார். இதைக் கேட்ட முனிவர்கள், மனதில் இன்னும் சந்தேகத்துடன், ரோமஹர்ஷணனை மேலும் கேட்டனர்: "வாக்கில் சிறந்தவரே, நீங்கள் இதைச் சொன்னீர்கள்; இப்போது விரிவாகவும், ஒளிவிளக்குகளுக்கான தீர்மானத்தையும் கூறுங்கள்," என்றனர். அவர்களின் சொற்களை கேட்ட சூதர், அமைதியுடன், அவர்களது சந்தேகங்களைத் தீர்க்கும் உத்தம ஞானத்தை எடுத்துரைத்தார். "இந்த விஷயத்தில் அமைதி கொண்ட பெரிய ஞானிகள் கூறியதை நான் விளக்குகிறேன்—சூரியன், சந்திரன் ஆகியவற்றின் இயக்கத்தைப் பற்றி. சூரியன், சந்திரன் மற்றும் பிற கிரகங்கள் தெய்வங்களின் வாசஸ்தலங்களில் எவ்வாறு இருக்கின்றன என்பதை, மேலும் மூன்று விதமான அக்னியின் தோற்றத்தை விளக்குகிறேன். தெய்வீக, பௌதிக, பூமியிலுள்ள அக்னி மற்றும் பூமிக்குரிய அக்னி—இவை எல்லாம், இரவு முடிவில், உருவகமற்ற பிறப்புடைய பிரம்மனிடமிருந்து தோன்றின. அப்பொழுது உலகம் வெளிப்படாமல் இரவின் இருளால் மூடப்பட்டிருந்தது; அதில் நான்கில் ஒரு பகுதி மட்டும் இருந்தபோது, உலகம் முழுவதும் மறைந்தது. அங்கே, சுயம்புவான இறைவன், உலகங்களின் எல்லா காரியங்களையும் நிறைவேற்றும் பொருட்டு, வெளிப்பட விரும்பி, ஒளிவிளக்குப் பூச்சி போல அசைந்தாடினான். பிறகு, உலகத் தொடக்கத்தில் அக்னியை உருவாக்கி, பூமி மற்றும் நீரில் தங்கி, அந்த அக்னியை மூன்று வகையாகப் பிரித்தான், ஒளி வழங்கும் பொருட்டு. இந்த உலகில் வீசும் காற்று பூமியிலுள்ள அக்னி என்று அழைக்கப்படுகிறது; உலகத் தொடக்கத்தில் சூரியனில் இருந்த தூய அக்னி அக்னி என நினைவுகூரப்படுகிறது. இதில் மின்சாரம், நீரில் தோன்றும், தாமரையில் பிறந்த அக்னிகள் உள்ளன; இப்போது அவற்றின் பண்புகளை விளக்குகிறேன். மின்சாரம், ஜீரணாக்னி, சூரியன், நீரக்னி—இவை மூன்று வகை அக்னிகள். அதனால், சூரியன் தனது கதிர்களால் நீரை உறிஞ்சி, பிரகாசிக்கிறான்; தாமரையில் பிறந்த அக்னி நீரில் நிலைபெற்றிருக்கிறது; ஆனால் நீர் அக்னியை அணைக்காது. மனிதர்களின் வயிற்றில் உள்ள அக்னி அணையாது; காற்றுடன் கூடிய அந்த ஜ்வலிக்கும் அக்னி, வெளிச்சம் இல்லாவிட்டும் ஜீரணாக்னி என்று அழைக்கப்படுகிறது. சூரியன் மறைந்த பிறகு, வெள்ளை, வட்டமான, குளிர்ந்த வடிவில் தெரியும் ஒளி, சூரிய ஒளி எனும். இரவில், அக்னி சூரிய மண்டலத்திற்குள் சென்றுவிடுகிறது; அதனால் அது தொலைவில் இருந்து பிரகாசிக்கிறது; மறுநாள் சூரியன் உதிக்கும்போது, அக்னியின் வெப்பம் மீண்டும் சூரியனுக்குள் செல்கிறது. பூமியிலுள்ள அக்னியின் பாதத்தால் அந்த அக்னி எப்போதும் எரிகிறது; ஒளி, வெப்பம் ஆகிய இரு வடிவிலும் சூரிய மற்றும் பூமி