லிங்கபுராணம்

சூரியனின் பிரகாசத்தை நிரப்பும் அந்த தேவர்கள், அவர்களது உன்னத ஒளியால் சூரியனை மேலும் பிரகாசமாக்குகிறார்கள். அந்த மகான்கள் தாங்களே இயற்றிய மந்திரங்களால் சூரியனை புகழ்கிறார்கள். அந்த நேரத்தில் கந்தர்வர்கள், அப்சராசுகள் இசை, நடனம்செய்து சூரியனை ஆராதிக்கிறார்கள்; தலைவர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் பூதங்கள் பலி பொருள்களைச் சேர்த்து வழிபடுகிறார்கள். பாம்புகள் சூரியனைத் தூக்கிச் செல்கின்றன; யாதுதானர்கள் அவரை பின்தொடர்கிறார்கள். வாலகில்யர்கள் எழும் சூரியனைச் சுற்றி, அவரை அஸ்தமனத்துக்குத் திருப்புகின்றனர். இவ்வாறு, ஒவ்வொரு தேவதைக்கும் அவர்களது ஒளி, தவம், தகுதி, மந்திரம், தர்மம், பலம் ஆகியவற்றிற்கேற்ப சூரியனில் தங்கும் இடம் உண்டு. அவ்வாறு, அந்த ஒளியால் தூண்டப்பட்டு சூரியன் பிரகாசிக்கிறான்; இந்த தேவர்கள் இருவராக இருவர், ஒவ்வொரு இரு மாதங்களுக்கும் சூரியனில் தங்குகிறார்கள். முனிவர்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், அப்சராசுகள், தலைவர்கள், யக்ஷர்கள், முக்கியமாக யாதுதானர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் சூரியனில் தங்கி, ஒளியூட்டி, மழை பெய்யச் செய்து, உலகை ஒளிரச் செய்து, காற்றினை வீசச் செய்து, படைப்பை நிகழ்த்துகிறார்கள். இவர்கள் உலகில் உள்ள உயிர்களின் பாவங்களை அகற்றுகின்றனர்; நல்லோரிடமிருந்து புண்ணியத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தீயோரிடமிருந்து துர்பாக்கியத்தை அகற்றுகிறார்கள்; சில சமயம் நல்லவர்களின் குற்றங்களையும் நீக்குகிறார்கள். இவர்கள் எல்லாம் தெய்வீகமான, ஆசை நிறைவேறும், காற்றால் ஓடும் ரதத்தில் சூரியனுடன் சேர்ந்து, நாள்களைப் பின்தொடர்ந்து சஞ்சரிக்கிறார்கள். மழை பெய்யச் செய்து, ஒளிரச் செய்து, மகிழ்ச்சி தருகிறார்கள்; இந்த உலகில் உள்ள உயிர்களை சுவர்க்கத்தின் வீழ்ச்சியிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார்கள். கடந்த, நிகழ்கால, எதிர்கால மன்வந்தரங்களில் இவர்கள் தங்களது நிலைகளில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். ஏழு வகை குழுக்கள், மொத்தம் பதினான்கு, ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் சூரியனில் தங்குகிறார்கள். ஒவ்வொரு குழுவும் இரண்டு மாதங்களுக்கு தங்கி, இப்படி பன்னிரண்டு குழுக்கள் வருடம் முழுவதும் சூரியனில் இருப்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த வகையில், ஒரே சக்கரத்துடன், சூரியன், பகலின் ஒளியூட்டியாக, பசுமை நிறம் கொண்ட அமரர் குதிரைகள் இழுக்கும் ரதத்தில் விரைவாக சஞ்சரிக்கிறான். அவன் ஒரே சக்கர ரதத்தோடு, ஏழு குதிரைகளுடன், ஏழு கண்டங்கள் மற்றும் சமுத்திரங்களைச் சுற்றி, பகல், இரவு என வானில் சஞ்சரிக்கிறான். இப்போது சந்திரனின் பெருமையை பார்ப்போம். இரவின் அதிபதியான சந்திரன், நக்ஷத்திரங்களுக்கிடையே தன் பாதையில் சஞ்சரிக்கிறான். அவனது ரதம் மூன்று சக்கரங்களும், இருபுறமும் குதிரைகளும் கொண்டதாக அறியப்படுகிறது. அவனது ரதம், மூன்று நூறு நல்ல வெள்ளை குதிரைகளும், பத்து மெலிதான, தெய்வீக, சோர்வில்லாத, மனதைப்போல் விரைவான குதிரைகளும் கொண்டது. இந்த ரதத்தில், தேவதைகளும் பித்ருக்களும் சேர்ந்து, நீர்ச் செந்நிற பசுக்களால் இழுக்கப்படும் வெள்ளை ஒளியுடன், சோமன் (சந்திரன்) சஞ்சரிக்கிறான். சுக்லபட்சம் தொடங்கும் போது, சூரியனைத் தாண்டி மேலே