லிங்கபுராணம்

பிரபஞ்சத்தை ஆளும் பரமபரன், அந்நாளில் வாமா, ரௌத்ரி, மகாமாயா, தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்ட வைஷ்ணவி, கலா, விகிரிணி, காலி, கமலவாசினி ஆகிய தேவிகளை உருவாக்கினார். தொடர்ந்து, அவர் பலவிகிரிணி, பலப்ரமதினி—எல்லா உயிர்களையும் அடக்கும் சக்தி—மனோன்மனி போன்ற தேவிகளைவும் படைத்தார். அவ்வாறு, அவள் மூலம் இன்னும் எண்ணற்ற ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் தோன்றினார்கள். இவ்வளவு சக்திகளுடன், ருத்ரர்களுடன் சேர்ந்து அந்தப் பெரிய தேவன் மூன்று உலகங்களையும் ஆண்டார். அப்போது, அந்த பரமாத்மாவாகிய இறைவன், உயிரின் ஆதாரமாக நிற்கும் அவளின் முன்னிலையில் நின்றார். அந்தப் பிரம்மாவின் உயிர் போயிருந்தது. கருணைமிகு மகேஸ்வரன், பிரம்மாவின் மகனாகிய அவர், தனது உள்ளிருக்கும் உயிராற்றலை பிரம்மாவிற்கு மீண்டும் அளித்து, உயிரைத் திரும்பக் கொடுத்தார். பின்னர், ருத்ரர், சிறிது வலிமை மீண்டதனால் மகிழ்ந்து, தேவர்களின் தலைவராகிய இறைவன் பிரம்மாவை நோக்கி உயர்ந்த வார்த்தைகள் சொன்னார்: “பயப்படாதே, உயர்ந்த பாக்கியசாலி விரிஞ்சா, உலகங்களுக்குத் தெய்வகுருவே! உன் உயிராற்றலை இங்கு நிலைநிறுத்திவிட்டேன்; எனவே எழுந்திரு, பிரபுவே!” அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், பிதாமகன், கனவில் இருந்து விழித்ததுபோல் மனம் தெளிந்து, விழிகள் மலர்ந்த தாமரைப்பூக்களைப் போல் பிரகாசித்தன. உயிர் திரும்பிய பிரம்மா, மகேஸ்வரனை நீண்ட நேரம் பார்த்துவிட்டு, மென்மையான, ஆழமான குரலில் பேசினார். அவர் எழுந்து, கைகளைக் கூப்பி, மரியாதையுடன் கூறினார்: “மகிமைமிக்கவரே! உம்மை நோக்கியால் என் மனம் ஆனந்தம் பெறுகிறது; அருள்புரியுங்கள், உயர்ந்தவரே!” “எட்டுவகை உருவங்கள் கொண்டும், பதினொன்று வடிவாகவும் நிலை கொண்டவர் யார்?” என்று கேட்டார். அதற்கு மகேஸ்வரன், தனது புண்ணிய கரங்களால் பிரம்மாவைத் தொடி, “நான் பரமாத்மா; இது எனது அஜன்யமாயை. இந்த ருத்ரர்கள் உன்னைப் பாதுகாக்க வந்துள்ளார்கள்,” எனத் தெரிவித்தார். பிரம்மா, தேவாதிதேவனை வணங்கி, கைகளைக் கூப்பி, ஆனந்தம் மிகுந்த குரலில், “பிரபுவே, தேவாதிதேவா, துக்கங்கள் எனை வாட்டுகின்றன. சங்கரா, என்னை பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும்,” என்று வேண்டினார். உமாதேவியின் கணவன், அந்த புனித இறைவன் பிதாமகனை நோக்கி சிரித்தார். பின்னர், அந்தப் பிரபஞ்சநாதன், ருத்ரர்களும் அவளும் உடன் மறைந்தார். எனவே, ஶிலாதா, இந்த உலகில் கருவறையில் பிறக்காதவர்கள் மிகவும் அரிது. மரணமற்றவரும் அரிது; தாமரைப்பிறந்த பிரம்மாவும் மரணத்திற்குரியவரே. ஆனால், தேவாதிதேவன் ருத்ரர் திருப்தியடைந்தால் அது சாத்தியமாகும். “உன் மகன், கருவறையில் பிறக்காதவன், மரணமற்றவன் எனும் வரம், என்மீது, விஷ்ணுவின்மீது, பிரம்மாவின் மீதும் சாத்தியமே. பிறவியில்லாத, மரணமற்ற ஒருவரை விவரிப்பது சுலபமல்ல,” என்று அருளினார். இப்படிச் சொன்ன கருணைமிகு இறைவன், அந்தப் ப்ரஹ்மணர்களில் சிறந்தவரை ஆசீர்வதித்தார். பிறகு, தேவகணங்களால் சூழப்பட்ட இறைவன், வெண்காளை மீது ஏறி புறப்பட்டார். அந்த நேரத்தில், ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட இந்திரனும், வரங்களை வழங்கும் இறைவனும் புறப்பட்டபின், ஶிலாதர், மகா தேவனை மகிழ்விக்க தவம் செய்து வழிபட்டார். அந்தத் தவம் மேற்கொண்ட பிராமணருக்குப் பரமோன்னதமான நோக்குடன், தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு கணத்தில் போனது போல் ஆனந்தமாகக் கழிந்தது. அந்த முனிவரின் உடலை எறும்புக் குன்று மூடி, பலவகை பூச்சிகள், கூரிய வாய் கொண்ட செம்மஞ்செறி பூச்சிகள் சூழ்ந்தன. மாம்சம், இரத்தம், தோல் எதுவும் இல்லாமல், சுவரைப் போலத் தொடாதவாறு, எலும்புகள் மட்டும் மீதமிருந்தன. அப்படிப்பட்ட ஶிலாதரை சங்கரன் பார்த்தார். முனிவரை காமனை எதிர்த்த இறைவன் தனது கரத்தால் தொட்டவுடன், அதே நேரமே, அந்த முனிவர் எல்லா சோர்வையும் நீக்கினார். அவருடைய தவத்தால் மகிழ்ந்த சங்கரன், தனது கணபிரான்களும் நானும் உடன் இருந்து, “உன் தவம் எனக்கு மிகவும் திருப்தியைத் தந்தது,” என்று சொன்னார். “மகானுபாவி! உனக்கு இந்தத் தவம் ஏன்? வேதங்களின் அர்த்தங்களை முழுமையாக அறியும், எல்லாம் அறிந்த மகனை உனக்குப் பிறக்கச் செய்வேன்,” என்று அருளினார். அப்போது, தேவாதிதேவனை வணங்கி, புகழ்ந்து, ஶிலாதர் சந்திரனை அணிந்த இறைவனை நோக்கி ஆனந்தக் குரலில் வேண்டினார்: “பிரபுவே, தேவாதிதேவா, திரிபுரத்தை அழித்தவரே, சங்கரா, எனக்கு கருவறையில் பிறக்காத, மரணமற்ற மகன் வேண்டும்.” முன்பே, பரமாத்மா ருத்ரர், ஶிலாதரின் தவத்தால் மகிழ்ந்து, பெரிய பாசத்துடன் பிரம்மாவின் வாயிலாகச் சொன்னார்: “இருமுறை பிறந்தவரே! முன்பே பிரம்மா, தவமிக்க முனிவர்கள், தேவர்கள் எனக்கு அவதாரம் தர வேண்டி வழிபட்டார்கள். நான் உன் மகனாக அஜன்யனாக நந்தி எனப் பிறப்பேன்; நீ எனது தந்தையாக இருப்பாய், பிரம்மா உலகங்களுக்குத் தந்தைபோல்.” இவ்வாறு கூறி, முனிவர் வணங்கி நிற்கும் போது, சந்திரனை ஒத்த ஒளியுடன், சந்திரசேகரன் மகிழ்ந்து, அங்கிருந்து மறைந்தார். ருத்ரரிடமிருந்து மகனைப் பெற்ற ஶிலாதர், மகிழ்ச்சி கொண்டு, யாகவித்யையில் சிறந்தவராக, மகா யாகபூமிக்கு சென்றார். அந்த ஶம்புவின் யாகபூமியில், அவர் கட்டளையிட்டபடி, நான் முன்பே பிறந்தேன்; அந்தக் காலத்தின் முடிவில் எரியும் அக்னியைப் போல ஒளிவீசினேன். அப்போது மேகங்கள் மழை பொழிந்தன; தேவர்கள், கின்னரர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள் ஆகாயத்தில் பாடினர்; நான் ஶிலாதரின் மகனாகப் பிறக்கும் போது, உபேந்திரர் மலர் மழை பொழிந்தார். அப்போது, காலத்தின் முடிவில் சூரியனைப்போல் பிரகாசித்து, ஜடாமுடி, மூன்று கண்கள், நான்கு கரங்கள், திரிசூலம், பரிசு, கதை ஏந்திய சிறுவனாக மின்னும் என்னை, வஜ்ராயுதம் கொண்ட, வஜ்ரக் குண்டலங்களை அணிந்த, இடிமழை போன்ற குரலுடன், கொந்தளிக்கும் பற்கள் கொண்ட சிறுவனாக, இந்திரன் வணங்கினார். பிரம்மா, இந்திரன் முதலான எல்லா தேவர்களும், மகா முனிவர்களும் என்னை புகழ்ந்தனர்; எல்லா இடங்களிலும் இசை ஒலித்தது; அப்சரக்கள் நடனமாடினார்கள். முனிவர்கட்களில் சிறந்தவரே, அந்த ஋ஷிகள், மகிழ்ச்சியுடன், ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களில் இருந்து எடுத்த பெரிய சைவ மந்திரங்களால் என்னை வாழ்த்தி வணங்கினார்கள்.