அக்னிகள் பிரகாசிக்கின்றன. அவை ஒன்றோன்றுக்குள் புகுந்து, ஒன்றையொன்று பேணுகின்றன; பூமியின் வடகாலையில் நீர், தெற்காலையில் அக்னி உள்ளது. சூரியன் மீண்டும் மீண்டும் உதிக்கிறான், மீண்டும் நீருக்குள் செல்கிறான்; அதனால், சூரியன் பகலும் இரவும் நீரில் புகுவதால், நீர் தாமிர நிறமாகிறது. சூரியன் மறையும்போது, நீர் பகலுக்குள் சென்று, இரவில் வெள்ளையாக, பிரகாசமாகத் தெரிகிறது. இந்த முறையில், பூமியின் தெற்கும் வடக்கும், சூரியோதயம், அஸ்தமனம், பகல், இரவு காலங்களில் நீர் எப்போதும் பிரவேசிக்கிறது. கதிர்களால் நீரை உறிஞ்சி பிரகாசிக்கும் அந்த சூரியன், பூமி அக்னியுடன் கலந்து, தெய்வீகமும் தூய்மையானவனாகக் கருதப்படுகிறான். அந்த அக்னி ஆயிரம் கால்கள் உடையவன் போல, குண்டமான பானை போன்ற வடிவத்தில், எல்லா பக்கத்திலும் ஆயிரம் வாயுக்களால் இழுக்கிறது. அந்த வாயுக்கள், கடல், கிணறு, மேகம், நிலைபெற்ற மற்றும் இயக்கம் கொண்ட நீர், குளங்கள், ஆறுகள் முதலியவையாகும். அந்த ஆயிரம் கதிர்கள் குளிர்ச்சி, மழை, வெப்பம் ஆகியவற்றை வெளியிடுகின்றன; இதில் நானூறு வாயுக்கள், ஒவ்வொன்றும் விசித்திரமான வடிவத்தில், மழையை பொழிகின்றன. அவை பானைகள், மாலைகள், கொடிகள், விழும் நீர்நதிகள் என அழைக்கப்படுகின்றன; மழையை ஏற்படுத்தும் அனைத்து கதிர்களும் 'அமுதம்' என்று பெயர் பெற்றவை. அந்த ஆயிரத்தில் மூன்று நூறு வாயுக்கள் பனியைத் தரும் கதிர்கள்; அவைகளில் நூல்கள், மேகங்கள், மழைகள் உள்ளன; இவை குளிர்ச்சியும் பனியையும் தருகின்றன. இவை அனைத்தும் 'சந்திர கதிர்கள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன; மஞ்சள், வெள்ளை கதிர்கள், திசைகள், உலகத்தைப் பேணும் பசுக்கள் ஆகியும் அதிலுள்ளன. அந்த வெள்ளை கதிர்கள் மூன்று நூறு, வெப்பத்தைத் தருபவை; அவை மூலமாக, சந்திரன் மனிதர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோருக்கு ஊட்டமளிக்கிறான். இங்கு, மூன்று வகைகளால், மனிதர்களுக்கு மூலிகைகள், பித்ருக்களுக்கு ஹவிசு, அனைத்து தேவர்களுக்கும் அமுதம் வழங்கப்படுகின்றன. வசந்தம், கிரீஷ்மம் காலங்களில், மூன்று நூறு கதிர்களால் எரிகிறான்; மழைக்காலம், சரத்காலங்களில் நானூறு கதிர்களால் பொழிகிறான். இவ்வாறு, உலகில் ஒவ்வொன்றுக்கும் அதன் தனித்துவமான தலைவர்கள், சக்திகள், இயக்கங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன; சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகியோரின் இயங்கும் விதி, அவர்களது செயல்பாடுகள், உலகம் முழுவதும் பரவி, உயிர்களுக்கு ஊட்டமும் ஒளியும் வழங்குகின்றன.