எழுந்து, நாள்களின் ஓட்டத்தில் சந்திரன் மெதுவாக நிரம்புகிறான். கிருஷ்ணபட்சத்தில், தேவர்கள் குடிக்கும் சோமம் எப்போதும் நிரம்பிக்கொண்டே இருக்கிறது; சூரியன் தனது ஒரு கதிரால் பதினைந்து நாட்கள் அதை அருந்துகிறான். சுஷும்ணா கதிரால், சூரியனது சக்தியால், சந்திரனின் உடல் பகுதி பகுதியாய் நிரம்புகிறது. இதனால், பௌர்ணமி அன்று சந்திரன் முழுமையாக, வெள்ளை நிறத்துடன் தெரிகிறான்; இவ்வாறு, நாள்களின் ஓட்டத்தில் சந்திரன் சோமத்தால் நிரம்புகிறான். பிறகு, கிருஷ்ணபட்சத்தில் இரண்டாம் நாள் முதல் பதினான்காம் நாள் வரை, தேவர்கள் அந்த இனிய, மென்மையான அம்ருதத்தை அருந்துகிறார்கள். பதினைந்து நாட்களில், சூரியனது ஒளி சேகரித்த அம்ருதம் அருந்தப்படுகிறது; பௌர்ணமி அன்று, தேவர்கள் சோமனை அருந்தும் நோக்கில் வழிபடுகிறார்கள். அந்த இரவு முழுவதும், பித்ருக்களும் முனிவர்களும் சேர்ந்து, சந்திரனில் இருந்து சோமத்தை அருந்துகிறார்கள். மெதுவாக, சந்திரனில் உள்ள கலைகள் குறைந்து கொண்டே போகின்றன; மொத்தம் 330, மேலும் 33 என்று கூறப்படுகிறது. முப்பத்தி மூவாயிரம் தேவர்கள் சந்திரனிலிருந்து சோமத்தை அருந்துகிறார்கள்; நாள்களின் ஓட்டத்தில் இவ்வாறு தேவர்கள் சந்திரனிலிருந்து அம்ருதம் பெறுகிறார்கள். பாதி மாதத்திற்கு அருந்திய பின், அமாவாசை அன்று அந்தச் சிறந்த தேவர்கள் விலகுகிறார்கள்; அப்போது பித்ருக்கள் சந்திரனிடம் வருகிறார்கள். அப்போது, பதினைந்தாம் பகுதியின் சிறிய பகுதி மட்டும் மீதமிருக்கும்போது, பிற்பகலில் பித்ருக்கள் அந்தக் கீழ் பகுதியில் வழிபடுகிறார்கள். அவர்கள் இரண்டு கால அளவுக்கு அருந்துகிறார்கள்; மீதமுள்ள பகுதி, அமாவாசையில் சந்திரனின் கதிர்களில் இருந்து வெளியேறியது, அது ஹவிசு அம்ருதமாகும். ஒரு மாதம் சிறந்த அம்ருதத்தை அருந்தி திருப்தியடைந்த பின் பித்ருக்கள் விலகுகிறார்கள்; அவர்கள் அருந்திய பதினைந்தாம் பகுதி, குறைந்து கொண்டே, அமாவாசையில் மீண்டும் நிரம்புகிறது. ஒவ்வொரு பக்ஷத்தின் தொடக்கத்திலும், பதினாறாம் நாளிலும் சந்திரனின் வளர்ச்சியும் குறைவும் நினைவுகூரப்படுகிறது; சூரியனின் தாக்கத்தால் சந்திரனில் வளர்ச்சி நிகழ்கிறது. சோமபுத்திரனாகிய புத்தனின் ரதம் எட்டு குதிரைகள், நீரும் ஒளியும் ஆனவை, அழகிய மஞ்சள் நிறத்தில் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. சுக்கிரனின் ரதம் பத்து மெலிதான, பலவகை நிறங்களுடன், பூமியில் பிறந்த குதிரைகள்; அவர் தைத்யர்களுக்கான குருவாகிய அறிவுடையவன். செவ்வாயின் ரதம் எட்டு குதிரைகளும், பொன்னால் ஆனதும், மிகுந்த பிரகாசமுடையதும்; புதனின் ரதமும் பொன்னால் ஆனது, எட்டு குதிரைகளும் கொண்டது; சனியின் ரதம் இரும்பால் ஆனது. ராகுவின் ரதம் பத்து நீரால் ஆன, வெள்ளை மற்றும் பிற நிறங்களுடன் கூடிய குதிரைகளால் இழுக்கப்படுகிறது; கேது, சூரியன் இருவரின் ரதமும் எட்டு குதிரைகள் கொண்டதாகும். இந்த அனைத்து கிரகங்களும் துருவ நக்ஷத்திரத்துடன் இணைக்கப்பட்டு, காற்றின் கதிர்களால் இயக்கப்பட்டு, தத்தமது வரிசையில் சஞ்சரிக்கின்றன. எத்தனை நக்ஷத்திரங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு கதிர்கள்; எல்லாம் துருவ நக்ஷத்திரத்தில் நிலைத்து, சுற்றிச் சுழல்கின்றன. இவ்வாறு, சூரியன், சந்திரன், மற்ற கிரகங்கள், தேவதைகள், முனிவர்கள், பாம்புகள், யக்ஷர்கள், அப்சராசுகள், யாதுதானர்கள் ஆகியோர், தங்கள் தத்தம் பணிகளைச் செய்து, உலகத்தையும் அதன் ஒழுங்கையும் பாதுகாத்து வருகின்றனர்.