லிங்கபுராணம்

ஒரு காரணத்தால் என் தெய்வீக நினைவு என்னிடமிருந்து மறைந்துவிட்டது. மனித உருவில் நான் இருந்ததைப் பார்த்த என் தந்தை, உலகினால் மதிக்கப்படுபவர், பேருந்துயர்ச்சி மற்றும் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். அவரைப் சுற்றி உறவினர்கள் கூடினர்; எல்லாவற்றையும் அறிந்த அவர், எனக்காக பிறப்புச் சடங்குகள் மற்றும் பிற தேவையான கிரியைகளையும் செய்தார். சிலாடா என்ற ஋ஷி, சாலங்காயனரின் மகன், தனது மகனிடம் மிகுந்த பற்று கொண்டவர், எனக்கு ருக்வேதத்தின் ஒரு சாகையை, அதுபோல யஜுர்வேதத்தையும் போதித்தார். அவர் மேலும், மகா முனிவரே, சாமவேதத்தின் ஆயிரம் பிரிவுகள், அதன் உட்பிரிவுகள், ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், இசை, குதிரைப் பற்றிய அறிவியல் ஆகியவற்றையும் எனக்குப் புகட்டினார். யானைகளின் நடத்தையும், மனிதர்களின் குறியீடுகளையும் அவர் கற்றுக்கொடுத்தார். என் ஏழாவது ஆண்டு முடிந்ததும், அப்போது, மிக்க தவமும் யோகமும் கொண்ட இரு தெய்வீக முனிவர்கள்—மித்ரன் மற்றும் வருணன்—பிரபுவின் கட்டளையின்படி, எனை காண சிலாடாவின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்கள். அவர்கள், என்னை மீண்டும் மீண்டும் கவனித்து நோக்கியபின், “அன்புள்ளவனே, நந்தி, வேதங்களின் அர்த்தங்களை எல்லாம் கற்றவரானாலும், இவருக்கு வாழ்நாள் குறைவு,” என்று கூறினர். “இதுபோன்ற அதிசயம் எப்போதும் காணப்படவில்லை; இந்த ஆண்டுக்குப் பிறகு இவருக்கு வாழ்நாள் இல்லை,” என்று அவர்கள் சொன்னதும், சிறந்த பிராமணரான என் தந்தை சிலாடா, மகனிடம் முழு பற்று கொண்டவர், என்னை கட்டி அணைத்தார். ஆழ்ந்த துக்கத்தில், “அய்யோ, என் மகனே, என் மகனே!” என்று கூவிக்கொண்டு தரையில் விழுந்தார். துயரில் ஆழ்ந்த அவர், “ஓ, இது விதியின் சக்தியும், படைத்தவனின் செயலும்!” என்று விலகினார். அவரது வேதனையைக் கேட்ட ஆசிரம வாசிகள், திடுக்கிட்டு கீழே விழுந்து, பாதுகாப்புக்காக மங்களகரமான கிரியைகளைச் செய்து, உமையுடன் கூடிய திரியம்பகப் பெருமானை போற்றினர். அவர்கள் திரியம்பகருக்கு தேனில் நனைத்த பல்வேறு பொருட்களுடன், தரையில் புல்தரையில் உள்ள கம்புகளுக்கு இணையாக பல அபிஷேகங்களைச் செய்தனர். என் தந்தையும், அதுபோல் என் தாத்தாவும், துயரில் விழுந்து, உயிரற்றவரைப் போல் நிலை குலைந்தார்கள். இறப்பை பயந்து, நான் விரைவாக என் தந்தையும் தாத்தாவும் விழுந்திருந்த இடத்தில் தலை வணங்கி, அவர்களைச் சுற்றி வந்தேன். பிறகு, என் மனதை ருத்ர ஸ்தோத்திரங்களைச் சொல்லுவதற்கும், என் இதயத்தின் உள்ளே, நுண்ணிய அகநிலையிலே திரியம்பக தேவனை தியானிப்பதற்கும் செலுத்தினேன். அப்போது, என் முன்னால் புனித நீரில் நிற்கும், மூன்று கண்கள், பத்து கரங்கள், ஐந்து முகங்கள் கொண்ட, எப்போதும் மங்களகரமான, சாந்தமான, பரமபரமான இறைவனை நான் கண்டேன். மகாதேவன் சந்திரக்கலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராக, மனம் மகிழ்ந்து, “கண்மணி நந்தி, வலிமைமிக்கவனே, உனக்கு இறப்புக்கு எவ்வாறு பயம் ஏற்படுகிறது?” என்று கேட்டார். “அந்த இரு பிராமணர்களை அனுப்பியது நானே; நீ எனக்கு ஒப்பானவன், சந்தேகம் இல்லை. பிள்ளையே, உன் உடல் உலகியலானதே. இவ்வாறு தெய்வீக உடல் முன்பு