லிங்கபுராணம்

புஷ்கரத்வீபத்தில் பிறந்தவர்கள், எப்போதும் ருத்ரனைப் பூஜிப்பதில் முழுமையாக அர்ப்பணித்துள்ளவர்களாகவும், மகேஸ்வரனுக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்களாகவும், மக்களுக்கு ஆண்டவர்களாக விளங்கினர். பிரஜாபதி மற்றும் ருத்ரரின் மக்கள், பக்தியின் ஆனந்தத்தில் நிரம்பியவர்களாக வாழ்ந்தனர். இவ்வாறு, பிரியவரதன் தனது முதன்மையும் வலிமையுமுடைய காம்யாவின் மகன் ஆக்னீத்ரனை ஜம்பூத் தீபத்தின் அரசராக அபிஷேகம் செய்தான். ஆக்னீத்ரன், பவனை மிகுந்த பக்தியோடு வழிபட்டவன்; எப்போதும் இளம் வயதில், தவத்தில் உறுதியுடன், பவனை வழிபடுவதில் தன்னை ஈடுபடுத்தியவன்; புகழுடன், கோமான், தீமான் மற்றும் சிறந்த த்விஜர்களுடன் இருந்தான். அவனுக்கு ஒன்பது மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் பிரஜாபதிக்கு சமமானவர்கள், மகேஸ்வரனுக்கு பக்தியோடு, மகாதேவனுக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்கள். அவர்களில் முதல்வன் நாபி, அடுத்தவன் கிம்புருஷன், மூன்றாவது ஹரிவர்ஷன், நான்காவது இலாவிர்த்தன். ஐந்தாவது ரம்யன், ஆறாவது ஹிரண்மான், ஏழாவது குரு, எட்டாவது பத்ராஷ்வன், ஒன்பதாவது கேதுமாலன். இப்போது அவர்கள் பெற்ற பகுதிகள் குறித்து கேள். நாபிக்கு, தந்தை தெற்குப் பகுதியான ஹேமாவை அளித்தான். கிம்புருஷனுக்கு ஹேமகூட பகுதியைத் தந்தான்; ஹரிக்கு நைஷத பகுதியை அளித்தான். இலாவிர்த்தனுக்கு, மேரு மலை நடுவில் நிற்கும் பகுதியும், நீலாசலத்தின் அடிவாரத்தில் உள்ள அழகிய பகுதியும் வழங்கப்பட்டது. ஹிரண்மயனுக்கு வடக்கு பகுதியான ஷ்வேதம் வழங்கப்பட்டது; குருவுக்கு வடக்கு பகுதியான ஷ்ரிங்கவர்ஷம் வழங்கப்பட்டது. பத்ராஷ்வனுக்கு மால்யவத் பகுதியும், கேதுமாலனுக்கு கந்தமாதனமும் வழங்கப்பட்டது. இவ்வாறு, ஒன்பது பெரிய பகுதிகள் பிரிக்கப்பட்டன; அந்த ஒவ்வொரு பகுதியில், ஆக்னீத்ரன் தனது மகன்களை ஆட்சியாளர்களாக நிறுவினான். அந்த தர்மநிஷ்டன், முறையைப் பின்பற்றி, பிறகு தவத்தில் ஈடுபட்டு, தபஸால் தூய்மையடைந்து, ச்வாத்யாயத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டான். ச்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டவுடன், சிவனைத் தியானத்தில் முழுமையாக மனதை நிலைநிறுத்தினான். கிம்புருஷனைத் தொடங்கி எட்டு பாக்கியமான பகுதிகள் இங்கு விவரிக்கப்படுகின்றன. அந்த பகுதிகளில் உள்ளவர்கள் இயற்கையாகவே எளிதில் சித்தி அடைகிறார்கள்; அவர்களுக்கு இருவிருத்திகளும் இல்லை, முதுமை அல்லது மரணம் இல்லை. அங்கே தர்மமும் அதர்மமும் இல்லை; மேம்பட்டவர், தாழ்ந்தவர், நடுநிலைவர் என்ற பேதமும் இல்லை; அந்த எட்டு பகுதிகளில் யுகங்களின் பிரிவும் இல்லை. ருத்ரக்ஷேத்திரங்களில், அங்கே உயிருடன் அல்லது உயிரில்லாமல் இறக்கும் உயிர்கள், பக்தர்களும், அனுசரணையாளர்களும் அந்த பகுதிகளுக்குச் செல்கிறார்கள். அவர்களின் க்ஷேமத்திற்காக, ருத்ரன் அந்த எட்டு பகுதிகளை உருவாக்கினான்; அங்கே அந்த மஹாதேவன் எப்போதும் தன்னுடைய திருவுருவை வெளிப்படுத்துகிறான். அந்த எட்டு பகுதிகளிலும், மகா தேவனை மனதில் காணும் மக்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு அவனே இங்கே பரமகதி. இப்போது நாபியின் தோற்றத்தைச் சொல்கிறேன், கேள். நாபி, பெரிய ஞானம் கொண்டவன், மேருதேவியால் ஒரு