லிங்கபுராணம்

நந்தி முனிவரே, பரமாத்மா இறங்கிவந்ததால் என் பிறவி இப்போது பயனடைந்தது; உலகங்களின் ஈசனே, இது உண்மையில் என் வாழ்வின் பூரண பயன் எனில், என் மகன் என் பாதுகாப்பிற்காக அவதரித்திருப்பதால், நந்தீஸ்வரனே, தேவாதி தேவனே, உமக்கு எப்போதும் வணக்கம், என் தலைவனே, உமக்கு பணிவுடன் வணங்குகிறேன் என்று நான் கூறினேன். “மகனே, உலகாசார்யனே, சக்திவானே, என்னை பாதுகாப்பாயாக. உன்னை என் மகனாக எண்ணி, நான் பேசியதெல்லாம், நந்தீஸ்வரனே, அதனை நீ மன்னிப்பாயாக. தேவர்களும் அசுரர்களும் போற்றும் நீ, என் மகனாகப் பிறந்து கூறியவற்றை யார் பக்தியுடன் சொல்லுவாரோ, கேட்பாரோ, அல்லது மறுமுறை பிறந்தவர்களுக்கு பக்தியுடன் சொல்லுவாரோ, அவர்கள் எனக்கு இணையாக மகிழ்வர்,” என நான் கூறினேன். இவ்வாறு என் இளைய மகனைப் போற்றி, பெரும் மரியாதையுடன் வணங்கி, அப்பொழுது என் முனிவர் தோழர்களை நோக்கி, “பாருங்கள் முனிவர்களே! என் அழிவற்ற மகா பாக்கியத்தை. நந்தி பிரபு யாகவேதியில் அவதரித்திருப்பதால், இந்த உலகில் யாரும், தேவராக இருந்தாலும், அசுரராக இருந்தாலும், எனக்கு சமம் இல்லை. இங்கே யாகவேதியில் பிறந்த இந்த நந்தி, என் நன்மைக்காகவே பிறந்தான்,” என்று பெருமிதத்துடன் அறிவித்தேன். அதன்பின், மகிழ்ச்சியுடன், பரமபிரபுவை வணங்கி, என் குடிலுக்குத் திரும்பினேன். அது ஏழை ஒருவன் புதையலை கண்டுபிடித்த மகிழ்ச்சியைப் போலவே. அப்போது, முனிவரே, நான், சிலாடா முனிவரின் குடிலில் வந்தபோது, என் தெய்வீக ரூபத்தை விட்டு, மனித உருவை எடுத்தேன். ஏதோ ஒரு காரணத்தால், என் தெய்வீக நினைவுகள் மறைந்தன; மனித உருவில் என்னைப் பார்த்த என் தந்தை, உலகின் மதிப்பிற்குரியவர், தீவிர துயரத்தால் வருந்தினார்; உறவினர்கள் சூழ, அவர் அழுதார். அனைத்தையும் அறிந்த அவர், எனக்காக ஜன்ம சடங்குகள் மற்றும் பிற வைதிக கிரியைகளைச் செய்தார். சிலாடா முனிவர், சாலங்காயன குலத்தார், மகனிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டவர், எனக்கு ருக்வேதம், யஜுர்வேதம் ஆகியவற்றை உபதேசித்தார். மேலும், சமவேதத்தின் ஆயிரம் शाखைகள், அவற்றின் உபவகுப்புகள், ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், இசை, குதிரை அறிவியல், யானைகளின் நடத்தையும், மனிதர்களின் லக்ஷணங்களும் எனப் பல்வேறு கல்விகளையும் கற்றுத்தந்தார். எனது ஏழாவது வயது முடிந்தபோது, தவம் மற்றும் யோகத்தால் சிறந்த சக்தி பெற்ற மித்ரன், வருணன் என்ற இரண்டு தெய்வ முனிவர்கள், பரமாத்மாவின் கட்டளையின்படி, என்னை பார்வையிட சிலாடா முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தனர். அந்த மகான்கள், என்னைப் பலமுறையும் பார்வையிட்டு, “அன்பான நந்தீ, வேத அர்த்தங்களை எல்லாம் அறிந்தாலும், இவருக்கு ஆயுள் குறைவு,” என்றார்கள். “இவ்வாறு ஒரு அதிசயம் கண்டதே இல்லை; இந்த ஆண்டுக்குப் பிறகு இவருக்கு உயிர் இல்லை,” என்று கூறினர். அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும், சிறந்த பிராமணரான சிலாடா, மகனுக்காக ஆழ்ந்த பாசத்துடன் என்னைத் தழுவி, துயரத்தில் மூழ்கி, “அய்யோ! மகனே, மகனே!” என்று