யாராலும்—நீயோ, தேவர்களோ, முனிவர்களோ, சித்தர்களோ, கந்தர்வர்களோ, அசுரர்களோ—காணப்படவில்லை. முன்பு தெய்வீகமாக வணங்கப்பட்டது, நந்தீஸ்வரா, இது உலகியலான இயல்பே—மீண்டும் மீண்டும் சந்தோஷமும் துக்கமும் ஏற்படும். மனிதர்களால் பிறப்பை விட்டுவிடுதல் எப்போதும் அறிவாளிகளுக்கே உரியது.” இவ்வாறு நேரில் எனக்கு உபதேசம் செய்து, அந்த தேவர்களின் தலைவன், இரு அழகிய கரங்களால், பகவான் ருத்ரன், பேருயிர் துயரத்தை நீக்கும் பரமாத்மா, என்னைத் தொட்டார். மனமகிழ்ந்த மகாதேவன், காளையைத் தம் சின்னமாகக் கொண்டவர், கணகணங்களையும், இமவானின் மகளான தேவியையும் நோக்கி, “நீ எப்போதும் வயதில்லாதவனும், முதுமை இல்லாதவனும், எப்போதும் துயரமற்றவனும் ஆகி இருப்பாய். நீ அழியாதவன், உன் தந்தையும் நண்பர்களும் கூட; என் பேரன்பு கொண்ட கணகணங்களுள் முதன்மை; என் வலிமையும் வீரமும் பெற்றவனாக இருப்பாய். நீ எப்போதும் எனக்குப் பிரியமானவன், எப்போதும் என் அருகில் இருப்பவன்; என் பெரிய யோக சக்தியும் உனக்குக் கிடைக்கும்,” என்று அருளினார். இவ்வாறு எனக்கு அருளிச் செய்து, பகவான், கணகணங்களுடன், தன் மேல் இருந்த தருமபுல் மாலையை அவிழ்த்து எடுத்தார். அந்த வலிமைமிக்க பிரபு, விருஷத்வஜன், அந்த மாலையை எனது கழுத்தில் கட்டினார். அந்த மங்களகரமான மாலை என் கழுத்தில் அணியப்பட்டதும், நான் மாற்றமடைந்தேன். மூன்று கண்கள், பத்து கரங்கள் கொண்ட, இரண்டாவது சங்கரனாக நான் ஆனேன்; அந்த மாலையிலிருந்து, பரமபரன் தன் கரத்தில் எடுத்தார். “இன்று நீ என்ன விரும்புகிறாயோ, கூறு; உனக்கு உயர்ந்த வரம் அளிப்பேன்,” என்று கூறி, தனது ஜடைகளிலிருந்து தூய நீரை எடுத்தார். “இது ஒரு நதியாகட்டும்,” என்று விருஷத்வஜன் விடுவித்தார். அப்போது அந்த தெய்வீக நீர், நிறைந்தும், இருண்டும், மங்களகரமாகவும், தாமரை, அல்லி மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், பெரிய நதியாகப் பாய்ந்தது. மகாதேவன் அந்த நதியிடம், “நீ ஜடைகளிலிருந்து பிறந்த நதி என்பதால், ‘ஜடோதகா’ என்ற புனிதமான, தலைசிறந்த நதியாக நீ அழைக்கப்படுவாய். உன்னைச் ச்னானம் செய்பவர்கள் எல்லா பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்கள்,” என்று அருளினார். பிறகு, மகாதேவன், தேவியின் வாயிலாக சிலாடாவின் மகனிடம், “இவர் உன் மகன்,” என்று கூறி, என்னைத் தன் பாதத்தில் வைத்தார்; அன்னை என்னை அணைத்து, என் தலையை நுகர்ந்து, மென்மையாக தன் கரங்களால் தடவினார். அன்னைத் தாயின் பேரன்பால், அவர் மார்பிலிருந்து மூன்று பால் அருவிகள் பாய்ந்தன; அவர் தேவாதி தேவனை, சங்குபோன்ற தூயவரை, நோக்கிக் கொண்டே எனை அபிஷேகம் செய்தார். அந்த மூன்று பால் அருவிகள் மூன்று நதிகளாக ஆனது; அப்பொழுது அந்த பாக்யசாலி நாதர், “இது மூன்று அருவிகள் கொண்ட நதி ஆகட்டும்,” என்று கூறினார். மூன்று அருவிகள் கொண்ட அந்த நதியைப் பார்த்த காளை, பெரும் ஆனந்தத்தில், உரக்க கத்தியது; அந்த ஓசையிலிருந்து இன்னொரு நதி உருவானது. அந்த நதி, தேவாதி தேவனால் புகழப்பட்ட, பொன்செய்யப்பட்ட ஜம்பு மரங்களால் ஆன, அதிசயமான, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மங்களகரமான ‘விருஷத்வனி’ என்று அறியப்பட்டது. பிறகு, விருஷத்வஜன், தேவாதி தேவன், விச்வகர்மா தயாரித்த அதிசயமான தெய்வீக கிரீடத்தை என் தலையில் சூட்டினார்.