மகனைப் பெற்றான். அவன் தான் முனிவர்களில் சிறந்தவன், அரசர்களில் முதன்மையான ரிஷபன்; அனைத்து க்ஷத்திரியர்களாலும் மதிக்கப்படுவான். ரிஷபனிடம் இருந்து, நூறு மகன்களில் முதன்மையான வீரன் பரதன் பிறந்தான். ரிஷபன், தனது மகனை அன்போடு பார்த்து, பரதனை அரசனாக நிறுவினான்; ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் சார்ந்தவன், இச்சை எனும் பாம்புகளை வென்றவன். பரமாத்மாவை தன்னுள் முழுமையாக நிலைநிறுத்தி, நிர்வாணமாக, ஜடாமுடியுடன், உணவு இல்லாமல், வற்கொடி உடையுடன், இருளில் நுழைந்தான். இச்சையும் சந்தேகமும் இல்லாமல், உயர்ந்த சைவ நிலையில் தங்கி, ஹிமாலயத்தின் தெற்குப் பகுதியை பரதனுக்கு வழங்கினான். ஆகவே, அந்த பகுதியை பரதன் பெயரால் “பாரதம்” என்று ஞானிகள் அறிந்துள்ளனர். பரதனுக்கு புத்திசாலி, தர்மநிஷ்டன் சுமதி என்ற மகன் பிறந்தான். அந்த நாட்டில், பரதன் தனது மகனை அரசனாக நிறுவி, தன் புகழை அவனிடம் விட்டுவிட்டு, வனத்துக்குள் சென்றான். இந்த கண்டத்தின் நடுவே, மேரு எனப்படும் பெரிய மலை உயர்ந்து நிற்கிறது; பலவிதமான ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிகரங்களுடன், நிலைத்திருப்பதில் முதன்மையானது. அது எண்பத்து நான்கு ஆயிரம் யோஜன உயரம் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது; பதினாறு ஆயிரம் யோஜனங்கள் கீழும், பதினாறு ஆயிரம் அகலமும் பரவியுள்ளது. தலைகீழாக வைத்த பாத்திரம் போல் வடிவம் கொண்டது; அதன் உச்சியில் முப்பத்தி இரண்டு ஆயிரம் யோஜனங்கள் பரவியுள்ளது; சுற்றளவு அதன் அகலத்தை மூன்று மடங்கு கொண்டதாக மதிக்கப்படுகிறது. மகேஸ்வரனின் புனித உடல் தொடுதலால் பொன்னிறம் பெற்றது; அது தத்தூரப்பூவைப் போல ஒளிர்கிறது; எல்லா தேவர்களுக்கும் அது வாசஸ்தலம். அது தேவர்களின் விளையாட்டு நிலம்; எண்ணற்ற அதிசயங்கள் நிறைந்தது; அந்த மலை முழுவதும் நூறு ஆயிரம் யோஜன நீளம் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பூமிக்குக் கீழ் பதினாறு ஆயிரம் யோஜனங்கள் விரிந்துள்ளது; மேலே அதன் சிகரங்கள் மீதமுள்ளது. அதன் வேர்கள் அளவிட முடியாத அளவு நீளமானவை; அடிப்பகுதியின் அகலம் உச்சியின் அகலை விட இருமடங்கு. கிழக்கில் அது பத்மராகம் போல ஜொலிக்கிறது; தெற்கில் பொன்னாகத் தெரிகிறது; மேற்கில் நீல வைரமாகவும், வடக்கில் பவழம் போல ஒளிர்கிறது. கிழக்குப் பகுதியில் அமராவதி நகரம் உள்ளது; பலவிதமான அரண்மனைகள் நிறைந்தது, பல தேவர்களின் கூட்டங்களால் நிரம்பியுள்ளது; ரத்தின வலைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. பல வடிவங்களில் தங்கமும் ரத்தினங்களும் பதிக்கப்பட்ட வாயில்கள், தங்க அலங்காரங்களும் ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட பாதைகளும் உள்ளன. அங்கே நயமான பேச்சும் நகைச்சுவையுமுடையவர்கள் வாழ்கிறார்கள்; எல்லா வகையான ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; பெண்கள் தங்கள் முலைகளின் பாரத்தால் வளைந்தவர்கள், மது போதையில் கண்கள் உருண்டவர்கள். எங்கும் ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள், அப்சராஸ், மலர்ந்த தாமரை நிறைந்த அழகிய குளங்கள் நிறைந்துள்ளன. தங்க படிக்கட்டுகள், தங்க மணல் குவியல்கள், நீலத் தாமரை மற்றும் பிற தாமரைகள், மணமுள்ள தங்கப்பூக்கள் ஆகியவைகளால் அந்த இடம் அழகுபடுத்தப்பட்டுள்ளது.