உரக்க அழைத்தார்; அவர் தரையில் விழுந்தார். துயரத்தில் அவர், “ஐயோ! இதுவே விதியின் சக்தியும், பிரமாவின் செயலும்,” என்று சொன்னார். அவரின் வேதனையைக் கேட்ட ஆசிரம வாசிகள், பெரும் கலக்கத்தில் விழுந்து, நன்மை தரும் ஹோமங்களைச் செய்து, உமாதேவியின் கணவரான திரியம்பகப் பெருமானை போற்றினர். திரியம்பகருக்கு பலவகை பொருட்களால், தேனில் நனைத்துக் குசக்களை எண்ணிக்கொண்டே ஹவிஸ் அர்ப்பணித்தனர். அப்பொழுது என் தந்தை, என் தாத்தா ஆகியோர் நினைவிழந்து, அழுதும், துடித்தும், உயிரற்றவரைப் போல விழுந்தனர். மரணத்தைப் பயந்து, நான் விரைந்து என் தந்தை, தாத்தா ஆகியோருக்கு முன்பாகத் தலை வணங்கினேன். அவர்களைச் சுற்றி வந்தபின், என் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, ருத்ர ஸ்தோத்திரங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினேன். என் இதயத்திலுள்ள நுண்ணிய அகாசத்தில், திரியம்பக தெய்வத்தைத் தியானம் செய்தேன். அப்பொழுது, என் முன்னால், பரமபரன், மூன்று கண்கள், பத்து கரங்கள், அமைதியானவர், ஐந்து முகங்கள், எப்போதும் மங்களகரமானவர், புனித நீரில் நிற்கும் வடிவில் தோன்றினார். சந்திரகலை அணிந்த, மகாதேவன், மகிழ்ச்சியுடன், “கண்மணியே நந்தி, சக்திவானே, உனக்கு மரணம் எப்படி பயமாக இருக்க முடியும்?” என்று கேட்டார். “அந்த இரு பிராமணர்களை நான் அனுப்பினேன்; நீ எனக்கு ஒப்பானவன், சந்தேகம் இல்லை. மகனே, உன் உடல் உலகியலானது. முன்பு நீ பார்த்த தெய்வீக உடலை, நீயும், தேவர்களும், முனிவர்களும், சித்தர்களும், கந்தர்வர்களும், அசுரர்களும், யாரும் காணவில்லை. முன்பு தெய்வீகமானது என்று வழிபட்டது, நந்தீசுவரா, அது உலக வாழ்க்கையின் இயல்பு — மகிழ்ச்சி, துயரம் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. மனிதர்கள் பிறப்பை விட்டுவிடுவது, அறிவாளிகளுக்கே இயல்பானது,” என்று நேரில் எனக்குச் சொன்னார். அப்பொழுது, இரு அழகிய கரங்களால், பகவான் ருத்ரர், துக்கத்தை நீக்கும், என்னைத் தொட்டார். மகாதேவன், மகிழ்ச்சியில், நந்தி, உமாதேவி, கணகணங்கள் அனைவரையும் பார்த்து, “நீ எப்போதும் மூப்பில்லாதவன், துக்கமில்லாதவன், அழிவில்லாதவன்; உன் தந்தையும் நண்பர்களும் என்றும் நிலைத்திருப்பார்கள். என் அன்புக்குரிய கணகணங்களுள் நீ சிறந்தவன், என் சக்தியும் வீரமும் பெற்றவன். எப்போதும் எனக்கு மிக அருகில் இருப்பாய்; என் பேர்யோக பலத்துடன் கூடியவனாக இருப்பாய்,” என்று அருளினார். இவ்வாறு கூறி, பகவான், குசக்களால் செய்யப்பட்ட ஒரு மாலை தன் உடலில் இருந்து அவிழ்த்தார். அந்த மாலையை என் கழுத்தில் அணிவித்து, நான் மங்கலமான மாற்றத்தை அடைந்தேன். மூன்று கண்கள், பத்து கரங்கள், இரண்டாம் சங்கரனைப் போல ஆனேன்; அந்த மாலையிலிருந்து பரமாத்மா எடுத்தார். “நீ இன்று என்ன விரும்புகிறாய்? உனக்கு உன்னதமான வரம் தருகிறேன்,” என்று கூறி, தன் ஜடையில் இருந்து தூய நீரை எடுத்தார். இவ்வாறு, பரமாத்மாவின் அருளும், ஆசிர்வாதமும் பெற்று நான், என் தந்தையின் துயரத்தையும், என் பிறப்பின் அருமையையும் உணர்ந்தேன்.